Yannis Ritsos – Poems, Selected Books, Volume II, Second Edition

UNCLE MITSOS

Uncle Mitsos passed.

The flashlight of Virgin Mary lights

over his rough moustache.


Uncle Mitsos sacrificed his three sons to the struggle

and his hut and his grapevine;

uncle Mitsos had nothing left: he had sacrificed his life;

he had a joy too: his sons were members of the Party.

Uncle Mitsos had a sadness too: he wasn’t a member

           of the Party,

he never signed a confession paper. They killed him.

Uncle Mitsos passed

with a big red bird in his dream

with the holy talisman of the struggle sewed on the lining

          of his coat.

If we searched his pockets we may find

a small field of wheat ears and

the shade of a poplar next to the river.

In a knot of his kerchief he had kept his

wedding ring and a cut up piece of paper

with the announcement of his son’s execution.


Uncle Mitsos, tell your son to rest in peace

you know how to tell him with your accent

tell him to rest in peace; everything leads to where

          we’ve planned.

You don’t need much, just a little stirring of

           your moustache and

he’ll know. Goodbye uncle Mitsos.

He’ll understand. Goodbye uncle Mitsos.

Leave your cane here. We need it.

We’ll make a staff for our red flag;

uncle Mitsos rest assured, a fiery red flag.

Goodbye uncle Mitsos, the flag will be red

we tell you like the blood of your children

who the fascists killed, like the blood

of all the fighters of the world.

Goodbye uncle Mitsos

goodbye comrade uncle Mitsos, don’t worry

your application was accepted by the Party.

And the light was so bright today,

strong like the oath of our Revolution

that you swear once and forever.

https://www.amazon.com/dp/B0851M9LTV

Wheat Ears – Selected Poems

Lunacy

They died defending our freedom

the sentence reads

they fell defending our security

the other insists

lunacy of a nation on drugs

price of freedom the western way

peoples’ minds in overdrive

about God given rights

beyond the reach for most other

earthlings, words paint images

of heroism, sentences filling void

rightful right to subvert people’s

lives, sanctions, economic starvation

pivot

encircling the by chance enemy

lunacy of a nation on drugs

https://www.amazon.com/dp/B0BKHW4B4S

Τι πίστευαν οι αρχαίοι Έλληνες για τη θάλασσα – Πως τα ελληνικά νησιά «γέννησαν» την Μυθολογία

ellas's avatarΕΛΛΑΣ

Του πανεπιστημιακού Κωνσταντίνου Σπ. Μέντη

Σύμφωνα με τον Ησίοδο αρχή και πηγή των πάντων είναι το Χάος. Από το χάος ξεπρόβαλε το αιώνιο σκοτάδι Έρεβος και η σκοτεινή Νύξ. Από αυτά το αιώνιο φως ο Αιθήρ και η λαμπρή Ημέρα. Έπειτα η Γαία, ο Τάρταρος και ο Έρως. Η Γαία γέννησε τον Ουρανό και τη Θάλασσα, Πόντο.

View original post 746 more words

Wheat Ears – Selected Poems

Tree Stump

Tree stump soaking in lake water

eagle wonders if to or not to dive

and grab the lonely bass

loon calls his faithful mate

as you look at the expanse

of firmament while rain

soaks you like a dead stand

where the osprey swoons to dock

and breezes morph outlines

of shapes in lucent speculum

hooking the bait you toss your line

a delicate splash echoing

https://www.amazon.com/dp/B0BKHW4B4S

Για την Ελένη Βακαλό

Το κόσκινο's avatarTo Koskino

Η Ελένη Βακαλό ποιήτρια και τεχνοκριτικός, γεννήθηκε το 1921 στην Κωνσταντινούπολη και μεγάλωσε στην Αθήνα όπου και πέθανε το 2001. Σπούδασε στο Παν/ιο Αθηνών Ιστορία και Αρχαιολογία, παρακολούθησε μαθήματα Ιστορίας της τέχνης στο Παρίσι. ‘Ιδρυσε -μαζί με τον σύζυγό της ζωγράφο και σκηνογράφο Γιώργο Βακαλό- την ομώνυμη σχολή διακοσμητικών και εφαρμοσμένων τεχνών, ενώ παράλληλα ασχολήθηκε με την διδασκαλία ιστορίας της τέχνης. Δημοσίευσε πολλά βιβλία, ποιητικά, δοκίμια για την τέχνη κ.ά., έκανε εκπομπές τέχνης στο ραδιόφωνο, ενώ κατείχε συστηματικά τη στήλη της τεχνοκριτικής στην εφημερίδα «Τα Νέα» για 23 χρόνια, εκτός από την περίοδο της επταετούς δικτατορίας.

Είναι η πρώτη θεωρητικός στην Ελλάδα που θα χρησιμοποιήσει τον όρο «προσομοίωση» για να περιγράψει την σχέση θεατή – έργου τέχνης, η πρώτη που θα επισημάνει την ανάγκη μελέτης της τέχνης «Από την Πλευρά του Θεατή» (1989), ενώ θα αναφερθεί στην τέχνη ως γνωσιακό, διεπιδραστικό και ενσώματο εντέλει φαινόμενο. Η Βακαλό πρότεινε και δημιούργησε…

View original post 2,322 more words

Γιώργος Θέμελης, Γενεαλογία του προσώπου (I)

Βίκυ Παπαπροδρόμου's avatarΒίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)

[Ενότητα Μεταμορφώσεις]

Ε. Γενεαλογία του προσώπου

I

Το πρόσωπο του παιδιού γεννιέται
Κάτω από το πρόσωπο της μητέρας.
Το χαμόγελό του κάτω απ’ το χαμόγελό της,
Σαν κάτω από τη λάμψη μιας λυχνίας.

Η πρώτη ώρα της ψυχής, η πρώτη αυγή.

Πρόσωπο – είδωλο μιας μυστικής
Ομοιότητας, μάτια στα μάτια,
Χείλη στα χείλη τα γλυπτά,
Διάφανο πρόσωπο πάνω στο πρόσωπο.

Τρυφερή ανταπόκριση, αντανάκλαση.

Ένας σκυφτός καθρέφτης, π’ αγρυπνεί,
Να μη ματώσει η όψη, να μη λερωθεί.

Μην το ματιάξει η θλίψη και χλωμιάσει.

Δεν είναι άλλο φως επάνω στα δέντρα,
Επάνω στα όρη, στα βουνά,
Στα μάτια που μας κοιτάζουν, στα πορτραίτα,
Μες στις ζωγραφιστές εικόνες των βιβλίων.

Χίλιες όψεις, χίλια φορέματα και μυστικά.

Από τη συλλογή Η Μόνα παίζει (1961) του Γιώργου Θέμελη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιώργος Θέμελης

View original post

Wheat Ears – Selected Poems

Eros II

Eros appeared as if from a book page

full of advice in the form

of inexplicable riddles

aroma of gardenia rippling

into the stuffy room

          hills as smooth

          as the breast of a nubile

with a coronal on her aroused nipple when

I heard the melodious flute

          and I started

          my rigorous ascent

          straddling the brown soil 

this world I was destined

to receive and observe as if from

         the vantage point

         of regret: deep

         emotions upon which

         to lay my dreams while

the sea breeze could refresh them

and I scattered my sperm in

         bodies moaning

         during the hour of lust

         on purple rough bed-sheets

a man in the arms of a woman

the other side of pleasure

this, this the ultimate miracle

https://www.amazon.com/dp/B0BS8SNKXM

Tasos Livaditis – Poems, Volume II

ΑΝΩΜΑΛΑ ΠΑΘΗ

     Κάποτε θα θυμηθώ κάτι τόσο ωραίο, θα `ναι φθινόπωρο σ’

εκείνη τη μικρή πάροδο με τα υαλοπωλεία, εκεί που, όταν ξεπέσα-

με, ο πατέρας πουλούσε ονειροκρίτες — από τότε δεν ξαναβγήκα απ’

τ’ όνειρο κι όμως κρύωνα, αλλά μπορούσα τουλάχιστο να παραδοθώ

στ’ανώμαλα πάθη μου: τη μελαγχολία ή το συνωστισμό — γιατί,

ας είμαστε ειλικρινείς, εγώ κανένανν ποτέ δεν αγάπησα κι αυτό το

τρυφερό βλέμμα μου ήταν για εντελώς ιδιωτική χρήση

     σαν την αθανασία των ποιητών.

PERVERTED PASSION

     Someday I’ll remember of something so nice; it’ll be

autumn in that narrow side-street with the glass shops where

father sold dream books after he went bankrupt — since then

I never got out of the dream although I was cold; at least I could

fall back onto my perverted passion: melancholy or crowding;

because, let’s be honest, I never loved anybody and this tender

glance of mine was just for personal use

like the immortality of the poets.

https://www.amazon.com/dp/B09ZVT59YW

Γιώργος Θέμελης, Άγγιξα την ομορφιά

Βίκυ Παπαπροδρόμου's avatarΒίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)

Γιώργος Ανδρέου & Παρασκευάς Καρασούλος, Τέτοια παράξενη ομορφιά
(τραγούδι: Μόρφω Τσαϊρέλη / δίσκος: Μικρή πατρίδα (1996))

[Ενότητα Στα ίχνη των πουλιών]

Άγγιξα την ομορφιά

Άγγιξα την ομορφιά
Με τα χέρια μου

Η φορεσιά μου με ζώνει
Ερωτευμένη

Έξω απ’ το σχήμα
Κι από το ρόδο
Του σώματός μου

Άπληστα χείλη
Άπληστα δάχτυλα που τρέχουν
Σα δάκρυα

Άστρα λευκά
Κόκκινες στάλες αγάπης
Μέσα στις φούχτες μου

Στο στήθος
Στ’ ασημένια μαλλιά
Αντίλαλοι
Σωπασμένων
Αυλών

Καθρεφτισμένο πρόσωπο
Ανείπωτο
Απέραντο
Πολλαπλό

Σαν ένα δέντρο που εκτείνεται
Μέσα
Στον άνεμο

Από τη συλλογή Άνθρωποι και πουλιά (1947) του Γιώργου Θέμελη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιώργος Θέμελης

View original post

Ο Ηρόδοτος και τα μαντεία Θήβας και Δωδώνης…

ellas's avatarΕΛΛΑΣ

Ο Ηρόδοτος στην Ιστορία του δεν ασχολήθηκε καθόλου με τον Ηπειρωτικό χώρο.

Ούτε συστηματικά ούτε ευκαιριακά. Μοναδική εξαίρεση αποτελεί το Μαντείο της Δωδώνης και αυτό το κάνει με την ευκαιρία της επίσκεψής του στο Μαντείο της Θήβας της Αιγύπτου. Έτσι, του δίνεται η ευκαιρία να κάνει μία μεγάλη παρένθεση από εφτά παραγράφους στο δεύτερο βιβλίο του (Ευτέρπη) αφιερωμένες στις παραδόσεις για την ίδρυση του μαντείου της Δωδώνης και προσπαθεί να τους δώσει μία λογική εξήγηση κλπ. (όπως θα δούμε στη συνέχεια).

View original post 1,371 more words