Φορές-φορές, την ώρα που βραδιάζει, έχω την αίσθηση πως έξω απ’ τα παράθυρα περνάει ο αρκουδιάρης με τη γριά βαριά του αρκούδα με το μαλλί της όλο αγκάθια και τριβόλια σηκώνοντας σκόνη στο συνοικιακό δρόμο ένα ερημικό σύννεφο σκόνη που θυμιάζει το σούρουπο και τα παιδιά έχουν γυρίσει σπίτια τους για το δείπνο και δεν τ’ αφήνουν πια να βγουν έξω μ’ όλο που πίσω απ’ τους τοίχους μαντεύουν το περπάτημα της γριάς αρκούδας – κι η αρκούδα κουρασμένη πορεύεται μες στη σοφία της μοναξιάς της, μην ξέροντας για που και γιατί- έχει βαρύνει, δεν μπορεί πια να χορεύει στα πισινά της πόδια δεν μπορεί να φοράει τη δαντελένια σκουφίτσα της να διασκεδάζει τα παιδιά, τους αργόσχολους, τους απαιτητικούς, και το μόνο που θέλει είναι να πλαγιάσει στο χώμα αφήνοντας να την πατάνε στην κοιλιά, παίζοντας έτσι το τελευταίο παιχνίδι της, δείχνοντας την τρομερή της δύναμη για παραίτηση, την ανυπακοή της στα συμφέροντα των άλλων, στους κρίκους των χειλιών της, στην ανάγκη των δοντιών της, την ανυπακοή της στον πόνο και στη ζωή με τη σίγουρη συμμαχία του θανάτου – έστω κι ενός αργού θανάτου – την τελική της ανυπακοή στο θάνατο με τη συνέχεια και τη γνώση της ζωής που ανηφοράει με γνώση και με πράξη πάνω απ τη σκλαβιά της.
Sometimes as evening comes I have the emotion
that outside the windows the bear handler goes by with
his old heavy she-bear
her hair full of thorns and thistles
creating dust on the neighborhood road
a lonely cloud of dust that rises like incense in the sundown
and the children return to their homes for supper and
are not allowed out anymore
although behind the walls they guess the old
bear’s footsteps –
and the tired bear marches in the wisdom of her loneliness
not knowing where or why –
she has grown heavy and she can’t dance on her hind legs
anymore
she can’t put on her lacy bonnet to entertain the children
the loafers or the ones who are hard to please
and the only thing she wants is to lie down on the ground
letting them step on her belly thus playing her
last game
showing her formidable power for resignation
her disobedience to others’ interests the rings in her lips
the needs of her teeth
her disobedience to pain and life
with her certain alliance with death – even a slow death –
her final disobedience to death with the continuance
and knowledge of life
that ascends with wisdom and action above her slavery
The beach where Francisco lived was rough and wild. About 300 metres from shore was a large reef comprised of great slabs of barnacled stone and rock, tossed there eons earlier by a great upheaval of the earth’s crust. It was a magical world, where all you had to do if you were hungry was go out to the reef and catch a fish or dig for clams. They were all there for the taking, and Francisco taught Ken how to dig and how to fish. Ken thought the beach was perfect – not so Francisco. He complained, “If only we had a nice beach. It would be so fine if we had some sand so that people would come and sit on the beach.” “Why do you want people to come here?” Ken asked. “People like to come to a beach,” Francisco said. “They bring their parasols and picnics – why shouldn’t they come here?” Ken wasn’t sure that he wanted to share either his beach or Francisco with anyone else but the old fisherman approached Ken’s father, who made a presentation to city council; telling them, they should build a wall from the beach to the sea at a particular angle to the reef. Then, when the storms came, driving waves laden with sand, the wall would trap the sand and deposit it on the beach.
Manolis Aligizakis 