Titos Patrikios – Selected Poems


Of which passion you speak?

The passion of you letting yourself loose

in each vexedness of your space?

The passion of you answering like a limpet?

The passion of you battling your passions

which you don’t take into account?


you talk about the freedom of the unattached?

I want your freedom when in exile

yes, when in exile, because

if you want to abolish exile

you first have to recognize and accept it.  



Wheat Ears – Selected Poems


You said you will go to the island

to enjoy the sea

for a few days while

I had to stay behind pounding

my heartbeats-seconds

on the anvil of time

you said you planned to go

to the island, to enjoy the sea

for a few days while

I remained here

with the clock’s echo

hardened quartz pounding

on the temples of my mind


Yannis Ritsos – Poems, Volume II, Second Edition


The houses where young children died have become holy.

Shadows freeze and multiply in the hallways.

A glass, forgotten on the table, resembles a chalice.

A towel that hangs from a nail is a greeting from afar

and the talkative distance hides behind it. At night, when

            they turn the lights off,

the flame of a cigarette, all alone in the mirror,

resembles the lonely fire the dead children have put on

           at the far end of the Saint John field. And still

the crawl of a small cockroach on the newspaper that

fell on the floor resembles a small car that passes

the tunnel bringing a concealed official tiding.


Γιώργος Θέμελης: Έξοδος (I)

Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)



Σιγά σιγά περνούμε προς την έξοδο

Φεύγει το σώμα το νεκρό, το πράγμα∙
Φεύγει να εγκατασταθεί, να λείψει από το φως.

Το παίρνουν και το παν, το σέρνουν άλογα.

Σκιές το συνοδεύουν, το ξεπροβοδούν
Αλλοτινά φαντάσματα και λυπημένα.

Ως να πενθεί το φως, ως να ερημώνεται.

Το ’ντυσαν το πράγμα το νεκρό,
Το ’ντυσαν, το στόλισαν να ’ναι ωραίο.

Η εικόνα μου ήταν, η ομοίωσή μου.

Είχε τα μάτια μου, τα χείλη μου,
Τα ηλιοφώτιστα παράθυρά μου.
Το μέτωπό μου, το σχιστό πηγούνι.
Τον καθημερινό κρυφό καθρέφτη μου.

Το κάλλος μου ήταν, το είδωλό μου το άγρυπνο.

Σώμα μου, πράγμα μου κι ανάστημά μου,
Μισοφώτιστο, ανεκπλήρωτο και ραγισμένο,
Σχήμα αγγελικό.

Υπόστασή μου και θλίψη μου.

Από τη συλλογή Έξοδος (1968) του Γιώργου Θέμελη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιώργος Θέμελης

View original post

Αρχαιολογικό Μουσείο: Το «δαχτυλίδι του Θησέα», παρουσιάζεται για πρώτη φορά στο ευρύ κοινό


ringΤο δαχτυλίδι του Θησέα, ένα μυκηναϊκό σφραγιστικό δαχτυλίδι, που βρέθηκε τυχαία μέσα στα χώματα από τις εκσκαφικές εργασίες στο βράχο της Ακρόπολης τη δεκαετία του 1950, παρουσιάζεται στο κοινό της Αθήνας για πρώτη φορά.

View original post 244 more words

Kariotakis – Polydouri, The Tragic Love Story



Guided by your holy love, one day

I came to the glaucous waves

and you let me see the flaming

wound on your youthful heart

and in your calm voice you said to me

this was the endless misery of your life

you felt that I reached deep in your heart

your tears flowed most sweetly

the joy of joys in tears when we sang

to the same tune, a bitter omen

even perhaps forgetting our loneliness

and I ran away to welcome the waves

that I’d sprinkle joy upon your face

with the sea’s most bitter froth.

Wheat Ears – Selected Poems


Like an ancient

repeatedly hymned sin

your body that I crave

to re-explore

gleams in my mind

like that first time

under the shade of the olive tree

jealous, sophisticated,

eternal wisdom staring

and softly whispering

yes, yes


Τα δύο νέα ποιήματα της Σαπφούς εγείρουν πολλά ερωτηματικά


Ο δρ Μάικλ Σάμπσον μιλάει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ

sappho_poems-258x338Με κείμενα γραμμένα κυρίως στα αρχαία ελληνικά, οι πάπυροι, που οι περισσότεροι έχουν βρεθεί στην Αίγυπτο λόγω των ειδικών συνθηκών διατήρησης της ερήμου, έγιναν αντικείμενο διακριτής επιστήμης, της παπυρολογίας, στα τέλη του 19ου αιώνα. Η ανακάλυψη πολυάριθμων χειρόγραφων παπύρων σε αρχαιολογικές θέσεις, όπως αυτές κοντά στην όαση Φαγιούμ, έδωσαν όχι μόνο την αφορμή για τη γέννησή της, αλλά και το λόγο που σήμερα έχουν διασωθεί σημαντικότατα έργα της αρχαίας ελληνικής γραμματείας, όπως αυτά της λυρικής ποιήτριας Σαπφούς, η οποία έζησε στη Λέσβο τον 7ο αι. π.Χ.

View original post 993 more words

Άμαρτζιτ Τσάνταν, Δύο ποιήματα

To Koskino


(για τη Ρενάτα Φοντένλα)

ποιος παίζει
τη συμφωνία των τρεμάμενων ίσκιων;

το νερό στάζει σταγόνα-σταγόνα
αφήνει αποτυπώματα στις πέτρες

ο ήλιος ανατέλλει
και μικρά κομμάτια απ’ το σκοτάδι είναι
απλωμένα στον άσπρο τοίχο του σπιτιού σου
οι ίσκιοι
της ελιάς
του φανοστάτη
του πουλιού που κουρνιάζει πάνω του

ο άσπρος τοίχος
υγραίνει τους ίσκιους

απ’ τις ρωγμές του τοίχου
μικρά φυτά
μικροί ίσκιοι ξεπετάγονται

για να φθάσουν στις ρίζες του δέντρου
στον φανοστάτη στο πουλί
ο ήλιος έχει μπει στο σπίτι σου

η πόρτα είναι ανοικτή
το σπίτι άδειο
ο ήλιος στέκεται στο κατώφλι σου σιωπηλά

*Αγγλικός τίτλος “Who’s playing”, από τη συλλογή “Being Here”.



To πηγάδι της ψυχής μου δεν θα ξεραθεί ποτέ
Μπορείς να σβήνεις τη δίψα σου εκεί, σε κάθε ενσάρκωση.

Η δίψα είναι απέραντη το ίδιο και το νερό.
Άχρονο είναι το φεγγάρι που επιπλέει στην επιφάνειά…

View original post 104 more words

Neo-Hellene Poets, an Anthology of Modern Greek Poetry, 1750-2018



                       If you lament for your youth why you live?

                       Here is the land of the glorious death

                       rush into the battle, give your last breath

                       without hesitation at this very point

                       long for — it’s easy to long, not to find —

                       your burial site, soldier, the most appropriate for you

                       then, look here, choose the soil

                       where you will lean and rest

                       Today I turn thirty years old, Messologi, January 22, 1824

Who could be a writer

if one had something better to do?

Lord Byron asked his Greek servant

as he looked through the open window

of his old crumbly house

at the hordes of the Ottoman Empire soldiers

encircling the walls of the city.

He had just finished

the first verse of the poem

which was meant to be his last.

He turned thirty years old that day.

Three months later

the strange, civil-warred place

which he had chosen as his homeland

would grace him his wish:

a death worthy of his name

an heroic exit from the unbearable boredom of poesie