Hat
He dons his hat peers outside
at darkness under clouds
laughter staggers like
it craves light from under rock
Look up he said the geese show a path
toward the same direction
keep your hat on and your arms
keep them open a wish may
embrace you or smiling passion
kiss before you run into
the ambush pain
of having a hat on
under lead clouds
and the sun hiding behind
Του Γιάννη Λειβαδά*
Δεν είναι μόνο θρήνος για το χυμένο γάλα, μα θρήνος για ένα χυμένο γάλα το οποίο υπάρχει μόνο επειδή χύθηκε, εάν δεν χυνόταν δεν θα υπήρχε. Αυτό περιγράφεται από πολλούς, αν όχι σχεδόν απ’ όλους πλέον, ως «έκφραση του πνεύματος της εποχής» καθώς επικρατεί η εντύπωση πως το πνεύμα της εποχής χρειάζεται φερέφωνο ή τηλεβόα, πως δεν εκφράζεται ολοκληρωτικά δίχως τη συνδρομή ενός ποιητή, λες και το πνεύμα κάθε εποχής δεν είναι παρά μια μετάβαση από το υποσχόμενο στο ανεπαρκές.
Ο τόπος είναι γεμάτος από ανθρώπους που υπερασπίζονται την αφοσίωσή τους, που αφήνουν το δικό τους «λιθαράκι». Με αυτά τα λιθαράκια λιθοβολείται η ποίηση. Ο εσμός της μετριότητας διαθέτει τους δικούς του δοκησίσοφους οι οποίοι εναντιώνονται σε κάθε μετριότητα που αποσπά τον έπαινο από τη μετριότητα. Θηριοδαμαστές σκιών προσπαθούν να πείσουν τον εαυτό τους και τους άλλους πως ό,τι περνά απ’ το μυαλό τους είναι πνευματική σύλληψη…
View original post 1,413 more words
ΦΑΙΔΡΑ/PHAEDRA
(Απόσπασμα-Excerpt XLΙΙ)
Τί απόμεινες έτσι σαν πετρωμένος σε μια στάση αποδοκιμασίας
κι ίσως με μια έκφραση μυκτηρισμού και σπιλωμένης αγνότητας. Πήγαινε τώρα
να πλύνεις τον ιδρώτα και τη σκόνη των λαμπρών, μοναχικών κυνηγιών σου. Τη λάμπα
δεν την ανάβω. Πήγαινε. Ω, ναι, κι απόψε, όπως πάντα,
πολύ θα το ’θελα να σε οδηγήσω εγώ στο λουτρό, να σε πλύνω
με τα ίδια τα χέρια μου — να σε γνωρίσουν τα χέρια μου. Το κορμί σου
καλά το ξέρω, σαν ποίημα αποστηθισμένο
που διαρκώς το ξεχνώ, — το πιο άγνωστο πράγμα του κόσμου
το πιο ευμετάβλητο κι ασύλληπτο είναι τ’ ανθρώπου σώμα — ποιός μπορεί να το μάθει;
Ακόμη και τ’ αγάλματα, παρότι ασάλευτα, παρότι
τόσες και τόσες φορές ιδωμένα κι αγγιγμένα, νομίζεις πως είναι
ρευστά κι αυτά, κυμαινόμενα· — σου διαφεύγουν. Όταν κλείνεις τα μάτια
δε σου είναι δυνατό να τ’ αναπλάσεις με ακρίβεια, να τ’ ανασυγκροτήσεις. Η Τροφός
χιλιάδες φορές, με κάθε λεπτομέρεια μου ’χει ιστορήσει το κορμί σου. Συχνά, αφηρημένη,
σε σχεδιάζω ολόγυμνον στο πίσω μέρος στα πακέτα των τσιγάρων μου. Ύστερα
γεμίζω το σχέδιο με μικρές μαργαρίτες, για να σε κρύψω,
κι είναι σα να σκεπάζω έναν ωραίο νεκρό με λουλούδια.
How have you become so petrified in your disapproval
and perhaps with an expression of irony and dishonored
innocence. But go now to clean the sweat and dust off your
fine, lonely hunts. I don’t light the lamp. Go. Oh, yes,
and tonight, as always, I’d love to take you to the bath, to wash you
with my own hands, that my hands become familiar with you.
I know your body well, like a poem I can recite off by heart,
and which I always forget, the most unknown thing of the world,
the most changeable, inconceivable human body — who can
get familiar with it?
Even the statues, which although motionless have been
seen and touched, you think they’re fluid, undulating,
they escape you. When you close your eyes you can’t
replicate them accurately, you can’t re-establish. The maid
has described, a thousand times, your body in detail. Often,
absentmindedly, I draw your naked likeness on the back
of my cigarette package. Then I fill the rest of the space
with tiny daisies, just to hide you, and it’s as if to cover
a beautiful dead person with flowers.
Το Μουσείο Αρχαίας Ελληνικής Τεχνολογίας «Κώστα Κοτσανά» σε συνεργασία με το Παιδικό Μουσείο Exploration προσκαλεί γονείς και παιδιά να ταξιδέψουν πίσω στο χρόνο για να γνωρίσουν και να ανακαλύψουν τις τεχνολογικές εφευρέσεις των αρχαίων Ελλήνων!
View original post 273 more words
The Shape of Fate
Fairy tales painted in our hearts
like a silver schooner offered before the temple
of an empty church, July on the island.
The shape of fate over the birth of a child,
circles of stars and the wind on a dark night of February,
old women with practical medicines climbing creaking stairs
and the dry branches of the grapevine naked in the courtyard.
The shape of a black-kerchiefed fate over a baby’s crib
inexplicable smile and lowered eyes and breast white like milk
and the door that opened and the sea ravaged skipper
throwing his wet hat on top of a black chest.
These faces and these events followed you
as you unraveled the yarn for your nets on the shore
and again when you watched the depth of the waves; as you sailed in double fair wind
on all seas, in all coves they were with you, and they were the hard life and they were the joy.
Now I don’t know how to read further
because they tied you in chains, cause they pierced you with the spear,
cause one night in the forest they separated you from the woman
who looked with her eyes fixated and didn’t know how to speak,
cause they deprived you of light, the pelagos, the bread.
How did we fall, comrade, in the trap of fear?
It wasn’t in your fate, nor in mine these writings
we never bought or sold such things
who is he who orders and kills behind our backs?
Let it be, don’t ask; three red horses on the threshing floor
circle around human bones and have their eyes covered,
let it be, don’t ask, wait; the blood, the blood
will rise one morning like St George the horse rider
to nail the dragon to the soil with his spear
ΦΟΥΤΣΑΦΟΠΛΗΞΙΑ
Γρασσοσιδεροζούπηχτα, σφιχτογραμμοφρικιούντα,
Ατμοτσικνουδομέθυστα, ταπεινομαδερόβια,
Ομαδοφυτονείρικα, αλληλοεκχυτάτα,
Τυφλομηχανοφόβιστα, και όλα μαζί: Φριζέλι.
Κει που διαδοχαυνίζανε κι’ αυτοθολογουστώναν,
Ένας τους ξάφνου αρχινά να υπερφριζελίζει :
Υποσκοτεινομνήμικα τροχοβομβοπαρμένο
Οσφρητομαγγανέλκεται απ’ του Φουτσάφ το ούα,
Και θρασοστυφοφύτρωτα λοκομοτοτροπίζον,
Ραγοσκαρφαλαπλώνεται και λαγνοπεριεργεύει.
Μα το Φουτσάφ επέρασε ζαβομπλαχνιαρισμένο,
Βαρυπατηκομπούχτικο, θανατηδονοθλάχνο,
και το μεταλλοψυχοπάστοκολλημάξιασε.
*
ΘΡΑΠΑ
Ο Γαβουνές, ο Μαμουνές, ο Παστροκωλαράκης,
Ο λαγναρμένιος Μπιθουλιάν και οι δυο σιαμαίοι Βούζοι,
Ολόκληρα μερόνυχτα συνέχεια θραπακιάζαν:
Μες στο βουρκί του μαγαζιού του Μπιθουλιάν χλιχλίβαν,
Τουμποκωρδομπαχλιάζονταν, λυσσοβουτοπαφτιάζαν,
Τρεμουλοπεφτοθρίαζαν, ιαχογαυλιούσαν,
Εναλλασσοπθακίζονταν κι αλληλοσφιχτομπλάφαν.
Κάναν ο ένας τ’ αλλονού λαχτάρ-καπουλοφρίξεις,
Κοιλιοδοντοτσικδισμούς και φτερνοσβερκοτρίγγια.
Ο Γαβουνές βαυλάκισε τον Παστροκωλαράκη.
Οι Βούζοι μακλατέψανε του Γαβουνέ τα οπίσθια,
Και ξαναβαυλακίσανε τον Παστροκωλαράκη,
Ο Μπιθουλιάν γλιβδίκωσε τρία αφτιά των Βούζων,
Κι ο Μαμουνές τζιτζίφτισε του Μπιθουλιάν τα ούλα.
Την πρώτη μέρα πλάνταξε ο Παστροκωλαράκης.
Κι ό,τι έμεινε απ’ τον Μπιθουλιάν τη δεύτερη εβυθίσθη
Και θάσπιφε μες στο βουρκί, που πηχτογλοιογλούσε
Απ’ τον κρεατοσίελο και την…
View original post 39 more words
Long Listed for the 2023 Griffin Poetry Awards
Memory
Yes, we lived, once, in the little white houses with
the whitewashed fence, the shade of the grapevine near
the lake’s song, though when we returned from faraway
we found inside the house nothing but our childhood
innocence and the hallway mirror with awkward
faces wanting to jump out and run to the streets
like wild animals. We knew none of these faces yet just
behind the door the secret we shared signalled to us
discreetly, as if it witnessed all our concealed messages,
our darkest thoughts, uncertainty and timidity of youth,
purposelessness I would say, yet since then we had known
the path we were to follow later which has led us here
before our mighty Hero.
I like those who become pneuma of virtue because only
thus they will be able to go as light as a feather over
the bridge.
FLESH THE BESUTIFUL DESERT (1996)
THE WIND PERKED UP
My friend laughed and suddenly he looked like my father
who closed his eyes tightly when he laughed
his shoulders would jolt and he would hold
together his hands as if clapping.
My friend, standing in front of the fireplace said:
The wind is perked up; we have to try to survive
and my father dived in his ashes again.
Reality locked up itself
inside its present castle
raising the white flag of the unequivocal age
days of joy re-locked themselves in a few teardrops
something insignificant was coming through the air
something of an insignificant love suddenly was in the room
something insignificant we said and life passed by.
Πρόκειται για ένα από τα σημαντικότερα σπήλαια της Κρήτης. Βρίσκεται στο οροπέδιο του Λασιθίου, στη βόρεια πλευρά του όρους Δίκτη, σε υψόμετρο 1.025 μ. και σε απόσταση 600 μέτρων περίπου από το χωριό Ψυχρό.
View original post 213 more words
Manolis Aligizakis 