INHERITANCE
He knew I devoted all my
earthly love to him
I pronounced him heir
of the world which I had
concealed from the traitors
for this, he dug
his grave deep
he threw in it
the inheritance
soon after he stood
somber on top of the slab and
from the depth
of his lungs
he wailed
in this shadow for eons
we’ve dwelt
you and I
the two disinherited
you and I
the two exaggerations
https://www.lulu.com/account/projects/vznd2p https://www.amazon.com/dp/1926763513
Moonlight Sonata
Το ξέρω πως καθένας μοναχός πορεύεται στον έρωτα,
μοναχός στη δόξα και στο θάνατο.
Το ξέρω. Το δοκίμασα. Δεν ωφελεί.
Άφησε με να’ρθω μαζί σου.
Τούτο το σπίτι στοίχειωσε, με διώχνει –
θέλω να πω έχει παλιώσει πολύ, τα καρφιά ξεκολλάνε,
τα κάδρα ρίχνονται σα να βουτάνε στο κενό,
οι σουβάδες πέφτουν αθόρυβα
όπως πέφτει το καπέλο του πεθαμένου απ’ την κρεμάστρα
στο σκοτεινό διάδρομο
όπως πέφτει το μάλλινο τριμμένο γάντι της σιωπής
απ’ τα γόνατά της
ή όπως πέφτει μια λουρίδα φεγγάρι στην παλιά, ξεκοιλιασμένη
πολυθρόνα.
I know that everyone marches to love alone
alone to glory and to death
I know it I tried it. It’s of no use
Let me come with you
This house is haunted it pushes me away –
I mean it has aged so much, that the nails fall off
the pictures fall as if diving into the void
the stucco bits drop silently
like the hat of the dead man off its hanger
in the dark hallway
like the worn-out wool glove of silence falls off her
knees
or a band of moonlight falls on the old worn-out armchair
https://www.lulu.com/account/projects/ke2e82 https://www.amazon.com/dp/1926763076
Discomfort
This morning found him almost sick.
They loaded him with heavy words last night.
He can’t endure them; he can’t discard them.
The house on the opposite side is painted snow white,
unsuitable white. The voices of the stucco men are
heard, very loud in the wintery sunshine. One of them,
on the roof, standing has hugged the chimney as if
he makes love to it. Heavy drops of whitewash fall
on the black soil with the rotten leaves.
https://www.lulu.com/account/projects/w454dzp https://www.amazon.com/dp/B0CGX139M6
Poetry
Poetry crosses the earth alone,
gives its voice to the pain of the world
and asks for nothing
not even words.
It comes unexpectedly from afar and with no warning
it has the key to the door.
On entering, it always stops to look at us.
Then opens its hand and gives us
a flower or a pebble, something secret,
but so intense that the heart beats
too fast. And we wake up.
ΠΟΙΗΣΗ
Η ποίηση διασχίζει τη γη μονάχη
δίνει φωνή στον πόνο του κόσμου
δίχως να ζητά ανταμοιβή
ούτε καν λέξεις.
Έρχεται απρόσμενα κι από μακριά δίχως προειδοποίηση,
Έχει της πόρτας το κλειδί.
Μπαίνοντας μας αντικρύζει
ανοίγει την παλάμη της και μας χαρίζει
ένα λουλουδι ή ένα βότσαλο, κάποιο μυστικό
που τόσο πολύ κάνει την καρδιά μας να χτυπά.
Και τότε ξυπνούμε.
Μετάφραση Μανώλη Αλυγιζάκη//translated by Manolis Aligizakis
Eugenio Montejo, Venezuela (1938)
Manolis Aligizakis 