Poem of the Week, Ithaca 530

At one stroke, all changed direction.

The steel echo of the rains

brought us to dawn, and I dreamed of you,

the whole earth was sleepless,

and generations of trees bent,

and the clouds crowded in the skies,

and the wild inspiration

 engulfed the night, and we were in love.

Olexandre Korotko, Ucraine (1952)

Σε μια στιγμή όλα άλλαξαν κατεύθυνση:

ο μεταλλικός ήχος της βροχής

μας έφερε το ξημέρωμα, και σ’ ονειρεύτηκα.

Όλη η γη ξάγρυπνη

γενιές δέντρα έγερναν

σύνεφα γέμισαν τον ουρανό

κι ελεύθερη η έμπνευση

αγκάλιασε τη νύχτα, κι ερωτευτήκαμε.

Μετάφραση Μανώλη Αλυγιζάκη//translated by Manolis Aligizakis

Ο αρχέγονος ήχος της ασκομαντούρας

ellas's avatarΕΛΛΑΣ

Ασκομαντούρα ή ασκομπαντούρα ή φλασκομαντούρα. Πνευστό κρητικό μουσικό όργανο. Κουβαλά μέσα του την ψυχή της Κρήτης και με τον επιβλητικό του ήχο μαγεύει τα αυτιά των ακροατών και προκαλεί δέος, ξυπνώντας αρχέγονα συναισθήματα.

askomandura

Αυτός είναι ο δικός μου ορισμός για ένα από τα αρχαιότερα παραδοσιακά όργανα της Κρήτης, καθώς όσο και αν έψαξα στα λεξικά δεν βρήκα ετυμολογία που να με ικανοποιεί ή – στις περισσότερες περιπτώσεις – δεν βρήκα απολύτως καμία αναφορά.

Πρόκειται για ένα όργανο υπό εξαφάνιση, λίγοι είναι πλέον οι υπάρχοντες παίκτες ασκομαντούρας, όπως λίγες είναι και οι αναφορές, οι ηχογραφήσεις και οι φωτογραφίες. Η παρακμή φαίνεται να ξεκίνησε μεταπολεμικά, όταν με την εξέλιξη της τεχνολογίας και τον εξευρωπαϊσμό της μουσικής, αυτό το άκρως παραδοσιακό μουσικό όργανο άρχισε σιγά – σιγά να εκτοπίζεται.

Οι ΣΤΙΓΜΕΣ μίλησαν με κάποιους από τους ελάχιστούς ασκομαντουρίστες που έχουν μείνει πλέον στην Κρήτη. Πρόκειται για τρεις νέους ανθρώπους, το Μανόλη Φρονιμάκη, το…

View original post 262 more words

Πε­ρι­κλῆς Κο­ρο­βέ­σης: Στά­λιν

planodion's avatarΠλανόδιον - Ιστορίες Μπονζάι

Πε­ρι­κλῆς Κο­ρο­βέ­σης[Ἀ­φι­έ­ρω­μα 13/14 (Κάθε Κυριακή)]

Στά­λιν

ΓΙΑΚΟΜΠ, γιὸς τοῦ Στά­λιν, δὲν ἄν­τε­ξε ἄλ­λο. Ἀ­πο­φά­σι­σε νὰ δώ­σει τέ­λος στὴ ζω­ή του μὲ ἕ­ναν πυ­ρο­βο­λι­σμό. Ὅ­ταν ξύ­πνη­σε δὲν βρέ­θη­κε στὸν ἄλ­λο κό­σμο, ἀλ­λὰ στὸ νο­σο­κο­μεῖ­ο. Πά­νω ἀ­πὸ τὸ κε­φά­λι του ὁ στορ­γι­κὸς μπαμ­πάς του. «Οὔ­τε αὐ­τὸ δὲν εἶ­σαι ἄ­ξιος νὰ κά­νεις», τοῦ εἶ­πε. Κά­τι ἤ­ξε­ρε ὅ­ταν τὸ ἔ­λε­γε αὐ­τό. Δὲν εἶ­χε ἀ­φή­σει κα­νέ­ναν ζων­τα­νὸ ἀ­πὸ τοὺς πα­λιοὺς μπολ­σε­βί­κους, τοὺς στε­νοὺς συ­νερ­γά­τες τοῦ Λέ­νιν. Ἀ­νά­με­σά τους Μπου­χά­ριν, Ζι­νό­βι­εφ, Κά­με­νεφ. Τὸν ἱ­δρυ­τὴ τοῦ Κόκ­κι­νου Στρα­τοῦ, τὸν Τρό­τσκι, τὸν δο­λο­φό­νη­σε ἀρ­γό­τε­ρα στὸ σπί­τι του στὸ Με­ξι­κό. Τὴν ἴ­δια δο­λο­φο­νι­κὴ μα­νί­α εἶ­χε καὶ μὲ τοὺς ἀν­θρώ­πους τῶν γραμ­μά­των καὶ τῶν τε­χνῶν. Ὁ Μπάμ­πελ καὶ ὁ Μέ­γι­ερ­χολντ ἐ­κτε­λέ­στη­καν. Ὁ Μα­γι­α­κόφ­σκι, γιὰ νὰ μὴ συλ­λη­φθεῖ, αὐ­το­κτό­νη­σε. Ὁ Σαγ­κὰλ καὶ ὁ Καν­τίν­σκι αὐ­το­ε­ξο­ρί­στη­καν καὶ τὴ γλί­τω­σαν στὸ πα­ρα­πέν­τε. Ἡ μορ­φή τους σβή­στη­κε ἀ­πὸ ἱ­στο­ρι­κὲς φω­το­γρα­φί­ες. Τὰ ὀ­νό­μα­τά τους ἐ­ξα­φα­νί­στη­καν ἀ­πὸ τὰ βι­βλί­α τῆς Ἱ­στο­ρί­ας. Ὁ κομ­μου­νι­σμὸς εἶ­χε θρι­αμ­βεύ­σει…

View original post 172 more words

Wheat Ears, Selected Poems

Bicycle

Bicycle left in the holiness of rust

two olives on the plate

one slice of bread for us three

can hunger divide equally

pain? One shoe less young boy

eyes of sunlight

one improvised explosive devise

for twelve soldiers of our platoon

can death be portioned

as sunlight through a sieve?

Nuance of wind aloof

through forsaken barracks

bicycle left in the loneliness of rust

two olives on the plate share pain

https://www.amazon.com/dp/B0BKHW4B4S

Neo-Hellene Poets, an Anthology of Modern Greek Poetry, 1750-2018

Poem by Kostas Karyotakis

SCRIBER

Hours have turned pale and he’s found stooped

over the unthankful table.

The sun slides in through the open window

and plays onto the opposite wall

folding my chest I search for my breath

in the dust of my papers.

A thousand sounds life vibrates sweetly

in the freedom of the street

I’m exhausted, my eyes and mind are blurry

yet I still write.

I know of two sunlit lilies in a vase next to me

as if they’ve sprung up from a grave.

https://www.amazon.com/dp/1926763513

Tasos Livaditis – Poems, Volume II

Long Listed for the 2023 Griffin Poetry Awards

https://griffinpoetryprize.com/press/2023-longlist-announcement/

Appearances Can Fool You

     “I’m the key master” he was saying and standing

in the middle of the hall he gesticulated as if he was

opening locked safes; he then listened to the passing

trains, he gesticulated again, he signaled, twenty

years in the asylum even the deranged men laughed

at him; “you’re nothing” they said to him and he cried.

      One evening I went close to him, “I know” I said,

“you’re the key master”; he smiled and said, “no, I do

this for the others; I’m a scientist, a doctor, as my mother

wished me to become.”

https://www.amazon.com/dp/1926763564

Κατερίνα Κολιοπούλου, Δύο ποιήματα

Το κόσκινο's avatarTo Koskino

καταδύομαι

Άνεμος με δάχτυλα φυσά
Καταμεσής του Αυγούστου
δύο φουντωμένες ουρές χαϊδεύονται
τέσσερα μάτια ράβονται
Άλλη μια κόρη γεννήθηκε
Αδιάβροχη είναι -νομίζει-
Ξέρει πως δεν ξέρει αν
το φθινόπωρο θα κρατά ομπρέλα
θα βραχεί
ή θα πνιγεί
Προς το παρόν -λέει- έχει καύσωνα

*

ημερολόγιο σποράς και φυτέματος

Αφού οι κόρες των ματιών ακόμη διαστέλλονται
κι η νύχτα στο βογκητό της μέρας
ντυμένη καπνίζει
κι αφού το σώμα σου στυλώνεται
με μαγκούρα τη λέξη,
σκοτούρες
άτυπης εκεχειρίας
διαθλώνται σε φως

Σε χέρια τεχνιτών
διυλίζεται η σκόνη
φυτρώνουν ακόμη
νεραντζιές στην Πατησίων

*Από τη συλλογή “εντωμεταξύ”, εκδ. Ενύπνιο 2022.

View original post

Η Μύρτις από τον 5ο αιώνα π.X. μας μιλά για την πανδημία του κορωνοϊού

ellas's avatarΕΛΛΑΣ

Το 430 π.Χ., η εντεκάχρονη αρχαία Αθηναία Μύρτις, ένα θύμα και αυτή, όπως και ο Περικλής, του μεγάλου λοιμού των Αθηνών, δεν θα μπορούσε να φανταστεί ότι μετά από σχεδόν 2.500 χρόνια, θα συμμετείχε στην παγκόσμια προσπάθεια για την καταπολέμηση της πανδημίας του κορωνοϊού.

View original post 54 more words

Yannis Ritsos – Poems, Volume III

Χρυσόθεμις//Chrysothemis

Έκλαψα κείνη την ημέρα για όλη μου τη ζωή, για τα περήφανα άλογα,
για τα διωγμένα σκυλιά, για τα πουλιά, για τα μερμήγκια,
για το γαϊδούρι του μπαρμπα-Σταμάτη που έβοσκε ήσυχα στον κάμπο,
σ’ ένα κατάξερο κίτρινο χωράφι, — το ’βλεπα απ’ το παράθυρο· —
«γαϊδουράκι μου, γαϊδουράκι μου», φώναζα μέσα μου — και λέοντας «γαϊδουράκι μου»,
εννοούσα τον κόσμο.
Τότε βάλθηκα να κλαίω δυνατότερα
ίσως για να μ’ ακούσει η αδάκρυτη αδελφή μου. Οι υπηρέτριες μαζεύαν απέξω
τα μεγάλα ζεσταμένα χαλιά· — την κόκκινη ζέστα τους
την ένιωσα, μεγάλη, υγιεινή, σ’ όλο το σώμα μου. Τα μάτια μου στεγνώσαν. Ο κόσμος
ήταν ζεστός, χνουδωτός, ολοπόρφυρος — μαζί κι οι πεθαμένοι.


I cried that day, I cried for my whole life, for the proud

horses, the stray dogs, for the birds, the ants, for uncle

Stamatis’ donkey that grazed calmly in the plain, in

a dried up yellow field, I saw it from my window,

my little donkey, my little donkey, I cried inside me

and calling it my little donkey I meant the whole world.

Then I decided to cry louder so that

perhaps my tearless sister could hear me. The servant

girls gathered the big, warm carpets, I felt their red

warmth, strong, healthy over all of my body. My eyes

stopped crying. The world was warm, fluffy, purple

like the dead.

https://www.amazon.com/dp/B096TLBNFK

Neo-Hellene Poets, an Anthology of Modern Greek Poetry, 1750-2018

Poem by Kostis Palamas

TWO EYES

The oil of my lamp burnt out

and I keep vigil. What a night!

No star, only a ghost with two

eyes nailed at the edge of my bed

the world has vanished sucked into

the mouth of the dark Abyss

only two eyes exist over the void

two eyes that fill nothingness

only two eyes that lit the darkness

all are asleep, vanish, disappear

only two awaken eyes gaze at me, they don’t

go to sleep: their eyelids will never close

https://www.amazon.com/dp/1926763513