POEM BY GESTHIMANI SIDERIDIS
BLACK AND WHITE HATS
Hats hang midair on the opposite sidewalk.
Only hats, with no bodies, without souls
unknown identities yet they hang midair
gracefully. Black and white hats
sometimes in one color: white or black
primarily black
I gaze at them in surprise
I question myself
am I still visible?
IN A SMALL ASIA MINOR TOWN
The news about the outcome of the naval battle, at Actium
was certainly unexpected.
But there is no need to compose a new proclamation.
Only the name needs to be changed. There in the last lines
instead of “having liberated the Romans
from the terrible Octavius,
that parody of Caesar”,
we will now put “having saved the Romans
from the terrible Antony.”
The rest of the text fits beautifully.
“To the victor, the most glorious,
unsurpassed in every military endeavor,
admirable for his political achievements,
to the one the people passionately wished
would prevail, to Antony”
here, as we said, is the change: “To Caesar
regarded as the best gift from Zeus—
to the powerful protector of the Greeks,
who looks at Greek customs favorably,
to the one who is beloved all over Greece,
and is most worthy of high praise,
whose deeds deserve extensive narration
in the Greek language, both verse and prose;
in Greek, which is the vehicle of fame.”
Etcetera, etcetera. It all fits together superbly.
Στο Πολύκαστρο, την Αξιούπολη, το Αξιοχώρι, τον Λιμνότοπο και την Ποντοηράκλεια του Κιλκίς.
View original post 741 more words
Ακόμα μια φορά, ρωτάς
την ήσυχη ζωή σου: τι θα γίνει με σένα, ζωή,
κατά πού κατευθύνεις,
σιωπηλή, τα βήματά σου, αν το ξέρεις,
αν ίσως ξέρεις κάτι γύρω από εσένα την ίδια,
ζωή αντιμέτωπη με το ίδιο σου το κενό,
ζωή αποχωρισμένη από την αυθεντική ζωή;
Κι εκείνη ησυχάζει, αφού ξέρει
πως η μοναδική απάντηση υπερβαίνει την ερώτηση.
«Εγώ θα ήθελα», σου λέει,
«να θυμάμαι τον εαυτό μου χωρίς να με ζω καν,
ή να με ζω χωρίς σχεδόν να με θυμάμαι,
να νιώθω ακόμα μια φορά το άγγιγμα των πραγμάτων
χωρίς να μπορώ να συλλογιέμαι ύστερα κάποια σκιά
από το άγγιγμα της σκιάς των πραγμάτων,
να με ζω στο μέγεθος ενός πόνου
που γεννιέται απ’ το παρόν το πιο ηδονικό
και όχι στην επισφαλή ειρήνη και σχεδόν μεταθανάτια
των κουραστικών τελετών, των δουλικών θέσεων».
Σου λέει αυτά τα λόγια
τα οποία η σιωπή καταβροχθίζει
σε άλλο απόγευμα πιο…
View original post 48 more words
Hour of the Child
The wooden ladder was in the back of the garden.
Chicken nibbled onto the fresh grass
as if breaking a few sad sun rays.
A butterfly sat on the leafless branch and spread its two
window shutters, white with yellow dots and a black stripe.
The gardener left his spade on the ground. He looked afar.
The unemployed man returned, closed his book, stepped
on his tiptoes and turning his glanced sideways
he stole a glance through the butterfly’s window.
Heroes
Bright eyes of the heroes fledging
and shoe-less feet splash
in the fountain
yet to be honored champions
who haven’t managed to explore
their hatred in front of throngs
on tv monitors, in the mourner’s tears
nothing moves as slow as history
in this parched world
that thirsts for rain and green olive
leaves
aspirations of a day
born red in the eyelids of the terrorist
and you said —
there’s nothing here for us
only a yellow death
and our desire for glory
Πέντε σημαντικά πράγματα που πρέπει να ξέρει κανείς για έναν από τους μεγαλύτερους παραδοσιακούςΈλληνες ποιητές.
Γράφει η Παναγιώτα Κλεάνθους
Ο Άγγελος Σικελιανός αποτελεί έναν από τους μεγαλύτερους παραδοσιακούς Έλληνες ποιητές, του οποίου το έργο διακρίνεται από έντονο λυρισμό και ιδιαίτερο γλωσσικό πλούτο. Γεννήθηκε στις 15 Μαρτίου του 1884 στη Λευκάδα και πέθανε στις 19 Ιουνίου του 1951 στην Αθήνα.
View original post 934 more words
LONG LISTED FOR THE 2023 GRIFFIN POETRY AWARDS
Advise
Don’t talk so loud I cannot stand loud voices
Everyone yells – what do they gain? – He said – If
you talk in a low voice I may believe you
I have hidden
my clock in the chest – it was cutting my year
crumb by crumb as if to feed the winter sparrows
Though I am not a bird – I want my year whole
without yelling and bangs like that slow train
in the afternoon on the far road toward Liosion1 Street
with plenty of wagons one behind the other
loaded with coal and on top of the heap the shovels
Manolis Aligizakis 