Tasos Livaditis – Poems, Volume II


     Κάποτε θα θυμηθώ κάτι τόσο ωραίο, θα `ναι φθινόπωρο σ’

εκείνη τη μικρή πάροδο με τα υαλοπωλεία, εκεί που, όταν ξεπέσα-

με, ο πατέρας πουλούσε ονειροκρίτες — από τότε δεν ξαναβγήκα απ’

τ’ όνειρο κι όμως κρύωνα, αλλά μπορούσα τουλάχιστο να παραδοθώ

στ’ανώμαλα πάθη μου: τη μελαγχολία ή το συνωστισμό — γιατί,

ας είμαστε ειλικρινείς, εγώ κανένανν ποτέ δεν αγάπησα κι αυτό το

τρυφερό βλέμμα μου ήταν για εντελώς ιδιωτική χρήση

     σαν την αθανασία των ποιητών.


     Someday I’ll remember of something so nice; it’ll be

autumn in that narrow side-street with the glass shops where

father sold dream books after he went bankrupt — since then

I never got out of the dream although I was cold; at least I could

fall back onto my perverted passion: melancholy or crowding;

because, let’s be honest, I never loved anybody and this tender

glance of mine was just for personal use

like the immortality of the poets.


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s