Moonlight Sonata
Φορές-φορές, την ώρα που βραδιάζει, έχω την αίσθηση
πως έξω απ’ τα παράθυρα περνάει ο αρκουδιάρης με τη γριά
βαριά του αρκούδα
με το μαλλί της όλο αγκάθια και τριβόλια
σηκώνοντας σκόνη στο συνοικιακό δρόμο
ένα ερημικό σύννεφο σκόνη που θυμιάζει το σούρουπο
και τα παιδιά έχουν γυρίσει σπίτια τους για το δείπνο και δεν τ’
αφήνουν πια να βγουν έξω
μ’ όλο που πίσω απ’ τους τοίχους μαντεύουν το περπάτημα της
γριάς αρκούδας –
κι η αρκούδα κουρασμένη πορεύεται μες στη σοφία της μοναξιάς
της, μην ξέροντας για που και γιατί-
έχει βαρύνει, δεν μπορεί πια να χορεύει στα πισινά της πόδια
δεν μπορεί να φοράει τη δαντελένια σκουφίτσα της
να διασκεδάζει τα παιδιά, τους αργόσχολους, τους απαιτητικούς,
και το μόνο που θέλει είναι να πλαγιάσει στο χώμα
αφήνοντας να την πατάνε στην κοιλιά, παίζοντας έτσι το
τελευταίο παιχνίδι της,
δείχνοντας την τρομερή της δύναμη για παραίτηση,
την ανυπακοή της στα συμφέροντα των άλλων, στους κρίκους
των χειλιών της, στην ανάγκη των δοντιών της,
την ανυπακοή της στον πόνο και στη ζωή
με τη σίγουρη συμμαχία του θανάτου – έστω κι ενός αργού
θανάτου –
την τελική της ανυπακοή στο θάνατο με τη συνέχεια και τη
γνώση της ζωής
που ανηφοράει με γνώση και με πράξη πάνω απ τη σκλαβιά της.
Sometimes as evening comes I have the emotion
that outside the windows the bear handler goes by with
his old heavy she-bear
her hair full of thorns and thistles
creating dust on the neighborhood road
a lonely cloud of dust that rises like incense in the sundown
and the children return to their homes for supper and
are not allowed out anymore
although behind the walls they guess the old
bear’s footsteps –
and the tired bear marches in the wisdom of her loneliness
not knowing where or why –
she has grown heavy and she can’t dance on her hind legs
anymore
she can’t put on her lacy bonnet to entertain the children
the loafers or the ones who are hard to please
and the only thing she wants is to lie down on the ground
letting them step on her belly thus playing her
last game
showing her formidable power for resignation
her disobedience to others’ interests the rings in her lips
the needs of her teeth
her disobedience to pain and life
with her certain alliance with death – even a slow death –
her final disobedience to death with the continuance
and knowledge of life
that ascends with wisdom and action above her slavery
Manolis Aligizakis 