Σήμα κινδύνου εκπέμπει η μεσαιωνική πόλη της Αμμοχώστου, σύμφωνα με έκθεση του GΗF (Παγκόσμιο Ταμείο Πολιτιστικής Κληρονομιάς), την οποία αποκαλύπτει η εφημερίδα “Ο Φιλελεύθερος”. Η μεσαιωνική πόλη της Αμμοχώστου, συγκαταλέγεται, όπως αναφέρεται στην έκθεση ανάμεσα στους 12 σημαντικότερους αρχαιολογικούς χώρους του κόσμου που κινδυνεύουν να αφανιστούν.
Στην έκθεση, όπως γράφει η εφημερίδα “Ο Φιλελεύθερος”, αναφέρεται ότι η μεσαιωνική πόλη της Αμμοχώστου βρίσκεται στο βόρειο τμήμα της Κύπρου, το οποίο έχει καταληφθεί από τον τουρκικό στρατό. Η πόλη, εξηγεί η Έκθεση, δεν έχει επίσημα αναγνωριστεί ως ιστορικό μνημείο και χρειάζεται άμεσα αρχαιολογική έρευνα για να διατηρηθεί ό,τι έχει απομείνει και να αναστηλωθεί ό,τι έχει καταστραφεί. Τονίζεται ακόμα ότι, ενώ διεθνείς οργανισμοί έχουν προσπαθήσει να προσελκύσουν το διεθνές ενδιαφέρον για την ανάγκη διάσωσης της πόλης- μνημείου, οι “αρχές της βόρειας Κύπρου” έχουν δείξει ελάχιστο ενδιαφέρον.
Συλλογή Ωδή για να θυμόμαστε τους ήρωες (1949) του Γιώργου Θέμελη
Πρέπει η γη να χαίρεται, πρέπει να καμαρώνει Δημοτικό
Ελεύθεροι πολιορκημένοι
Τριαντάφυλλα ’ναι θεϊκά στην κόλαση πεσμένα Σολωμός
Θυμούνται και γράφουν μια βροχή,
Μια σκοτεινή βροχή που έπλεξε το σώμα του φεγγαριού σαν το λευκό μοσχάρι
Και τα κωδωνοστάσια έτρεμαν, γέρναν οι εκκλησιές.
Οι άνθρωποι δεν έβρισκαν γη να πατήσουν κι οι πεθαμένοι να κοιμηθούν.
Κι άρπαζαν χώμα, μάζευαν άσπρα κουρέλια να σκεπάσουν τη σάρκα
Και μαύρα μαντίλια να φυλάξουν τα τελευταία μαλλιά τους
Κι η όψη τους μεγάλωνε, μεγάλωνε από ένα χαμόγελο.
Τα παιδιά δε μπορούσαν να σηκωθούν, γιατ’ έχαναν τα μικρά τους μαχαίρια.
Τα κορίτσια ακολουθούσαν τα διάφανα χέρια τους και γίνονταν άφαντα. Κι οι μάνες κατέβαιναν στα υπόγεια να βρουν φωτιά να…
Θυμάμαι ακόμα, παιδί, στις όχθες του Ευρώτα, πλάι στις ζεστές πικροδάφνες, τον ήχο από ’να δέντρο που ξεφλουδιζόταν μόνο του· οι φλούδες πέφτανε μαλακά μες στο νερό, πλέαν σαν τριήρεις, ξεμακραίναν, κι εγώ περίμενα, σώνει και καλά, μια μαύρη πεταλούδα με πορτοκαλιές ραβδώσεις να κάτσει σε μια φλούδα, απορημένη που, ενώ μένει ακίνητη, κινείται, κι αυτό με διασκέδαζε που οι πεταλούδες, αν και έμπειρες του αέρα, δεν έχουν ιδέα από ταξίδια στο νερό κι από κωπηλασίες. Και ήρθε.
I still remember as a young girl on the banks of Eurotas
next to the sun-warmed oleanders
the sound of a tree peeling its bark by itself The peelings
fell softly in the water floating away like triremes
and I waited one way or another for a black butterfly with
orange stripes
to sit on a piece of bark amazed that although motionless
it moved
and it entertained me that butterflies though experts in the air
have no idea about traveling in water or of rowing And so it came
Ουκρανία: Η Οδησσός από ψηλά / Φωτογραφία: AP Photo/Emilio Morenatti
Την απόφαση της έκτακτης συνόδου της Επιτροπής Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO σχετικά με την εγγραφή του ιστορικού κέντρου της Οδησσού στον Κατάλογο Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς χαιρετίζει ενθέρμως η Ελλάδα, με ανακοίνωση του ΥΠΕΞ.
Δεχόμαστε κάρτες, ρολόγια δόντια χρυσά, σφραγίσματα και δαχτυλίδια. Επιταγές, αυτόγραφα, σκουραλίκια και αριθμούς τηλεφώνων γραμμένους σε σόλες παπουτσιών. Μυστικά, ποιήματα και μυστικά ποιήματα, προβλέψεις για το τέλος του κόσμου και άλλα στοιχήματα. Δεχόμαστε αγκράφες και υποσχέσεις. Μετρητά και αμέτρητα βρισίδια και σάλια. Δεν μας πιάνει τίποτα’ νόμοι, ποτά, παρουσίες και τσιγάρα. Ίσα που την ακούμε στη λέξη “θάνατος”. Με τόσα τιμαλφή ικανοί είμαστε να ζήσουμε για πάντα. Δεχόμαστε στάσεις πληρωμών και ανταποκρίσεις δρομολογίων. Παραγγελίες χωρίς κεράσματα και σπασμένα γυαλιά στα μπράτσα και τα μάτια μας’ ξοφλημένους διαλόγους. Παριστάνουμε τον μπαμπά και τη μαμά. Τα χαμένα αδέρφια, τους πληρωμένους έρωτες, αυτούς που γίνανε στάχτη στο φως. Ακούμε φωνές απ’ τα υπόγεια, σπέρνουμε πτώματα και θερίζουμε νότες που προκαλούν διαταραχή. Ανασκάβουμε το παρελθόν ψάχνοντας τη γείωση. Στο τέλος της νύχτας, Στο φως του καντράν και στο μουγκρητό της μηχανής, κρύβεται όση αγάπη μάς απέμεινε.