
Περικλῆς Κοροβέσης[Ἀφιέρωμα 12/14 (Κάθε Κυριακή)]
Τὰ βήματα τῶν ἐκτελεσμένων
ΑΤΙ ΠΑΙΔΙΑ εἴμαστε ἀπὸ τὴν Κοκκινιά. Ἀκούσαμε τυχαῑα κάποιες λέξεις: Ἐλευθερία, Ἰσότητα, Ἀλληλεγγύη. Καὶ τὶς πιστέψαμε. Τὶς βρήκαμε ὡραῖες. Δὲν ξέραμε πόσο ἐπικίνδυνο ἦταν. Καὶ βρεθήκαμε στὶς φυλακὲς Ἀβέρωφ τὸ 1949. Κάθε πρωῒ παίρναν κάποιον ἀπό μᾶς καὶ τὸν πήγαιναν γιὰ ἐκτέλεση. Ἀκούγαμε τὰ βήματά του ποὺ ἀπομακρυνόντουσαν στὸ διάδρομο μέχρι νὰ σβήσουν. Καὶ μαζί τους μιὰ ζωή. Ἐγὼ ἐπέζησα. Καὶ ὅμως τὰ βήματα τῶν ἐκτελεσμένων εἶναι τὰ μόνα ποὺ θυμοῦνται πὼς ὑπάρχω.

Πηγή: Παράπλευρες Καθημερινὲς ἀπώλειες (μικρὰ κείμενα, Οἱ ἐκδόσεις τῶν συναδέλφων, 3η ἔκδ., 2014).
Εἰσαγωγὴ στὸ ἀφιέρωμα:
Ἡρὼ Νικοπούλου: Περικλῆς Κοροβέσης – Ζωντανὴ μνήμη ἑνὸς φίλου.
Περικλῆς Κοροβέσης (Ἀργοστόλι Κεφαλληνίας, 1941-Ἀθήνα, 2020). Σπούδασε θέατρο μὲ τὸν Δημήτρη Ροντήρη, σημειολογία μὲ τὸν Roland Barthes καὶ παρακολούθησε μαθήματα τῶν Ρ. Vidal Naquet, Μαρσὲλ Ντετιέν, Κορνήλιου Καστοριάδη καὶ ἄλλων στὸ Παρίσι. Ἀπὸ μικρὴ ἡλικία μετεῖχε ἐνεργὰ στὸ μαχητικὸ δημοκρατικὸ κίνημα τῆς…
View original post 99 more words







ΓΙΑΚΟΜΠ, γιὸς τοῦ Στάλιν, δὲν ἄντεξε ἄλλο. Ἀποφάσισε νὰ δώσει τέλος στὴ ζωή του μὲ ἕναν πυροβολισμό. Ὅταν ξύπνησε δὲν βρέθηκε στὸν ἄλλο κόσμο, ἀλλὰ στὸ νοσοκομεῖο. Πάνω ἀπὸ τὸ κεφάλι του ὁ στοργικὸς μπαμπάς του. «Οὔτε αὐτὸ δὲν εἶσαι ἄξιος νὰ κάνεις», τοῦ εἶπε. Κάτι ἤξερε ὅταν τὸ ἔλεγε αὐτό. Δὲν εἶχε ἀφήσει κανέναν ζωντανὸ ἀπὸ τοὺς παλιοὺς μπολσεβίκους, τοὺς στενοὺς συνεργάτες τοῦ Λένιν. Ἀνάμεσά τους Μπουχάριν, Ζινόβιεφ, Κάμενεφ. Τὸν ἱδρυτὴ τοῦ Κόκκινου Στρατοῦ, τὸν Τρότσκι, τὸν δολοφόνησε ἀργότερα στὸ σπίτι του στὸ Μεξικό. Τὴν ἴδια δολοφονικὴ μανία εἶχε καὶ μὲ τοὺς ἀνθρώπους τῶν γραμμάτων καὶ τῶν τεχνῶν. Ὁ Μπάμπελ καὶ ὁ Μέγιερχολντ ἐκτελέστηκαν. Ὁ Μαγιακόφσκι, γιὰ νὰ μὴ συλληφθεῖ, αὐτοκτόνησε. Ὁ Σαγκὰλ καὶ ὁ Καντίνσκι αὐτοεξορίστηκαν καὶ τὴ γλίτωσαν στὸ παραπέντε. Ἡ μορφή τους σβήστηκε ἀπὸ ἱστορικὲς φωτογραφίες. Τὰ ὀνόματά τους ἐξαφανίστηκαν ἀπὸ τὰ βιβλία τῆς Ἱστορίας. Ὁ κομμουνισμὸς εἶχε θριαμβεύσει…
