Ναι, τόσο ανόητοι κι αυτοί σαν κι εμάς· μονάχα πιο ήσυχοι. Ένας άλλος σηκώνει το χέρι του επίσημα, σα να ’ναι να ευλογήσει κάποιον, κόβει ένα κρύσταλλο απ’ τον πολυέλαιο, το φέρνει στο στόμα του απλά, σα γυάλινο καρπό, — θαρρείς θα το μασήσει, θα βάλει σε κίνηση πάλι μια λειτουργία ανθρώπινη· — όχι· το κρατάει ανάμεσα στα δόντια έτσι να λάμπει το κρύσταλλο με μάταιες λάμψεις. Μια γυναίκα παίρνει απ’ το στρογγυλό λευκό βαζάκι την κρέμα του προσώπου με έμπειρη κίνηση των δύο δακτύλων της, και γράφει στο τζάμι του παράθυρου δυο παχιά κεφαλαία —κάτι σαν Ε και Θ·— ο ήλιος ζεσταίνει το τζάμι, η κρέμα λιώνει, στάζει στον τοίχο — κι αυτό δε θέλει να σημαίνει τίποτα — δυο λιπαρά, σύντομα αυλάκια.
Yes they are as foolish as we are more quiet Someone
else
lifts his arm solemnly as if to bless someone
he pulls off a crystal piece of the chandelier brings it to his mouth
simply like a glass fruit – you think he will chew on it or he will
start
a human function again – no he keeps it between his teeth
so the crystal shines with futile flashes A woman
takes her face cream from the small round jar
with the expert movement of her two fingers and writes
two thick capital letters on the windowpane – something like H
and D –
the sun warms up the glass the cream melts drips down the wall –
and this doesn’t mean anything – two greasy short furrows
Manolis Aligizakis 