POEM BY CHLOE KOUTSOUBELIS
TO MY ONLY READER
I’ll wait for you
in a station not yet built
in that center of loneliness
where condors swirl around the trains
where bald babies wail loudly.
You’ll come
with a train no longer in service
without brakes nor engineer
a train that rolls among the stars.
When you disembark you won’t hug me
you won’t tell me I love you
you’ll only raise your hand
and you’ll rearrange tenderly the collar
of my worn out overcoat.
Sirocco 7 Levanter
For D.I. Antoniou
Things that changed our face
deeper than thought and more so
ours like the blood and more so
sunken in the sweltering heat of noon
behind the masts.
Amid chains and commands
no one remembers.
The other days, the other nights
bodies, pain and lust
the bitterness of human nakedness
in pieces lower than the pepper trees along dusty streets
and all these charms and all these symbols
on the last branch
in the shadow of the big ship
the memory, a shade.
The hands that touched us don’t belong to us, only
deeper, when the roses darken
a rhythm under the mountain’s shadow, crickets,
moistens our silence in the nighty
earning for a pelagic sleep
slipping toward the pelagic sleep.
Under the shadow of the big ship
when the winch whistled
I left tenderness to the money-changers. Pelion, 19 August 1935
ΜΟΝΟ ΜΠΟΡΩ Ν’ ΑΝΑΤΑΡΑΖΟΜΑΙ
Δεν ξέρω να πω
τι γεωλογικά φαινόμενα
έπλασαν την ομορφιά σου.
Τι πιέσεις και τι εκτονώσεις,
τι ανεβάσματα και κατεβάσματα
και παρελεύσεις εποχών
κρύου και ζέστης.
Μόνο μπορώ ν’ αναταράζομαι
πιασμένος όλος σε μια τρίχα
ολόμαλλου θεριού,
που είν’ ο χρόνος
και καλπάζει.
*
ΣΤΗΝ ΠΑΓΩΜΕΝΗ ΕΠΙΚΡΑΤΕΙΑ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ
Σιωπή του κρύου στην ανηφόρα.
Προχωράς και βλέπεις το χνώτο σου,
Αφουγκράζεσαι την αντλία της καρδιάς σου.
Και στ’ αυτιά σου ένα βουητό.
Ξέχνα το μάλλινο παλτό.
Αν θυσιάσεις λίγη άνεση,
δεν μπαίνεις στην παγωμένη
επικράτεια της ποίησης.
*
ΤΟΥ ΔΕΝΤΡΟΥ
Το κρασί που περίσσεψε
το έριξα στη ρίζα του δέντρου.
Αυτό απόψε δεν είναι ένα ποίημα.
Είναι η μακρόσυρτη φωνή του Nick.
Είναι οι ουράνιοι αρπισμοί της κιθάρας του.
Η μέρα που περίσσεψε
και την έριξα στη ρίζα του δέντρου.
*Από τη συλλογή “Σκάρτη πραμάτεια”, εκδ. Οσελότος, Φεβρουάριος 2023.
The Right Fellow
They had the bone dice in
the empty matchbox.
Why you shake the dice? He asked
4, 3
5, 4
pair of 6es of the death.
Look here.
We’re human beings, he said
in other words fellow humans.
That fellow is everything
opposite death
opposite every evil.
Roll the dice now.
χειμωνιάτικος ήλιος, 2
[Ενότητα Ελεύθερος σκοπευτής (1982)]
όπως ψηλά οι γκρίζες στέγες των σπιτιών
φωτίζονται νοσταλγικά
από τον ήλιο του χειμώνα
ακόμα βουτηγμένες στη βροχή
όπως το μακρινό βουνό
υψώνεται και αιωρείται πάνω στη θάλασσα
σχεδόν αγγίζει την ακτή
μέσα στη διαφάνεια του πρωινού αέρα
όπως τα μάτια της γάτας
ανθίζουν με μικρές φωτιές τη νύχτα
έτσι και το χαμόγελό σου μπουμπουκιάζει
ανάμεσα στους τοίχους και την άσφαλτο
είσαι ένα φύλλο πράσινο
με φλέβες νοτισμένες από τη βραδινή δροσιά
μια κίνηση ανάλαφρη που ζωντανεύει τη χαρά
ένα γλυκό του κουταλιού
ένα νερό στο δίσκο της γιαγιάς
μέσα στην κάτασπρη αυλή της συνοικίας
Από τη συγκεντρωτική έκδοση Με τη φωτιά στα μάτια (1982) του Τόλη Νικηφόρου
Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Τόλης Νικηφόρου
PASSION
Of which passion you speak?
The passion of you letting yourself loose
in each vexedness of your space?
The passion of you answering like a limpet?
The passion of you battling your passions
which you don’t take into account?
Then,
you talk about the freedom of the unattached?
I want your freedom when in exile
yes, when in exile, because
if you want to abolish exile
you first have to recognize and accept it.
Time
You said you will go to the island
to enjoy the sea
for a few days while
I had to stay behind pounding
my heartbeats-seconds
on the anvil of time
you said you planned to go
to the island, to enjoy the sea
for a few days while
I remained here
with the clock’s echo
hardened quartz pounding
on the temples of my mind
SHAPE OF ABSENCE VIII
The houses where young children died have become holy.
Shadows freeze and multiply in the hallways.
A glass, forgotten on the table, resembles a chalice.
A towel that hangs from a nail is a greeting from afar
and the talkative distance hides behind it. At night, when
they turn the lights off,
the flame of a cigarette, all alone in the mirror,
resembles the lonely fire the dead children have put on
at the far end of the Saint John field. And still
the crawl of a small cockroach on the newspaper that
fell on the floor resembles a small car that passes
the tunnel bringing a concealed official tiding.
Έξοδος
I
Σιγά σιγά περνούμε προς την έξοδο
Δενδρόκηπος
Φεύγει το σώμα το νεκρό, το πράγμα∙
Φεύγει να εγκατασταθεί, να λείψει από το φως.
Το παίρνουν και το παν, το σέρνουν άλογα.
Σκιές το συνοδεύουν, το ξεπροβοδούν
Αλλοτινά φαντάσματα και λυπημένα.
Ως να πενθεί το φως, ως να ερημώνεται.
Το ’ντυσαν το πράγμα το νεκρό,
Το ’ντυσαν, το στόλισαν να ’ναι ωραίο.
Η εικόνα μου ήταν, η ομοίωσή μου.
Είχε τα μάτια μου, τα χείλη μου,
Τα ηλιοφώτιστα παράθυρά μου.
Το μέτωπό μου, το σχιστό πηγούνι.
Τον καθημερινό κρυφό καθρέφτη μου.
Το κάλλος μου ήταν, το είδωλό μου το άγρυπνο.
Σώμα μου, πράγμα μου κι ανάστημά μου,
Μισοφώτιστο, ανεκπλήρωτο και ραγισμένο,
Σχήμα αγγελικό.
Υπόστασή μου και θλίψη μου.
Από τη συλλογή Έξοδος (1968) του Γιώργου Θέμελη
Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιώργος Θέμελης
Το δαχτυλίδι του Θησέα, ένα μυκηναϊκό σφραγιστικό δαχτυλίδι, που βρέθηκε τυχαία μέσα στα χώματα από τις εκσκαφικές εργασίες στο βράχο της Ακρόπολης τη δεκαετία του 1950, παρουσιάζεται στο κοινό της Αθήνας για πρώτη φορά.
View original post 244 more words
Manolis Aligizakis 