Όλη μου η ζωή είναι ένας σκοτεινός στίχος
Που σε παίρνει διαιωνίζοντας
Ώς την αυγή της αιωνίας άνθησης κι ανάπτυξης
Σ’ αυτό το στίχο σε αναστέναξα, Αχ!
Σ’ αυτό το στίχο σε μπόλιασα στο δένδρο, στο νερό και στη φωτιά.

Η ζωή ίσως είναι
Ένας μακρύς δρόμος που κάθε μέρα περνά μια γυναίκα μ’ ένα ζεμπίλι.
Η ζωή ίσως είναι
Ένα σκοινί που το δένει στο λαιμό του ένας άνδρας για να κρεμαστεί από ένα δένδρο.
Η ζωή ίσως είναι ένα παιδί που επιστρέφει απ’ το σχολείο.

Η ζωή ίσως είναι
Άναμμα ενός τσιγάρου στη ναρκωμένη και χαλαρή διάσταση ανάμεσα σε δύο συνουσίες.

Ή, το χαμένο βλέμμα ενός διαβάτη που μ’ ένα ανόητο χαμόγελο, βγάζοντας το καπέλο του, λέει σ’ έναν άλλο διαβάτη “Καλημέρα σας”.

Η ζωή ίσως είναι
Αυτή η κλειδωμένη στιγμή που το βλέμμα μου αυτοκαταστρέφεται στις κόρες των ματιών σου.
(Και σε αυτό διακρίνεται η αίσθηση που…