Αντικειμενικά βιώνονται συνθήκες χρόνιας ειρήνης, αν και στην επισφάλειά της έως ψευδαισθητικές Ο κύκλος των εποχών κομίζει πλημμυρίδα ετερότητας Μια κουβέντα είναι ό,τι ελπίζει να θεσπίσει συμπερίληψη, όταν ο ανοίκειος τρόπος σε ακουμπά αιχμηρά, σε απειλεί, σε καταργεί, σε επιβουλεύεται Μήπως χωρισμένα τα εικονίσματα σιωπούν Δίχως να έχω συναντηθεί με το παραμελημένο τρένο, δεν στέργω πια να παραβλέπω, πως για τους αμέτοχους οι ειδήσεις ακούγονταν ανέκαθεν οριακά πιστευτές, παρόμοια με ευθύβολα ζοφερή λογοτεχνία τηλε-οπτικά εικονικές -αλί σ’ αυτούς που ορέχτηκε ο Χάρος-, ούτε κι από την άλλη να εθελοτυφλώ, πως η ίδια τάχα δεν παραμένω ωστόσο σταθερά στις ράγες Έχω βέβαια μιαν ευκολία να αλλάζω τ’ απογεύματα προορισμούς άλλοτε ουγγρικούς, μεσ’ σε βαγόνι της μελαγχολίας μιας πεισματικής αντίστασης κι άλλοτε ρώσικους στις απεραντοσύνες της κάθε κοκαλωμένης Σιβηρίας Μα ούτε από τέτοια τρένα δεν το ‘χω εύκολο να αποβιβαστώ (κυρίως όσο στο βάθος ο πόλεμος μαίνεται κουφός)˙ μια ευκαιρία, με σκοπό…
Στοχάσου, το δίχως άλλο, μαζί με τα λόγια και τα κόκαλα τα ιερά των Ελλήνων και των Ανθρώπων, των όσων είχαν και τ’ άφησαν στα καταλύματα της Καρτερίας.
Αντέχουν τα κόκαλα. Στήνουν το ανάστημα. Στηρίζουν τη σκαλωσιά…
Θυμήσου το:
Απ’ τα κόκαλα βγαλμένη
μαζί με το:
Εκεί μέσα εκατοικούσες
Αντίς το:
Πικραμένη, εντροπαλή
να βάλεις:
Ακατάλυτη, πυκνή,
κλείνοντας με το:
Έλα πάλι, να σου πει.
Πρέπει να γίνει επιστροφή από το τότε στο τώρα, ωσάν Ανακομιδή ή Ανάκληση νεκρών, που δεν πεθάναν.
Αλλιώς δε θάβρεις πουθενά ψυχή να χτίσεις την κατοικία της. Οι ζώντες οι περιλειπόμενοι της Οικουμένης του αιώνα τούτου της Φτέρνας και της Γροθιάς, όπου το τεχνητό τριαντάφυλλο, το φονικό χαμόγελο, ανθούν στο ίδιο περιβόλι, δεν είναι κατοικήσιμοι. Άλλος δεν έχει μάτια να φανεί· άλλος αναζητεί τα χαμένα του δάκρυα· άλλος αλλού το σώμα, αλλού η σκιά. Και δεν…