Solitude

The solitude knocked at the door

to my room—number thirty-three.

The boredom entered my bed

like a big dull cloud—silently.

The sheets were blank pieces of paper.

No one was there to care about me.

I didn’t have a single person to call.

I was just a stranger in this country.

I asked my reflection in the mirror:

“Why do I need my lips and eyes

this long and beautiful hair

that nobody caresses and touches?”

ΜΟΝΑΞΙΑ

Η μοναξιά χτύπησε την πόρτα

του δωματίου μου, αριθμός 33.

Η πλήξη έπεσε στο κρεββάτι μου

σιωπηλά, σαν μεγάλο ανιαρό σύννεφο

Τα σεντόνια, άγραφτα κομμάτια χαρτί

κανείς δεν ήταν εκεί να με προσέξει.

Δεν είχα κανένα να καλέσω

ήμουν ξένος στη χώρα αυτή.

Ρώτησα το είδωλο μου στον καθρέφτη:

Γιατί να `χω χείλη και μάτια

κι αυτά τα μακριά ωραία μαλλιά

που κανείς πια δεν χαιδεύει;

Μετάφραση Μανώλη Αλυγιζάκη//translated by Manolis Aligizakis

Irma Kurti (Albania-Italy)