Κάποτε ένα χαμόγελο ανεξήγητο κυματίζει στον αέρα. Ένα δείλι, στον κήπο, σκυφτή στο εργόχειρό μου, αναμετρώντας το άσκοπο των γεγονότων, το άσκοπο του ίδιου του κεντήματος —μη σταματώντας ωστόσο να κεντάω— μια λάμψη ξαφνική μού γέμισε τα χέρια και τα μάτια· — δυο μεγάλα πόδια ξυπόλυτα, νεαρά, με άψογα νύχια, είχαν περάσει εκεί μπροστά μου. Ο νέος κηπουρός μας σάρωνε τα πεσμένα φύλλα των ευκάλυπτων. Δε σήκωσα τα μάτια, — μου ’φτανε η εικόνα εκείνων των γυμνών ποδιών και της σκούπας.
Η κάθε μέρα κάτι μας αφήνει για τη νύχτα· —είναι δύσκολος κάποτε ο ύπνος αν κάτι ωραίο δεν έχεις ν’ αντιπαραθέσεις στο σκοτάδι που ενεδρεύει. Τώρα μόνον τ’ αγάλματα μένουν στη διάθεσή μου — ανέγγιχτα κι αυτά, γυμνά, δίχως δάφνες, ή εκείνοι οι μακρινοί σαλπιγκτές πάνω στα τείχη, ορθοί, γραμμένοι στον χρυσοπόρφυρο ουρανό της εσπέρας — δεν είναι λίγο.
Sometimes an inexplicable smile undulates in the air. One
evening, in the garden, stooping over my needlework,
pondering on the futility of the events, the futility of my
needlework, though I didn’t stop my knitting, a sudden
gleam flooded my hands and eyes; two big barefoot,
young legs with well-trimmed nails had just passed
in front of me. Our young gardener was sweeping
the eucalyptus leaves. I didn’t ever raise my eyes;
the image of those bare legs and the broom was
enough for me.
Each day leaves behind something for our night;
sometimes sleep is difficult if you don’t have
something beautiful to put against the lurking
darkness. Now, I only have the statues I can use,
untouched too, naked, without laurels or those
distant trumpeters on the walls, erect, incised into
the gold-purple evening sky. This is more than enough.
Manolis Aligizakis 