Moonlight Sonata
Τούτο το σπίτι με πνίγει. Μάλιστα η κουζίνα
είναι σαν το βυθό της θάλασσας.Τα μπρίκια κρεμασμένα γυαλίζουν
σα στρογγυλά, μεγάλα μάτια απίθανων ψαριών,
τα πιάτα σαλεύουν αργά σαν τις μέδουσες,
φύκια κι όστρακα πιάνονται στα μαλλιά μου – δεν μπορώ να
τα ξεκολλήσω ύστερα,
δεν μπορώ ν’ ανέβω πάλι στην επιφάνεια –
ο δίσκος μου πέφτει απ’ τα χέρια άηχος, – σωριάζομαι
και βλέπω τις φυσαλίδες απ’ την ανάσα μου ν’ ανεβαίνουν,
ν’ ανεβαίνουν
και προσπαθώ να διασκεδάσω κοιτάζοντές τες
κι αναρωτιέμαι τι θα λέει αν κάποιος βρίσκεται από πάνω και
βλέπει αυτές τις φυσαλίδες,
τάχα πως πνίγεται κάποιος ή πως ένας δύτης ανιχνεύει τους βυθούς;
This house suffocates me Especially the kitchen which is
like a sea bottom The hanging coffeepots glitter
like round large eyes of exquisite fishes
the plates move slowly like jellyfish
seaweed and shells clutch at my hair – I can’t unstuck
them any longer
I can’t rise up to the surface again –
the platter falls off my hands soundless – I slump
and see bubbles from my breath rising
and rising
and I try to have fun watching them
and I wonder what one standing above could say seeing
these bubbles
perhaps that someone has drown or that a diver explores the sea
floor?
Manolis Aligizakis 