πέταξα απ’ τα μαλλιά μου κι απ’ τα στήθη μου τα δυο λουλούδια· το τρίτο το κρατούσα στο στόμα μου, τα πέταξα απ’ τις δυο πλευρές του τείχους με μια κίνηση ολότελα ανεξίθρησκη. Και τότε οι άντρες, μέσα κι έξω, ριχτήκαν ο ένας του άλλου, αντίπαλοι και φίλοι, για ν’ αρπάξουν εκείνα τα λουλούδια, να μου τα προσφέρουν, τα δικά μου λουλούδια. Δεν είδα τίποτ’ άλλο μετά, μονάχα πλάτες σκυμμένες, σάμπως όλοι να ’ταν γονατιστοί στη γης, όπου στέγνωνε το αίμα απ’ τον ήλιο· ίσως κιόλας να ποδοπάτησαν εκείνα τα λουλούδια. Δεν είδα. Είχα κινήσει τα χέρια, είχα υψωθεί στα νύχια των ποδιών, κι αναλήφθηκα αφήνοντας να πέσει απ’ τα χείλη μου και το τρίτο λουλούδι.
Then
I threw down the flowers from my hair and my breasts
– the third one
I kept in my mouth – I tossed them down on both sides
of the walls
with a completely intolerant gesture
Then the men inside the walls
and outside
threw themselves against each other friend and opponent to grab
those flowers to offer them to me – my own flowers
I didn’t see
anything else after that – other than stooping backs as if all
of them
were kneeling on the earth as the blood dried up from the sun –
Manolis Aligizakis 