Απαντοχή

     Ναι, μάταια όλα πια ήταν, το ξέραμε κι όλα τα νέα που

λάβαμε με λεπτομέρειες κι απαίσιο τρόμο περιγράψανε

των φίλων κατορθώματα και άθλους εχθρών

απλούστατα ασήμαντους κι εμείς δώσαμε προσοχή

στου σπίνου το τραγούδι που ήταν ακόμα ικανός

να τραγουδήσει και στου λιβαδιού την αστέρευτη πρασινάδα

σαν τη καταστροφή εκείνη των χρωμάτων της παιδικής μας

ηλικίας που μέσα στο νου και στις καρδιές κοιμόταν ενώ

κοιτάζαμε τα ερειπωμένα σπίτια σαν να `τανε ολόλαμπρα

αστέρια.

     Tότε, κι εμείς, πετάξαμε τις πιστωτικές μας κάρτες

κι ελεύθεροι από ενοχή τη γη επερπατήσαμε που νυχτωμένη

όπως ήτανε μας μέλλονταν να διασχίσουμε.