Γιώργος Θέμελης: Φωτοσκιάσεις (XVI)

Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)

[Ενότητα Φωτοσκιάσεις]

XVI

Μάτια και χείλη, σάρκα, αέρινο ένδυμα.

Είναι ένας ίσκιος, γυρεύει τη γέννησή του,
Μια άλλη μάνα, έναν άλλο τοκετό.

Είναι γυμνός και κρυώνει, γίνεται άφαντος.

Εκεί, που πέφτει το σώμα, κείτεται το σχήμα του,
Σώμα στο σώμα, σώμα του σώματός μου.

(Μας γεννούν, Θεέ μου, μας ανατρέφουν
Μας κλείνουν τα βλέφαρα και μας θρηνούν.)

Μια ακοίμητη, μια σιγανή φωτιά.
Μας καίει και μας ανάβει: σάρκα, οστά.

Δεν μπορούμε ν’ ανταμωθούμε,
Να δούμε φως, να υπάρξουμε,
Έξω απ’ τον ύπνο, έξω απ’ τον θάνατο.

Έξω απ’ τη φλόγα που μας καίει.

Μες στην πυρά μονάχα υπάρχουμε.
Καπνίζουν τα όνειρα μέσα στη νύχτα.

Από τη συλλογή Φωτοσκιάσεις (1961) του Γιώργου Θέμελη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιώργος Θέμελης

View original post

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s