Heroes
Bright eyes of the heroes fledging
and shoe-less feet splash
in the fountain
yet to be honored champions
who haven’t managed to explore
their hatred in front of throngs
on tv monitors, in the mourner’s tears
nothing moves as slow as history
in this parched world
that thirsts for rain and green olive
leaves
aspirations of a day
born red in the eyelids of the terrorist
and you said —
there’s nothing here for us
only a yellow death
and our desire for glory
Πέντε σημαντικά πράγματα που πρέπει να ξέρει κανείς για έναν από τους μεγαλύτερους παραδοσιακούςΈλληνες ποιητές.
Γράφει η Παναγιώτα Κλεάνθους
Ο Άγγελος Σικελιανός αποτελεί έναν από τους μεγαλύτερους παραδοσιακούς Έλληνες ποιητές, του οποίου το έργο διακρίνεται από έντονο λυρισμό και ιδιαίτερο γλωσσικό πλούτο. Γεννήθηκε στις 15 Μαρτίου του 1884 στη Λευκάδα και πέθανε στις 19 Ιουνίου του 1951 στην Αθήνα.
View original post 934 more words
LONG LISTED FOR THE 2023 GRIFFIN POETRY AWARDS
Advise
Don’t talk so loud I cannot stand loud voices
Everyone yells – what do they gain? – He said – If
you talk in a low voice I may believe you
I have hidden
my clock in the chest – it was cutting my year
crumb by crumb as if to feed the winter sparrows
Though I am not a bird – I want my year whole
without yelling and bangs like that slow train
in the afternoon on the far road toward Liosion1 Street
with plenty of wagons one behind the other
loaded with coal and on top of the heap the shovels
Cicadas
The olive tree leaves slide
on their ellipsoid song
which accompanies the cicadas
and my palm arouses
the shiver of your skin
soft breeze effecting
and August halts its movement
momentarily to enjoy
the image
of two bodies
becoming ONE
Ανομβρία παντού!
Νυσταγμένα μάτια στις ώρες του δειλινού .
Μουσκεμένα βλέφαρα σε αφέγγαρες νύχτες.
Οι μέρες μεσίστιες και σκοτεινές,
γεννούν φονιάδες.
Σε κάθε γωνιά, παράσημα, θέσεις
και τρανά αξιώματα, πουλιούνται
σε τιμή ευκαιρίας.
Οι σταυρωτήδες πλήθυναν ανησυχητικά…
Και
γύρω μας
φωτιά, καπνός, καταστροφή και αίμα.
Μέσα μας, κλυδωνισμός, ντροπή και ψέμα.
Γύρω μας πείνα, εξαθλίωση κραυγή.
Μέσα μας, εντολή, αποκλεισμός σιωπή.
Στις θάλασσες απόκληροι… λυγμοί
καράβια σάπια…καθημερινά πνιγμοί.
Κι έτσι,
στέκω αναποφάσιστος,
ανάμεσα σε δυο πύρινες ατραπούς,
ή να κόψω τον ομφάλιο λώρο μου
με τον άθλιο κόσμο,
ή να πορευτώ άθλια σφαίρα
σε πιστόλι…!
Κυπαρισσία 15 Ιούνη ´23
Αρχαιολογικά ευρήματα που μαρτυρούν την ιστορία της περιοχής ανά τους αιώνες έχουν φέρει στο φως οι κατά καιρούς αρχαιολογικές έρευνες στην περιοχή της Συκεώνας στο νομό Καρδίτσας, σύμφωνα με στοιχεία που παρουσίασε ο Λεωνίδας Χατζηαγγελάκης, προϊστάμενος της ΛΔ’ Εφορείας Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων.
Βάσει των στοιχείων, που παρουσιάστηκαν σε εθνολογικό συνέδριο, που πραγματοποιήθηκε με αφορμή το πρόσφατο Αντάμωμα των Καραγκούνηδων, στην ευρύτερη περιοχή της Συκεώνας έχουν καταγραφεί αρκετές θέσεις με στοιχεία αρχαιολογικού ενδιαφέροντος: Εκτός από τη Μαγούλα, στη θέση “Ζευγαρολίβαδο”, η θέση “Κάστρο” στην κορυφή του λόφου, στα βόρεια, με στοιχεία της μέσης εποχής χαλκού, καθώς και αρχιτεκτονικά λείψανα της αρχαϊκής, κλασικής και ελληνιστικής εποχής, ο ταφικός τύμβος των ύστερων κλασικών χρόνων στα νότια του Κάστρου, ενώ στα νοτιοδυτικά και δυτικά του χωριού έχουν εντοπιστεί αρχιτεκτονικά στοιχεία και λουτρά της ρωμαϊκής περιόδου.
Ο προϊστορικός οικισμός Συκεώνος βρίσκεται βόρεια της σημερινής κοίτης του Ενιπέα ποταμού, στη θέση “Ζευγαρολίβαδο” και…
View original post 499 more words
SHAPE OF ABSENCE XXIX
How then, can time pass again with noisy steps
on the sidewalk? How can
people sit around the table again, slice their bread
and talk to each other
while the spoon hits the plate, the knife hits the glass
and the glass shines in the sunshine? A woman sings
in the room of the opposite house while she washes
her feet in a big bowl.
A young woman keeps two or three light-blue little islands
in her apron;
the shoe maker’s apprentice has tied his unravelled hair
with a string. How is it
that we hear and we see? And life can tell apart these
things of memory, and those things as hers — it tells
them apart along with all our pain of separation, and
all our guilt — bitter invincible life, may it live its life
with us
and without asking us, with that clever canniness that
does this, that we miss so much, that is more ours.
The ship has gone down on the horizon already —
leaving behind it a whistle like the shadow of a ship
like a different ship that floats across the space. How
is it?
POEM BY MILTOS SACHTOURIS
BEAUTY
He sprinkled beauty over ugliness
took a guitar
walked along the river
singing
He lost his voice
stolen from him by the crazy woman
who severed her head in the red waters
and the poor man has no voice to sing anymore
and in the river the serene head
flows with closed eyelids
Singing
Manolis Aligizakis 