Yannis Ritsos – Poems, Selected Books, Volume II, Second Edition


So much we gazed at the sea, the people and

          in our hearts

that our mouths got filled with silence and our eyes

          with tomorrow

even if nothing seemed certain for us

children will certainly have orchards and toys

in their pockets, all that we never played,

women will certainly have

the shade of a small lilac

in every step they take

during the spring mornings

old men will certainly have a staff

which will bloom in the corner of the house.

For this we could still sleep

although fear coiled itself in our boots.

The moon, in the opening of the tent,

resembled a yellow censored pamphlet

yet we could read

even what was erased

what was never written

what no one can utter

as we read a green leaf in the spring

as we read Fitso’s apology in the eyes of the man

next to us and Alice Tsoukala’s few words,

as, in our bitterness, read the Moscow red square

with the parades of representatives from all the democracies

           of the world. For this we sleep in peace, leaning on the side of our heart

a window was opened behind our sorrow

our fear

a little branch outside our window

the bread

and our oath.

We notice our growing beards, nails, and hope.

Sleep, my comrade

I’m near you

here is my hand.

The sun is near us.



Neo-Hellene Poets, an Anthology of Modern Greek Poetry 1750-2018


25th of MARCH

One day I’ll open the door

to go out to the streets

just like yesterday

I won’t think but

a piece of my father

a piece of the sea

things they left to me

and the city. This city that they’ve turned rotten

and our friends who vanished

one day I’ll open the door

straight to the fire

and I’ll enter like yesterday

crying out fascists

putting up roadblocks

and throwing stones

holding a red banner

gleaming high up in the sunshine.

I’ll open the door

and this, not because I’m afraid,

but, I mean to say I had no time

and that you also have to learn

not to go down the streets

without weapons like I did

I had no time to grab them     

because you’ll get lost like I did

just like that vaguely

shuttered into pieces

of sea, years of childhood

and red banners.

One day I’ll open the door

and vanish

with the dream of revolution

in the wholesome loneliness

of the conflagrated streets

in the endless loneliness

of roadblocks made of carton paper

with the epithet — don’t believe in them —



Γιώργος Θέμελης, Κίρκη

Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)

Σωκράτης Μάλαμας, Κίρκη
(τραγούδι: Νίκος Παπάζογλου / δίσκος: Παραμύθια (1995))

Συλλογή Ο γυρισμός (1948) του Γιώργου Θέμελη

Σχέδιο για μια λυρική εποποιία

Πόντον επ’ ατρύγετον δερκέσκετο δάκρυα λείβων
Οδύσσεια Ε 84

Τρίτη ραψωδία


Δεν ήξερε να μιλήσει
Όπως μιλάει η γυμνή γυναίκα κρύβοντας το χέρι σου μέσα στον κόρφο της
Για να σου πει την αγάπη και να σου καρφώσει έναν ήλιο
Που μαραίνεται

Γινόταν μαύρη θλίψη και σε σκέπαζε σαν την ομίχλη που τρυπάει το πρόσωπο
Κι έριχνε στο ποτήρι σου πικρή αψιθιά φουχτιές μαράζι
Για να σου βγάλει την αρματωσιά στο στόμα της σπηλιάς
Για να κατέβει αργά συρτά τα σκαλοπάτια σου μες στην ψυχή σαν το χτικιό που μπαίνει και γεννάει τ’ αυγά του

Ένιωθες να σε σφάζει μια γλυκιά μαχαιριά
Σφάχτης ανήλεος μες στη γραμμή της πίκρας
Να σου λιανίζει τους αρμούς, να ξεκλειδώνει την απελπισιά
Για να σε κάμει ένα ήμερο ζώο

View original post 231 more words

Η αρχαία Ήλιδα ξανά-αποκαλύπτεται από την Εφορεία Αρχαιοτήτων Ηλείας


Σημαντικά ευρήματα που αποτελούν μέρος της «εικόνας» όπως αυτή περιγράφεται από τον Παυσανία στο έργο του «Περιήγηση της Ελλάδας», από το πέρασμά του από την Αρχαία Ήλιδα, έφερε στο φως η αρχαιολογική σκαπάνη, λίγο πριν κλείσει μια ενδιαφέρουσα και πλούσια σε αρχαιολογικό έργο και πολιτιστικές δράσεις χρονιά, για την Εφορεία Αρχαιοτήτων Ηλείας.

View original post 708 more words