Tag: death

Arrows

On By vequinoxIn UncategorizedLeave a comment

Excerpt

Fresh tears filled her downcast eyes and rolled over her cheeks as
she blinked.
“How did you come to be here, Pepa?”
“I was one of five daughters. The last one,” she said softly.
I glanced at her husband, who had stirred in his sleep and
mumbled noisily before resuming his snoring. I knew exactly what
she meant. A daughter could mean the opportunity for a good
alliance or a financial burden on her father. In a household of five
daughters, the father would be happy to find anyone to take them.
Without a dowry, a girl would likely never be able to marry, or to be
choosy about it. Pepa told me her husband had agreed to marry her
without a dowry, despite her knowing how to read.
Gregorio awakened at the sound of her voice. He was listening. I
couldn’t help that. In her town, she said, everyone thought her
strange because she could read. It had been a relief to accompany her
husband in his quest for fortune in the Indies.Her mother had tried to
convince him to leave her in a convent, but he wouldn’t hear of it.
Gregorio kept watching her, sympathetically. He might have
consoled her himself had her husband not awakened at that instant.
Gregorio narrowed his eyes and shot him a loathsome look from
head to toe. “I’ll have something brought for you, señora,” Gregorio
said. “You’ll need your strength.”
“Gregorio is right, you should eat,” I said.
This unexpected attention seemed to perk her spirits. “I can read
something to you all, if you like,” she said, eyes lowered.
“Of course,” I said, breaking the silence. “What do you have
there?”
“It’s the Lazarillo de Tormes,” she said, taking a small book out
from under the folds of her skirt. The corners of her mouth trembled
as she tried to smile. She must have been protecting that book like an
amulet.
“This is a story about a rascal who is a blind man’s guide. Do you
know it? Here, listen: Fainting and dying of hunger, I staggered along the
street, and while passing by the Barley Square I found an old praying
woman with more tooth than a wild boar . . .”

https://www.amazon.com/dp/0981073522

Arrows

On By vequinoxIn UncategorizedLeave a comment

Excerpt

Sweat broke out on my nape and forehead. The woman watched
me closely, giving me the annoying feeling that she could read my
thoughts. Perhaps she was a witch.
When a gourd filled with a milky beverage of uncertain origin
arrived under my nose, I began to miss my countrymen. Tamanoa
held it while the rest awaited my reaction. The children giggled and
I smiled, raising one eyebrow at them. I took the gourd out of
Tamanoa’s grasp, noticing the quizzical expression in his eyes.
“It’s chicha,” he informed me.
I sat down on the ground and crossed my legs, minding the
Seraphic Rosary so that it rested on the cloth of my cassock stretched
between my knees. I raised my eyes to heaven, as much to bless the
chicha as to ask for help. Well, Salvador, if you want the dog, you’ll
have to accept the fleas, I told myself, and took a gulp.
It wasn’t completely unpalatable. Had I known that its
fermentation was aided by the spittle of the women who concocted
it, I might have been less inclined to drink it. I passed it along,
fighting the urge to retch, eyes watering. Mater Dei, please tell me
that gourd never covered anyone’s genitals, I prayed.
The sight of another male with his foreskin neatly strangled with
a cord that went about his hips, his balls—wrinkled and
saggy—hanging like a cockerel’s wattles, made me regurgitate the
devil-sent chicha. I kept swallowing it back until, able to escape
unnoticed, I hid behind a tree and vomited my guts out.

We neared Nueva Segovia de Barquisimeto, a city founded in 1552,
along a murky river the Caquetíos Indians had called Variquesemeto
long before the Spaniards began renaming everything.
Diego de Losada led the way on his magnificent black
Andalusian horse, which seemed to share its master’s dreams of
greatness. All horses except my Babieca were proud, elegant beasts
with thick necks, strong chests and powerful, arched croups. Bred
from the first horses to arrive from La Española,

https://www.amazon.com/dp/0981073522

Arrows

On By vequinoxIn UncategorizedLeave a comment

Excerpt

The day of our departure came too soon. Entire families gathered
at the plaza to bid farewell to their most respectable sons. After a
year of preparation, don Diego de Losada had managed to convince
one hundred and fifty men to take their chances with him. No small
achievement, considering their prospects for survival.
Our expedition was bound for the province of Caracas—where
the town of San Francisco had briefly existed—and we were
destined to rebuild it in the name of Our Lord Jesus Christ for our
most gracious king, His Sanctified Catholic Majesty, Don Felipe II.
Less than five men out of each of the previous two expeditions into
the area had been left alive to tell the tale.
I had heard stories about battles, about how I would be lucky to
be killed at once. Cannibals liked to tie a Christian to a tree while
they danced in circles, possessed by the devil, chopping pieces out of
him every time they came about, cooking his parts under his nose or
even eating them raw, shooting arrows at him until his blood had
drained, blood they would collect in little bowls and drink as they
danced, smearing it on their bodies, spitting it on the ground.
One chief in particular, Guacaipuro, who commanded the Indian
forces of the valley of Caracas, put the fear of God into Spanish and
tame Indians alike, for it was said he had no mercy for either. All of
the other chiefs pledged their allegiance to him. On the land of one of
these, the settlement of San Francisco had been established almost a
decade ago, but Guacaipuro had burned it to ashes. It was to that
place we were heading.
Dressed in their feathered morions, coats of mail and cloaks,
twenty men on horseback under don Francisco Ponce’s command
melted stoically like butter in the sun, to be accompanied by fifty
harquebusiers with their pouches heavy with stone munitions,
eighty men on foot, eight hundred servants, two hundred beasts of
burden, several thousand pigs, four thousand sheep—all intended
to secure the beginnings of a new city.

https://www.amazon.com/dp/0981073522

The Circle

On By vequinoxIn UncategorizedLeave a comment

Excerpt

with Hakim the next morning or early afternoon. The Admiral, who is also ready
to go, stands up. Matthew escorts them to their limo, which has been parked in
the street, and shakes hands with Ibrahim.
“Thank you very much for coming over. I hope everything turns out well
with your tests. I look forward to seeing you again soon.” Then turning to the
Admiral, he adds, “I’ll see you Monday, Bevan. Thank you for coming over.”
“See you on Monday, Matt. Thanks for everything.”
Night arrives with her dark colors to replace the light of day and to inspire
the poet’s stanzas once again. Helena wants to go; she has a few things to do
before going out on Saturday night, and she wants Talal to take her home.
Peter and Rose have already gone. Hakim would like to go as well; however,
Jennifer keeps him for a while as her mom starts cleaning up from the party.
Matthew is eager to talk to Emily again about Hakim and he can’t wait until
everyone is gone. Talal has enjoyed the commotion of the party and exchanges
looks with Emily, who is still in seventh heaven just having him around her all
afternoon and evening.
Talal sits next to Hakim for a while in the living room when Hakim says to him,
“You won’t believe what my uncle told me.”
“What?”
“You know the company I work for. A year and a half ago he put up the
money and we bought shares when the company did a small financing. The
shares trade these days at more than ten times the investment. When I
mentioned the value of the stock to him, he said I can do whatever I want with
the money. He says all the money is mine. He wants me to keep it for myself.”
Talal looks deep in Hakim’s eyes and says, “You don’t even know half of what
Uncle Ibrahim has for you. I have a small number of the same shares and
Ibrahim paid for them as well. How do you think I pay my bills without a job? I
sell shares here and there to get by.”
It’s not that Hakim has never thought of what would happen to Ibrahim’s
money when he dies. He has thought of it a number of times because he knows
Ibrahim and Auntie Mara have no children of their own. He knows his uncle is
worth a lot of money, and now he has confirmation even from his buddy, Talal.
But today’s news has still caught him by surprise, and suddenly he realizes he’s
not a poor man anymore, but a millionaire.
“What else does Ibrahim have; what do you mean?”
“What is important is that you take care of yourself here in the United States
and make sure you get ready to take over for him when the time comes. Never
forget where we come from and where our loyalty lies—to Ibrahim, to our
homeland, to our people, to our future. Everything will fall into place sooner or

https://www.amazon.com/dp/0978186524

ΥΠΕΡΑΝΘΡΩΠΟΣ–ΚΡΙΤΙΚΗ

On By vequinoxIn Greece, Poetry, UncategorizedLeave a comment

1964407_815813081778415_1829066548_n

ΥΠΕΡΑΝΘΡΩΠΟΣ–κριτική

ΠΟΙΗΣΗ – EKSTASIS EDITIONS

Ο «Υπεράνθρωπος» του Μανώλη Αλυγιζάκη είναι από τα πιο δύσκολα και φιλοσοφημένα έργα που έχω συναντήσει. Και πώς να μην είναι άλλωστε, εφόσον ταυτίζεται με τον Υπεράνθρωπο του Νίτσε, τόσο σε πλοκή όσο και σε νοήματα. Ο ποιητής «παίζει» με τις συμβάσεις καθώς σχετίζει τον Υπεράνθρωπο, αφενός μεν με την πραγματική διάσταση που του δίνει ο Γερμανός φιλόσοφος, αφετέρου δε με την παρερμηνεία που του έδωσαν οι Γερμανοί εθνοσοσιαλιστές, με τα τραγικά αποτελέσματα που ακολούθησαν για όλη την ανθρωπότητα.

Πριν λοιπόν περιγράψουμε τον Υπεράνθρωπο του Μανώλη Αλυγιζάκη, ας δούμε εν συντομία τι προσδοκούσε ο Νίτσε με αυτό του το σύγγραμμα. Με πολύ απλά λόγια ο Νίτσε έθετε τον άνθρωπο αντιμέτωπο με τις ευθύνες του και τις δυνατότητές του, που αν τις χειριζόταν ορθά, θα μπορούσε να υπερπηδήσει κάδε εμπόδιο. Με κύριο μοχλό τη σωστή χρήση της λογικής και του ενστίκτου θα μπορέσει να ζήσει σε μια κοινωνία ισότητας και ελευθερίας, όπου ο καθένας θα είναι ο κύριος του εαυτού του. Βέβαια ο Νίτσε δεν περιέγραψε την ηθική διάσταση του Υπεράνθρωπου, καθώς ήρθε να αναπληρώσει (όπως ισχυρίζεται ο συγγραφέας) το κενό της εξουσίας και της Θεϊκής ανυπαρξίας. Ο Υπεράνθρωπος λοιπόν λυτρωτής, υπέρμαχος της ηθικής αλλά και λίγο ανεξέλεγκτος, όσον αφορά τα απώτερα σχέδιά του για τον κόσμο, που επίσης παραμένουν ασαφή…

Το δίγλωσσο αυτό βιβλίο (Ελληνικά-Αγγλικά) χωρίζεται σε τρεις ενότητες και είναι γραμμένο με ένα στυλ που θυμίζει περισσότερο πεζογράφημα, παρά ποίηση. Στο πρώτο μέρος, την Άλικη Αυγή, ο άνθρωπος ανεξαρτητοποιημένος από τις δεσμεύσεις της θρησκείας, αποφασίζει να βαδίσει βασισμένος στις δικές του δυνάμεις και να απαλλαγεί από τα σαγόνια του συστήματος. Μέσα σε μια καταρρέουσα κοινωνία και σε μια οικογένεια που χάνει την αρχέγονη σημασία της, το άτομο οφείλει να αποδεχτεί την ανθρώπινη ματαιότητα. Και αν καταφέρει να το επιτύχει αυτό, τότε θα αναγνωρίσει την αξία των απλών πραγμάτων, της φύσης και των αθώων στιγμών της παιδικής του ηλικίας. Την ιδιαίτερη βαρύτητα που μπορεί να έχει μια λέξη, μια φιλοφρόνηση, μια αξιέπαινη πράξη. Ο ανυπεράσπιστος, μπροστά στο θάνατο, άνθρωπος, νωχελικά περίμενε την «ανάστασή» του, χωρίς καμία προσπάθεια να αποβάλει το ναρκισσισμό και την ανευθυνότητα από το «είναι» του. Και έτσι, μακριά απ’ τον Θεό του και την πίστη του, οδηγήθηκε στον όλεθρο και την καταστροφή. Με ορμητήριο την άγνοια θεώρησε πως μπορούσε να διαπρέψει και να μεγαλουργήσει.

Πώς λοιπόν ο άνθρωπος θ’ αλλάξει προς το καλύτερο; Με αυτογνωσία, με σημασία στα απλά καθημερινά πράγματα, με σωστό υπολογισμό των θετικών και αρνητικών παραμέτρων, που επηρεάζουν τη ζωή του. Σ’ αυτό το σημείο προαναγγέλλεται και η άφιξη του Υπεράνθρωπου στους ανθρώπους, που η πίστη και η αφοσίωση στο πρόσωπό του, πάλι πήγαζε από την κούφια αυτοσυνειδησία τους. Προσπαθώντας να του δείξουν ότι είναι γνώστες και ανθεκτικοί στα δύσκολα, υποτάχθηκαν αμέσως στα κηρύγματά του. Και εκείνος, ο Υπεράνθρωπος – τύραννος (όπως τον αποκαλεί ο ποιητής) άρπαξε την ευκαιρία να ελέγξει πλήρως τις φοβισμένες συνειδήσεις τους. Έξυπνος, λαοπλάνος, ετοιμόλογος, ήταν ο μόνος που αντιλαμβανόταν τα ανθρώπινα λάθη και ο μόνος που μπορούσε να τα υποτάξει. Χωρίς να τιμωρεί και να ζητάει ανταλλάγματα, μαθημένος να συγχωρεί, δίδασκε την αρετή και την ισορροπία. Η πρώτη ενότητα κλείνει με τη δήλωση υποταγής από τους ανθρώπους στο πρόσωπό του, γεγονός που τον ικανοποιούσε απόλυτα…

Στο δεύτερο μέρος, το Πύρινο Μεσημέρι, ο Υπεράνθρωπος αρχίζει πλέον να εκφράζεται και να «κηρύττει» την ιδεολογία του. Αρχίζει δηλαδή να δείχνει το αληθινό του πρόσωπο. Ο ποιητής εναλλάσσει μια σειρά ανθρώπων μπροστά από το οπτικό πεδίο του Υπεράνθρωπου και των πιστών του, αφήνοντάς τον να ξεδιπλώσει τη φιλοσοφία του για τον κόσμο. Ανάμεσα σ’ αυτούς που συναντούν, ένας ζητιάνος, ένας τσιγκούνης γέρος, ένας γελωτοποιός, ένας ξεπεσμένος βασιλιάς…

Ο Υπεράνθρωπος, γνωρίζοντας καλά τα ανθρώπινα πάθη, κηρύττει τα πιστεύω του και εκφράζει τις προτιμήσεις του. Του αρέσουν, για παράδειγμα, όσοι ζουν χωρίς νόημα και στόχους, όσοι περιφρονούν τα πάντα, όσοι δεν θυσιάζονται για τίποτα, όσοι με τις πράξεις τους τον φέρνουν πιο κοντά στην κυριαρχία, όσοι συγκεντρώνουν γη και χρήμα, ώστε κάποτε να τα δρέψει εκείνος, όσοι προσποιούνται πως δεν φοβούνται, όσοι κυνηγούν μια ανέφικτη αρετή, όσοι κουβαλούν για πάντα τις πληγές μέσα τους, όσοι χρησιμοποιούν τη Θεϊκή οργή για να λύσουν τα προβλήματά τους, όσοι γενικά με τις αποφάσεις και τις πράξεις τους οδηγούνται στην καταστροφή. Και όλα αυτά που του «αρέσουν», ίπτανται πάνω από τα κεφάλια των πιστών του. Αυτών που, χωρίς θρησκεία πλέον, έρχονται αντιμέτωποι με το χάος που οι ίδιοι δημιούργησαν στον κόσμο. Αυτών που αφαίρεσαν τη σοφία από τη σκέψη τους και τον έβαλαν «επιπόλαια» στα σπίτια τους. Αυτών που ήταν ονειροπόλοι και αυτάρεσκοι, μοναχικοί και υπερόπτες. Αυτών που ξέχασαν από πού προήλθαν και αθώοι έπεσαν στα νύχια του νέου ηγέτη. Μα η αμέριστη χαρά τους για εκείνον, που θα άλλαζε τον κόσμο, καταχωνιάστηκε γρήγορα, όταν αντιλήφθηκαν πως όλα γύρω καταστρέφονταν και πως ξανά το ψέμα κυριαρχούσε. Τελικά αντιλήφθηκαν πως και πάλι εκείνοι πολεμούσαν τον ίδιο τους τον εαυτό συνεργώντας στη δημιουργία της κόλασης και στην ενδυνάμωση του Υπεράνθρωπου.

Στο τρίτο και τελευταίο μέρος, το Φλογερό Δείλι, γίνεται ο απολογισμός των πεπραγμένων από τη συμβίωση κοντά στον Υπεράνθρωπο. Οι άνθρωποι στράφηκαν να μισήσουν τους πάντες και έγιναν γεφύρι για περάσει εκείνος από πάνω τους και να πετύχει τους στόχους του. Έμειναν γυμνοί και είδαν τα πάντα να κυριεύονται από την απληστία και τη διάλυση. Είδαν ξανά έναν κόσμο να μην έχει σκοπό να αλλάξει και να ακολουθεί κίβδηλους ηγέτες που μοιράζουν ψεύτικες υποσχέσεις.

Η τελευταία περιήγηση με τον Υπεράνθρωπο πραγματοποιείται μπροστά από συγκεκριμένους ανθρώπους, που επιλέγονται κυρίως λόγω της ιδιότητάς τους. Ένας Έπαρχος, ένας νεκροθάφτης, ένας δάσκαλος, ένας ζωγράφος, ένας Στρατηγός, ένας ποιητής, ένα αγγειοπλάστης, ένας χορευτής. Κάποιοι πραγματικοί Υπεράνθρωποι γι’ αυτά που πετυχαίνουν με τα έργα και τις ικανότητές τους και κάποιοι ανίκανοι να γίνουν Υπεράνθρωποι λόγω των αδυναμιών τους.

Ο ποιητής Μανώλης Αλυγιζάκης “τεστάρει” ανθρώπινες αντοχές και όρια. Υποδεικνύει νοήματα, αφήνοντας τον αναγνώστη να προβληματιστεί και, γιατί όχι, να αφυπνιστεί. Ο καθένας μπορεί να γίνει Υπεράνθρωπος στον τομέα του αρκεί να πιστέψει στις δικές του δυνάμεις και δεξιότητες. Ακόμα και οι οπαδοί “του δικού του” Υπεράνθρωπου, στο τέλος, αναβαπτισμένοι από όσα βίωσαν και είδαν, αποφάσισαν να ξυπνήσουν και να μην ξαναγίνουν θύματα του συστήματος. Ο ποιητής τονίζει πως είναι πολύ μικρές οι αποστάσεις που χωρίζουν τα αντιθετικά δίπολα. Η αλήθεια από το ψέμα, η πίστη από την αθεΐα, η εμπιστοσύνη από την καχυποψία, η ζωή από τον θάνατο. “Όλα” είμαστε εμείς οι ίδιοι, αρκεί να κατανοήσουμε το δικό μας αληθινό “εγώ” και ανάλογα να το χρησιμοποιήσουμε. Άρα Υπεράνθρωπος μπορεί να είναι ο καθένας μας που παλεύει για το κάτι παραπάνω με όλες του τις δυνάμεις, αλλά και κάποιος που παίρνει (αδικαιολόγητα) δύναμη από την απραξία μας και μας οδηγεί σε λάθος μονοπάτια (παράδειγμα γερμανικού εθνικοσοσιαλισμού).

Κλείνοντας, θέλω να δηλώσω, πως απ’ τη στιγμή που έπιασα στα χέρια μου αυτό το βιβλίο, κατάλαβα πως ήρθα αντιμέτωπος με ένα πραγματικά μεγαλειώδες έργο. Και γι’ αυτό οφείλω να ευχαριστήσω μέσα από την καρδιά μου τον δημιουργό του για την εμπιστοσύνη του. Ο Μανώλης Αλυγιζάκης, Έλληνας κάτοικος του Καναδά, αποδεικνύει πως η ελληνική λογοτεχνική δημιουργία του εξωτερικού, βρίσκεται σε υψηλότατα επίπεδα…

 

Δείγμα γραφής:

 

Επωδός

 

Εμείς οι ηγέτες κι εμείς που ακολουθούμε

οι τυφλοί φονιάδες και τα τυφλά θύματα

 

Εγώ ο άθεος κι εγώ ο ευλαβής

ο πλούσιος και ο αποθαρρυμένος

 

Εμείς οι εγωϊστές κι εμείς οι ταπεινοί

οι σύμμαχοι και οι αντίπαλοι

 

Εγώ η γνώση κι εγώ η άγνοια

ο μεγαλοπρεπής κι ο άθλιος

 

Εμείς οι ονειροπόλοι εμείς κι οι ονειρομάντες

οι αιώνεια περιπλανώμενοι και οι οικόσιτοι

 

Εγώ το σπουδαίο σύμφωνο εγώ και το φωνήεν

ο αχανής ωκεανός και το κρυφό ακρογιάλι

 

Εμείς οι πρίγκιπες κι εμείς οι επαίτες

οι μισαλλόδοξοι κι οι αλτρουϊστές

 

Εγώ ο ήρωας κι εγώ ο προδότης

ο ερπόμενος κι ο αετός

 

Εμείς τα πρόβατα εμείς και τα λιοντάρια

οι κοινωνικοί κι οι ασκητές

 

Εγώ το ελεύθερο πνεύμα κι εγώ ο φανατικός

ο ορθοστατών κι ο σκούληκας

 

Εμείς οι ανθρωποκεντρικοί και τ’ ανθρωποειδή

οι αυταρχικοί κι οι μαριονέττες

 

Εγώ του Θεού παιδί και συγγενής διαβόλου

ο επίμοχθος εργάτης κι ο τεμπέλης

 

Εμείς οι μύστες κι εμείς οι μυημένοι

εμείς οι σχοινοβάτες κι εμείς οι Υπεράνθρωποι.