Moonlight Sonata
Το ξέρω πως καθένας μοναχός πορεύεται στον έρωτα,
μοναχός στη δόξα και στο θάνατο.
Το ξέρω. Το δοκίμασα. Δεν ωφελεί.
Άφησε με να’ρθω μαζί σου.
Τούτο το σπίτι στοίχειωσε, με διώχνει –
θέλω να πω έχει παλιώσει πολύ, τα καρφιά ξεκολλάνε,
τα κάδρα ρίχνονται σα να βουτάνε στο κενό,
οι σουβάδες πέφτουν αθόρυβα
όπως πέφτει το καπέλο του πεθαμένου απ’ την κρεμάστρα
στο σκοτεινό διάδρομο
όπως πέφτει το μάλλινο τριμμένο γάντι της σιωπής
απ’ τα γόνατά της
ή όπως πέφτει μια λουρίδα φεγγάρι στην παλιά, ξεκοιλιασμένη
πολυθρόνα.
I know that everyone marches to love alone
alone to glory and to death
I know it I tried it. It’s of no use
Let me come with you
This house is haunted it pushes me away –
I mean it has aged so much, that the nails fall off
the pictures fall as if diving into the void
the stucco bits drop silently
like the hat of the dead man off its hanger
in the dark hallway
like the worn-out wool glove of silence falls off her
knees
or a band of moonlight falls on the old worn-out armchair
https://www.lulu.com/account/projects/ke2e82 https://www.amazon.com/dp/1926763076
Manolis Aligizakis 