NIGHT TRAIN
The train passed by the bricklayer’s shop at midnight;
The houses retained the train’s pulse on their walls and
the window panes;
frightened or surprised they went to sleep
and forgot all about it.
Him, he didn’t sleep all night long. The train had passed
through his veins
with what it brought with what it took. And he waited,
in his mind,
to hear the train’s last whistle coming from the fields,
from behind the trees.
Κλωστές νήματα υφάσματα
όλα τα πουλάω
μόνο το κουρελάκι αίμα που ξηλώθηκε
δεν βγάζω στο παζάρι.
*
Έχει την υπομονή του δέντρου που καίγεται·
Υπάρχει μια ύλη σιωπής εκεί πριν.
*
Κάποτε
μια αστραπή στάθηκε αρκετή.
Άνοιξαν ταυτόχρονα
τις ομπρέλες της σιωπής
κι έζησαν έτσι άβρεχτοι για χρόνια.
*
Ο αέρας σήκωσε την τελευταία πέτρα·
η γη τρύπησε.
*
Σε χρόνους δύο
σε μια εισπνοή έπαιξες
σε μια εκπνοή έχασες
Ξέχασες.
*
Εκεί
που το παιχνίδι με τις κάρτες
μοιάζει απ’ την αρχή χαμένο
αναγγέλλοντας ήδη
τον επόμενο νεκρό.
Θήραμα και θηρευτής κοιτάζονται
οι κόρες των ματιών τους διαστέλλονται
ο φόβος του θηράματος κατοικεί το μάτι του θηρευτή
και το τυφλώνει
ξερός κρότος ακούγεται
καθώς τα βλέφαρά του ανοιγοκλείνουν
το θήραμα αιχμαλωτίζει το θηρευτή.
Γίνονται ένα.
*
Πιο μέσα απ’ το βλέμμα τι;
Φωνή ατίθαση χτύπησε στ’ αυτιά του
σκάλα στριφογυριστή με κουπαστή
φάνηκε στο μυωπικό του μάτι
όλα μικραίνουν…
View original post 45 more words
ΕΝ ΤΗ ΟΔΩ
Το συμπαθητικό του πρόσωπο, κομάτι ωχρό
τα καστανά του μάτια, σαν κομένα
είκοσι πέντ’ ετών, πλην μοιάζει μάλλον είκοσι
με κάτι καλλιτεχνικό στο ντύσιμο του,
τίποτε χρώμα της κραβάτας, σχήμα του κολλάρου,
ασκόπως περπατεί μες στην οδό
ακόμη σαν υπνωτισμένος απ’ την άνομη ηδονή
από την πολύ άνομη ηδονή που απέκτησε.
IN THE STREET
His likeable face, kind of pale;
his brown eyes, kind of sleepy;
twenty five years old, but he looks more like twenty;
with something artistic in his clothes,
a bit of color in his tie, the shape of his collar—
aimlessly he walks the streets,
as if still hypnotized by the questionable delight,
the carnal delight he has just enjoyed.
FUTILE PREPARATION
As the tempest galloped from the suburbs to the city
clatter of horse-hooves was heard on the cobblestones.
The conspirators
opened their nostrils wide for a great welcome,
for resistance, for a continuous battle. One of them
held a knife, seeking in all this clatter to share the bread,
in equal parts, in true justice. The tempest didn’t come;
only some big raindrops fell on the dusty sidewalk.
Nothing else.
They experienced the humiliation of a futile preparation
and at the end they saw
that they didn’t have anything to share or say
and the man with the knife didn’t exist.
Poem by Sophia Kolotouros
HEAVENLY ATTRACTION
I revolve around you
or you around me
the attraction
isn’t but mutual
yet I’m afraid
that the complete return to yourself
is of more importance to you
I have no other solution
I become a meteorite and I destroy you
I only wanted to come near you
Αδικαιολογήτως παρών
Σ’ ακούω και γράφω
με το ’να χέρι ανήμπορο και τ’ άλλο πεινασμένο
μ’ ένα σωρό τρελούς να με σηκώνουν στα χέρια
από αγάπη ή οργή πράγμα αδιάφορο
σ’ ένα σώμα δαρμένο και χιλιοφιλημένο η κατοικία μου
με τα πολλά μικρά παράθυρα απουσίας
και τη φθαρμένη σκεπή
θα μπορούσα να ζω αναπνέοντας τα συνήθη
ή να πεθαίνω κάθε φορά που απελευθερώνω πελαργούς
μα πώς να ζεις με ελάσσονα βαθμό δυσκολίας
στη νυχτερινή αναφορά των φαντασμάτων
αδικαιολογήτως παρών;
και το κορμί μου κρεμασμένο στο κενό
πώς να χρεωθεί τόση ανάγκη σε μια στιγμή ανυπαρξίας
αυτή η αδιαπραγμάτευτη εξουσία των ειδώλων
οι άλλοι μέσα μου οι ορεσίβιοι αντάρτες
να διαμαρτύρονται
για μια εξέγερση που πνίγηκε σε αφρώδη οίνο
και στων βουβώνων τους ιριδισμούς
σ’ ακούω κι αντιγράφω απ’ τους τοίχους
τα ωραία ασήμαντα
με κρυφακούς εντοπίζω τις ιδιοφωνίες
αναπνέω τα συνήθη
σ’ ακούω και γράφω λες και δε χόρτασα
λευκές…
View original post 327 more words
ABSENCE
He held the shadow of his hands in his hands.
It was a calm night, others couldn’t see that he was holding
his shadow.
He empowered the night. He was careful. He paid more
attention to others than to himself.
The sea still searched for his eyes. He was absent.
A little girl was buttoning her coat slowly;
he was looking elsewhere as he enjoyed the great
distance.
Perhaps a skylight was opened up high in the starlight which
was flooding the olive tree grove and the burnt up houses.
He was listening to the butterfly that returned into the glass
of the All Souls Saturday
and to the fisherman’s daughter who was grinding the quietness
of the coffee.
Second Canto
As the new language of despair
formulates new gothic phrases
I start filling my canvas with dark
red carts carrying cadavers
lonely crosses to the mountain peak
remainders of her flattened breast
finches firmly discolored amid the
shadow of magnolia leaves
orphan sound of a lyre’s suffering
scolds dawn when quietness
amplifies the petty and stingy Where
in hell is a grand goal to be followed?
Where in hell is a maimed soldier
to be consoled? Who the devil will keep a
black-veiled widow company
through dark hours of her
soul’s nightmare? Nothing reveals
a snip of shredded light other than
indifference of the neighbor who
trims junipers with a deep
satisfaction of sedentary life stitched
on his t-shirt’s nonsense logo and
what’s left for old Death to do
but toy with the ladybug
on His hand and enjoy
a disjointed farce of the eminent
teen who thinks He knows
everything? Are they not all alike?
The last hurrah comes from hedging
trees and withering hibiscus asserting:
we can do better
Μες στου Αιγαίου τα νερά (παραδοσιακό Δωδεκανήσου με τη Μαρίζα Κωχ)
[Ενότητα Τρία ποιήματα (1947-1948)]
Ραψωδία στη θάλασσα του Αιγαίου
Εδώ ξυπνάει κάθε πρωί
Ανάμεσα σ’ ελληνικά γλυπτά κι ιωνικά κοντύλια
Πάνω σε φαγωμένες απ’ το πάθος του γλαυκού πέτρες που βαθαίνουν τα έλκη τους
Ανεβαίνει και παίρνει βασιλικό και σπαρτολούλουδο
Χτυπώντας το πέταλο ψηλά ψηλά να φιλήσει τα στέφανα του νεκρού χιονιού
Και ξεπεζεύει, περπατάει γυμνόποδη σε μαρμαρένιες γούρνες
Σκαλίζοντας αχιβάδες και ρόδακες στις πλάκες των αετών,
Τυλίγοντας με άχνη κι αφράλατο τα παγωμένα περιστέρια.
***
Ασπίλωτη,
Γαλαζοαίματη,
Αγναντεμένη.
Πο’ ’χεις τα παραθύρια σου σχιστά πανιά,
Τα μάτια μου κλειστά λιμάνια γεμάτα νεκρούς κι άσπρα χαλίκια.
Που ηχείς και σαλεύεις με ηχώ χίλιων πουλιών στις κρύπτες του ύπνου μου
Σκεπάζοντας τους τοίχους μου με τα σεντόνια της κρυφής σου αυγής
Και τα θαμμένα ζώα μου που κρατούν τους κήπους μου σαν υπνωτισμένες γυναίκες.
Με τι όνομα να σε…
View original post 251 more words
Waking Up
Who was the one who slept early and just woke up
floating amid the hanging plane tree branches,
between two big wide open windows and the cicadas,
beyond time, forgotten, forgetting
listening to the sudden thud of the bucket in the courtyard
looking at the cart-man, with his horse, climbing up the sky?
The voice of the hotel woman down below is stiffened
by the loud chirps of birds. The sound of the broom pushing
the leaves off the marble stairs. They all move higher, higher:
doors, water pitchers, baskets. Hands have the first startle
of Adam and Eve. Children, born today, have one
light-blue eyebrow and one golden.
Manolis Aligizakis 