Autumn Leaves

autumn leaves cover

Ekstasis Editions
Victoria, BC, Canada
Spring 2014, $23.95
Like the song, Autumn Leaves is about longing and desire: the passing seasons, as summer turns into winter, permeate these lyrics with a finely tuned eloquence. Vibrant and radiant, the poems are inspired by a powerful and subtle music, becoming deeply
embedded beneath the skin. A prolific poet, Manolis possesses a distinctly Mediterranean flavour, as would a poet schooled on Cavafy or Elytis: aromatic, tangy, like freshness of an olive grove in the morning. The poems revel in the vitality of the sensuous motion of language on a sea of thought. In the fervid expression of Autumn Leaves Manolis forges a cogent alloy of mind and heart, flesh and spirit. Originally written in Greek, Autumn Leaves is presented in an elegant en face edition.


I strode over
fallen branches
victims of last night’s
merciless wind
listened to music in tune
with endless perfection
then the chirp of the bird
raised my head
saw it, a chickadee
on the tree limb

this day
alive that I was


Δρασκέλισα πάνω
απ’ τα πεσμένα κλαδιά
θύματα δυνατού βοριά
νυχτερινού κι ανελέητου
προσoχή μου στη μουσική
αδιάσπαστη ισορροπία
απλότητα κόσμου ζεστού
όταν άκουσα πουλιού κελάϊδισμα
σήκωσα το κεφάλι
κι είδα μοναχικό
το μαυροπούλι
στου δέντρου το κλαδί

ήταν κι αυτό δικαίωση
τη μέρα τούτη
πως υπήρχα


Before I entered the uterus
I was there
smoke of a fire slowly extinguishing
wind hitting your blue window
crack of your being, a tight grip

song of the funeral procession
before I took the shape of life
before I choose my name

I was there
scent of a red rose
the bird’s first flutter
before I entered the trap of flesh
the softest wave of the sea I was

lone eagle on rocky promontory
from high up watching over you
before I was born I was
the shapeless freedom
companion of the infinite
a simple sigh destined
to scar your lips

there I was
the joyous chime of a bell
there I was
the indeterminable


Ήμουν εκεί
προτού στη μήτρα μπω
καπνός από φωτιά που σιγοσβύνει
αγέρας που χτυπά το παραθύρι σου
του είναι σου ρωγμή και δέτης

τραγούδι ήμουν του πανηγυριού
εσπερινής ακολουθίας ύμνος
πριχού πάρω το σχήμα ζωντανού
και το `νομά μου να διαλέξω

ήμουν εκεί
άρωμα κόκκινου τριαντάφυλλου
ενός πουλιού πετάγισμα

ήμουν του δειλινού λυγμός πορτοκαλής
πριχού στης σάρκας την παγίδα μπω
της θάλασσας αλάφριο κύμα
μονιάς αητός των πέτρινων κορφών
απ΄τα ψηλά εσένα εθωρούσα

ήμουν εκεί πριχού να γεννηθώ
λεύθερος κι ασχημάτιστος
του αιώνειου συντρόφι
ένας απλός αναστεναγμός
που μέλλονταν τα χείλη σου να βάψει

ήμουν εκεί
χαρμόσυνος καμπάνας ήχος
ήμουν εκεί
ο απροσδιόριστος


In the wrath of the tempest
I longed for a glimmer of hope
in the heat of July
I seek for the body of a woman
tanned and smooth

and the north wind said

you’ve got to find your path
in your ancestors footsteps

lean and in reverence
lift the marble
and feel their warmth

and I asked the southwest wind
where is my sunshine

and it said

inside your heart
it hides


Μέσα στης καταιγίδας
την κοσμοχαλασιά
για μια ρωγμή ελπίδας έψαξα
για ένα καλοκαίρι
και μες στον ήλιο να ποθώ
κορμί γυναίκας
μελαψό και λείο

κι είπε μου ο βοριάς

στα γονικά σου τα σημάδια
θα βρεις το μονοπάτι

σκύψε μ’ ευλάβεια
το μάρμαρο κι ανασήκωσε
τη θαλπωρή τους να γευτείς

και ρώτησα τον λίβα
λιακάδα πού θα `βρω

κι είπε

μες την καρδιά σου