«Ευρήματα της εκατονταετίας: 1913-2013»
Στις 22 Μαρτίου του 1959 στον Κερασώνα του Νομού Πρέβεζας βρέθηκε τυχαία ένας κιβωτιόσχημος τάφος, πλούσια κτερισμένος. Περιείχε είκοσι περίπου ερυθρόμορφα αγγεία του 4ου αι. π.Χ., τρία αττικά λυχνάρια, τριάντα αιχμές δοράτων, ένα σιδερένιο ξίφος, μία αργυρή περόνη με κωνική κεφαλή διακοσμημένη με φύλλα και έναν αργυρεπίχρυσο σφραγιστικό δακτύλιο με έγγλυφη παράσταση.
View original post 316 more words
Goya, Desastres de la Guerra (1863)
Ήταν άνθρωποι
Μιας αβέβαιης χαραυγής
Τους ποδοπάτησαν άγρια μίση
Σοφές πλεκτάνες όργανα μίσθαρνα
Τους δολοφόνησαν
Εν μέση οδώ
Προδομένη απ’ το χρόνο
Πλανάται η παρείσακτη μνήμη τους
Σε μετοχικά κεφάλαια
Τουριστικές επιχειρήσεις
Και σ’ επενδύσεις κατεξοχήν επωφελείς
Των ευελίκτων επιγόνων
*Από τη συλλογή “Κλειδάριθμοι” (1963).
BLONDE DAY
The door of spring opened
and we saw light-blue epitaphs.
Piece of news at noon
imminent nuclear war
the old man said I’m hungry
we drank the night in a glass
at the bottom of the glass a new day.
Chemistry wakes up in the factory each morning
and finds the dead history
the dancing rain continues
two shoeless shoes in the street.
JULIAN IN NIKOMEDIA
Purposeless and dangerous things…
Praises for the ideals of the Greeks.
The theurgies and the visits to the pagan
temples. Enthusiasm for the ancient gods.
The frequent conversations with Chrysanthius.
The theories —the clever asides—of the philosopher Maximus.
And here is the result. Gallus shows a great
anxiety. Constantios has some suspicion.
Ah, the advisors were not at all wise.
This story—says Mardonius—has gone too far,
and the furor about it must finally end.—
Julian goes again as a lector
to the church of Nicomedia,
where in a loud voice and with deep reverence
he reads the Holy Scriptures,
and the people admire his Christian piety.
POEM BY KOSTAS KARIOTAKIS
AS I DIE
In the relaxed time of the vernal twilight, my wounded soul,
what futile effort as you’ll fold your wings
when redemption you’ll long for something
poor soul, forever sad and desperate
when you reach the end of your line you’ll find
hatred and love, passions and vile always vanish
when the disappointment, like myrrh rises
from the exquisite flowers of life, my dreamy soul
that special moment when with a simple smile
you’ll remember enemies and friends
futile soul what will you say to the sea and to the wind,
my closed heart, when you stand opposite the pale dusk?
Expanse
There was nothing else in the night but
the immense dark expanse and the straight road
imperceptibly lit from within There
a big crashed bus
with one of its headlights on flooding
the five awakened startled chickens
and a dry branch of the inviolable
ΔΥΣΤΗΝΟΣ ΕΓΚΕΙΜΑΙ ΠΟΘΩ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ: VAKXIKON.GR
ΤΟΥ ΘΕΟΧΑΡΗ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ
Πριν από λίγο καιρό είχαμε την ευκαιρία να διαβάσουμε την ερωτική ποιητική ανθολογία: «Δύστηνος Έγκειμαι Πόθω», που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις: Vakxikon.gr σε μετάφραση Γιώργου Μπλάνα.
Πρόκειται για μια επιλογή ερωτικών ποιημάτων, που ξεκινά από την Αρχαία Ελλάδα για να φτάσει στο σήμερα, διαλέγοντας πάντα τους πιο αντιπροσωπευτικούς ποιητές από κάθε εποχή και από κάθε λογοτεχνικό είδος. Από τη Σαπφώ και τον Μπιλχάνα μέχρι τον Τριστάν Τζαρά και τον Μαγιακόβσκι.
Ένα στοιχείο, που παρατηρούμε είναι ότι ο κάθε ποιητής με τον τρόπο του μιλάει ερωτικά και ότι η γλώσσα του έρωτα είναι πάνω από ρεύματα και από λογοτεχνικές σχολές. Μπορεί ορισμένοι ποιητές, που συναντάμε στη συγκεκριμένη ανθολογία να έχουν χαρακτηριστεί σαν εκπρόσωποι του φουτουρισμού, του ντανταϊσμού και του σοσιαλιστικού ρεαλισμού, όμως, τα ποιήματα, που συναντάμε ξεφεύγουν από τα λογοτεχνικά είδη, που αναφέρθηκαν πιο πάνω, δείχνοντας ότι η έμπνευση, που προέρχεται από…
View original post 125 more words
Peek
For an everlasting moment
he peeked through the hole
as if to declare his worthy words
as though orating a new passion
to flowerpots on the front porch
then he opened his door
and put his head out enough
to be in absentia from the inside
or away from the overhanging emptiness
and for no apparent reason
started pleading for light
for a new wide path and
for all the ancient dogmas that
millions have perished for in battle
Pedlar from Sidon
Easily you’ll recognize
the Son of full-breasted Aphrodite
and Hermes (hermaphrodite)
The young pedlar came from Sidon
without any fear for the angry Poseidon.
His hair pitch black, his chiton purple
fastened on his shoulder by a golden clasp;
every pleat of his body smelling of myrrh and make up.
He entered Cyprus via the sea-port of Famagusta
and now he enjoys the sunshine in the back lanes of Nicosia.
A young Turkish girl in the courtyard and the ivy
she trimmed shivered at the touch of her ivory fingers.
The pedlar crossed the sun of the river like a walking God,
like a whispering dream singing ‘roses in the kerchief.’
As though his purple lips yearned to kiss Zeus’ sandals.
He walked that way and sat next to the gothic gatepost
where Marcus’ lion fixated its wild eyes
on the sleeping shepherd who smelled of he-goat and sweat.
He leaned, took out of his shirt a terracotta statuette and looked at it;
a naked youth that slides uncertain on a whore’s bed
between the concave Hermes and the curved Aphrodite.
Sparrows
Flock of sparrows takes
charge of the plaza grounds
controlling the ebb and flow of bird
excursions telling everyone
to follow rules obey traffic signals
and certainly stop
at the intersection, look
both directions before fluttering to
the other side toward
pizza joint where there are
always plenty of crumbs
to eat while the young
sparrow sitting on the tree branch
contemplating, internal seeker
of truth composes his daily poem
and clipping his wing feathers he writes
no need for these anymore
Manolis Aligizakis 