Titos Patrikios – Selected Poems


I uproot the words

from my throat one by one;

if they drip blood

wrap them in your handkerchief

wrap them in cotton

or grab them with pliers

and say:

he says that

to impress us

do whatever you wish.

Yet silence isn’t enough anymore

words aren’t enough.

I uproot the simple words

one by one and

I mail them to you.



Wheat Ears – Selected Poems


Smiling little creek stitched

in the orange colored soil

soft laughter spread on her lips

provocative upright breast

forever sweet, forever

exposed to the elements

beauty bitten by time

smiling little creek stitched

in the orange colored soil

her pelvis spread on the canvas,

lips desiring and lustful

glued on the ache of voyage

downward to the flesh of now

and the great father

the primeval source

where two legs join and

the meaning vanishes, where

nature commands

like the painter who stands

before it and staring at the painting

says in haste —

next time I’ll paint

the Hermaphrodite


Βλαδιμίρ Μαγιακόφσκι, από το “Σύννεφο με παντελόνια”

To Koskino


καθώς θ’ ανασκαλεύετε τα πετρωμένα πια,

σημερινά κουράδια,
τα σκοτάδια των δικών μας ημερών αναξετάζοντας, ίσως
σας έρθει και για μένα να ρωτήσετε. Και ίσως
ο σοφός της εποχής, της φιλομάθειάς σας αντικρούοντας το χείμαρρο,
με την πολλή του γνώση, σας πει πως ναι, υπήρξε κι ένας τέτοιος βάρδος του
βραστού νερού και τ’αβραστου εχθρός αμείλικτος.
Προφέσσορα, βγάλε το ποδηλατάκι των γυαλιών σου! Εγώ ο ίδιος θα μιλήσω για
τον καιρό μου και για μένα.
Είμαι λοιπόν ένας βοθροκαθαριστής και νερουλάς, εκεί
η επανάσταση με έταξε και η συνείδησή μου
στο μέτωπο επήγα να καταταχτώ – την υψηλή αφήνοντας ανθοκομία
της ποίησης,
κυράς στριμμένης,
άλλο δεν ξέρει παρά τον κήπο της να χαίρεται, και την κορούλα της και τη
βιλίτσα και τη λιμνίτσα
και τις πρασιές: “Μόνη μου τα φύτεψα, μόνη τα ποτίζω” […]
Και μένα θα μου άρεσε – θά’ βγαινε και το παραδάκι – ρομάντζες να καθόμουν

View original post 246 more words