
A Dog in the Night
During a strange, orange and rosy dusk, it stopped in front
of the locked house; a joyous group of people got off
a car in front of the fence-wall.
The eyes of the blonde young man looked like the eyes
of his Lord.
It stopped.
The young men looked at it.
It wagged its tail. It stopped.
The young girls pet it.
It guessed. It stopped.
They tied its tails on a bucket. It stopped.
Then it run away hearing behind it the sound of the bucket
dragging on the cobblestones
not at all an angry dog, not sad
with that happiness of punishment for its first betrayal.
That clangour, in all its truthfulness, would inform its master
and perhaps it would find him one day. It was its choice.






ΓΙΑΚΟΜΠ, γιὸς τοῦ Στάλιν, δὲν ἄντεξε ἄλλο. Ἀποφάσισε νὰ δώσει τέλος στὴ ζωή του μὲ ἕναν πυροβολισμό. Ὅταν ξύπνησε δὲν βρέθηκε στὸν ἄλλο κόσμο, ἀλλὰ στὸ νοσοκομεῖο. Πάνω ἀπὸ τὸ κεφάλι του ὁ στοργικὸς μπαμπάς του. «Οὔτε αὐτὸ δὲν εἶσαι ἄξιος νὰ κάνεις», τοῦ εἶπε. Κάτι ἤξερε ὅταν τὸ ἔλεγε αὐτό. Δὲν εἶχε ἀφήσει κανέναν ζωντανὸ ἀπὸ τοὺς παλιοὺς μπολσεβίκους, τοὺς στενοὺς συνεργάτες τοῦ Λένιν. Ἀνάμεσά τους Μπουχάριν, Ζινόβιεφ, Κάμενεφ. Τὸν ἱδρυτὴ τοῦ Κόκκινου Στρατοῦ, τὸν Τρότσκι, τὸν δολοφόνησε ἀργότερα στὸ σπίτι του στὸ Μεξικό. Τὴν ἴδια δολοφονικὴ μανία εἶχε καὶ μὲ τοὺς ἀνθρώπους τῶν γραμμάτων καὶ τῶν τεχνῶν. Ὁ Μπάμπελ καὶ ὁ Μέγιερχολντ ἐκτελέστηκαν. Ὁ Μαγιακόφσκι, γιὰ νὰ μὴ συλληφθεῖ, αὐτοκτόνησε. Ὁ Σαγκὰλ καὶ ὁ Καντίνσκι αὐτοεξορίστηκαν καὶ τὴ γλίτωσαν στὸ παραπέντε. Ἡ μορφή τους σβήστηκε ἀπὸ ἱστορικὲς φωτογραφίες. Τὰ ὀνόματά τους ἐξαφανίστηκαν ἀπὸ τὰ βιβλία τῆς Ἱστορίας. Ὁ κομμουνισμὸς εἶχε θριαμβεύσει…

