Το άγγιγμα σου έγινε πια βαρύ Βρώμική λύπη με κατέκλυσε Σκοτείνιασαν τα σύνορα Ο όχλος άρχισε να σπάει το κέλυφος που τον είχα τοποθετήσει Κατευθυνόταν ενάντια μου Τα ναυαγισμένα μου λόγια δεν με σώζαν πια Μια φωτογραφία η ερημιά μου λυώνει Σου χάρισα όλες μου τις προσευχές, τι μου μένει Είχα μάθει να ακούω την νύχτα κοντά σου Νόμιζα ότι με άκουγες, νόμιζα ότι ήμουν εκεί Εκεί που ήσουν εσύ, Που με πάει τώρα η ζωή, Μακριά από εσένα Ρωτάω μα η απάντηση ανεξέλεγκτη πήζει το αίμα όσο κάθομαι εδώ και θυμάμαι Μέσα στην φωτιά καίγομαι αλλά δεν κάνω τίποτα Μόνο θυμάμαι, μέσα στην φωτιά δίχως καν φωνή Θυμάμαι εσένα.
* ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ
Υπάρχει ένα οριακό ενδιαφέρον στον έρωτα. Παραπέρα δεν μπορώ να πάω. Παραπέρα υπάρχουν οι αθεράπευτες πληγές σου. Υπάρχει το πένθος σου. Το πένθος σου για τις πληγές Που ούτε ο έρωτας γιατρεύει. Και το μόνο που…
Οι προτομές του συγγραφέα Νίκου Καζαντζάκη και του ζωγράφου Δομίνικου Θεοτοκόπουλου (El Greco), κλάπηκαν από τον περίβολο του Πνευματικού Κέντρου της Αθήνας στα μέσα Ιανουαρίου.
Ό,τι κι αν γράψεις λόγια θα ‘ναι. Αυτά τα λόγια που ζητώ να εξαφανίσω· κι είναι γι’ αυτό που έχω κόψει το χέρι μου. Κι είναι γι’ αυτό που ζυμώνομαι νύχτα μέρα με τη φωτιά, που πατήθηκα κι έλιωσα κάτω όπως ένα τριαντάφυλλο κόκκινο. ………..Θέλω να γίνω ενός άλλου είδους νερό. Μια άλλου είδους γλώσσα. Σαν αχτίνες χρυσές να τρυπώνω τα λόγια μου μέσ’ απ’ τους πόρους σας, δίχως να ξέρετε, προχωρώντας και φέγγοντας βαθύτερα, όλο και βαθύτερα μες στις καρδιές σας, καθώς τις μαύρες στοές της γης ………..κατεβαίνοντας ο ανθρακωρύχος με το λυχνάρι του.
Από τη συλλογή Το βάθος του κόσμου (1961) του Νικηφόρου Βρεττάκου