Χρυσόθεμις//Chrysothemis
Ήταν μια γεύση —δεν ξέρω— από βαθύ γαλάζιο διαλυμένο —
μια γεύση υπαρκτής ανυπαρξίας, υπογραμμισμένης κάποτε
από τη μετακίνηση κάποιου πουλιού στον ύπνο του· —μια σιγαλιά πολύβοη—
κι εγώ ήμουν ολόκληρη η σιωπή και μέρος της σιωπής. Δάγκωνα ένα μυρτόκλωνο
μη και φωνάξω. Γιατί το ’νιωθα: το στόμα μου μεγάλωνε
θαυμαστικό, για μια μεγάλη κραυγή, και τα δόντια μου
αραίωναν κι αυτά, χωρίζονταν, για ν’ αφήσουν διέξοδο
σ’ εκείνη την κραυγή. Την κράτησα. Διαλύθηκε εντός μου.
Αυτή ’ταν η σιωπή. Κι εγώ ήμουν αέρινη — μπορούσα να πετάξω.
This was a taste, I don’t know, of deep, faded light-blue,
a taste of existent inexistence, sometimes underlined by
the great movement of a bird in its sleep, a noisy calmness,
and I was part of silence, the whole silence. I bit on a myrtle
leaf so that I wouldn’t yell, since I felt it: my mouth was
enlarged to an exclamation ready to yell and my teeth
thinned up, separated one from the other to make room
for that yell. I withheld it. It vanished inside me. This was
silence and I was airy, I could fly.
Manolis Aligizakis 