MONOLOGUE
I uproot the words
from my throat one by one;
if they drip blood
wrap them in your handkerchief
wrap them in cotton
or grab them with pliers
and say:
he says that
to impress us
do whatever you wish.
Yet silence isn’t enough anymore
words aren’t enough.
I uproot the simple words
one by one and
I mail them to you.
Painting
Smiling little creek stitched
in the orange colored soil
soft laughter spread on her lips
provocative upright breast
forever sweet, forever
exposed to the elements
beauty bitten by time
smiling little creek stitched
in the orange colored soil
her pelvis spread on the canvas,
lips desiring and lustful
glued on the ache of voyage
downward to the flesh of now
and the great father
the primeval source
where two legs join and
the meaning vanishes, where
nature commands
like the painter who stands
before it and staring at the painting
says in haste —
next time I’ll paint
the Hermaphrodite
καθώς θ’ ανασκαλεύετε τα πετρωμένα πια,
σημερινά κουράδια,
τα σκοτάδια των δικών μας ημερών αναξετάζοντας, ίσως
σας έρθει και για μένα να ρωτήσετε. Και ίσως
ο σοφός της εποχής, της φιλομάθειάς σας αντικρούοντας το χείμαρρο,
με την πολλή του γνώση, σας πει πως ναι, υπήρξε κι ένας τέτοιος βάρδος του
βραστού νερού και τ’αβραστου εχθρός αμείλικτος.
Προφέσσορα, βγάλε το ποδηλατάκι των γυαλιών σου! Εγώ ο ίδιος θα μιλήσω για
τον καιρό μου και για μένα.
Είμαι λοιπόν ένας βοθροκαθαριστής και νερουλάς, εκεί
η επανάσταση με έταξε και η συνείδησή μου
στο μέτωπο επήγα να καταταχτώ – την υψηλή αφήνοντας ανθοκομία
της ποίησης,
κυράς στριμμένης,
άλλο δεν ξέρει παρά τον κήπο της να χαίρεται, και την κορούλα της και τη
βιλίτσα και τη λιμνίτσα
και τις πρασιές: “Μόνη μου τα φύτεψα, μόνη τα ποτίζω” […]
——————————–
Και μένα θα μου άρεσε – θά’ βγαινε και το παραδάκι – ρομάντζες να καθόμουν
View original post 246 more words
Πέντε μικρά θέματα
I
Μες στην κλειστή μοναξιά μου
Έσφιξα τη ζεστή παιδική σου άγνοια
Στην αγνή παρουσία σου καθρέφτισα τη χαμένη ψυχή μου.
Εμείς αγαπήσαμε. Εμείς
Προσευχόμαστε πάντοτε. Εμείς
Μοιραστήκαμε το ψωμί και τον κόπο μας
Κι εγώ μέσα σε σένα και σ’ όλους.
Από τη συλλογή Εποχές (1945) του Μανόλη Αναγνωστάκη
Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μανόλης Αναγνωστάκης
ΕΝΑ ΠΡΩΙΝΟ
Υπάρχουνε κραυγές που δεν τελειώνουν
μουγκανητά της γης που σείεται σα βεντάλια διαλυμένη
από κονσερβαρισμένους τυφλοπόντικες
λυγμοί σανιδιών που τα ξεκοιλιάζουν
μακριών σαν ατμομηχανή που πάει να γεννηθεί
σπασμοί εξεγερμένων δέντρων που δε θέλουνε ν’ αφήσουν να φουσκώνει ο χυμός
πιότερο απ’ όσο το μετρό δέχεται να μεταφέρει στρουθοκαμήλους
στις σήραγγές του από κακοξυρισμένο γένι
υπάρχουνε κραυγές
απ’ αράχνες βιτριολικές που καταπίνω δίχως να το καταλάβω
κοντά σ’ αυτόν τον ξεραμένο ποταμό που βγήκε μες από σωλήνα πίπας
που δεν είν’ άλλο από ρόγχος μακρύ
λιγάκι ζεστό
λιγάκι πιο γκρινιάρικο απ’ άδεια σχεδόν χύτρα
τούτος ο ποταμός που δε βλέπεις πιότερο απ’ όσο τη σκόνη όστιας
π’ ο άνεμος ανέμειξε
με τη σκόνη παπά που μοιάζει γαλαζόπετρα
και μ’ αυτήν εκκλησιάς πιο στριμμένης κι από παλιό τιρμπουσόν
διότι εσύ δεν είσαι πιότερο εκεί απ’ όσο είμ’ εγώ εκεί δίχως εσέ
εξ ου κι ο κόσμος είν’ αναμαλλιάρης
*Από…
View original post 144 more words
Ευρήματα πρόσφατης ανασκαφής ενός σημαντικού ανακτόρου στο εσωτερικό της μυκηναϊκής ακρόπολης.
Χρυσή ψήφος που έχει σχήμα άνθους παπύρου, ένα χάλκινο εγχειρίδιο με χρυσά καρφιά, σφραγιδόλιθος από στεατίτη με παράσταση αλόγου, δύο πήλινα πλακίδια με γραπτή διακόσμηση και οπές ανάρτησης, σπαράγματα τοιχογραφιών, ένας μεγάλος λουτήρας με το αποτύπωμα καμένου καλαθιού στο πλάι του αλλά και πλήθος κεραμικής, κυρίως κύλικες και κύπελλα που συνηθίζονταν στα συμπόσια:
View original post 749 more words
POEM BY CHLOE KOUTSOUBELIS
TO MY ONLY READER
I’ll wait for you
in a station not yet built
in that center of loneliness
where condors swirl around the trains
where bald babies wail loudly.
You’ll come
with a train no longer in service
without brakes nor engineer
a train that rolls among the stars.
When you disembark you won’t hug me
you won’t tell me I love you
you’ll only raise your hand
and you’ll rearrange tenderly the collar
of my worn out overcoat.
Sirocco 7 Levanter
For D.I. Antoniou
Things that changed our face
deeper than thought and more so
ours like the blood and more so
sunken in the sweltering heat of noon
behind the masts.
Amid chains and commands
no one remembers.
The other days, the other nights
bodies, pain and lust
the bitterness of human nakedness
in pieces lower than the pepper trees along dusty streets
and all these charms and all these symbols
on the last branch
in the shadow of the big ship
the memory, a shade.
The hands that touched us don’t belong to us, only
deeper, when the roses darken
a rhythm under the mountain’s shadow, crickets,
moistens our silence in the nighty
earning for a pelagic sleep
slipping toward the pelagic sleep.
Under the shadow of the big ship
when the winch whistled
I left tenderness to the money-changers. Pelion, 19 August 1935
ΜΟΝΟ ΜΠΟΡΩ Ν’ ΑΝΑΤΑΡΑΖΟΜΑΙ
Δεν ξέρω να πω
τι γεωλογικά φαινόμενα
έπλασαν την ομορφιά σου.
Τι πιέσεις και τι εκτονώσεις,
τι ανεβάσματα και κατεβάσματα
και παρελεύσεις εποχών
κρύου και ζέστης.
Μόνο μπορώ ν’ αναταράζομαι
πιασμένος όλος σε μια τρίχα
ολόμαλλου θεριού,
που είν’ ο χρόνος
και καλπάζει.
*
ΣΤΗΝ ΠΑΓΩΜΕΝΗ ΕΠΙΚΡΑΤΕΙΑ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ
Σιωπή του κρύου στην ανηφόρα.
Προχωράς και βλέπεις το χνώτο σου,
Αφουγκράζεσαι την αντλία της καρδιάς σου.
Και στ’ αυτιά σου ένα βουητό.
Ξέχνα το μάλλινο παλτό.
Αν θυσιάσεις λίγη άνεση,
δεν μπαίνεις στην παγωμένη
επικράτεια της ποίησης.
*
ΤΟΥ ΔΕΝΤΡΟΥ
Το κρασί που περίσσεψε
το έριξα στη ρίζα του δέντρου.
Αυτό απόψε δεν είναι ένα ποίημα.
Είναι η μακρόσυρτη φωνή του Nick.
Είναι οι ουράνιοι αρπισμοί της κιθάρας του.
Η μέρα που περίσσεψε
και την έριξα στη ρίζα του δέντρου.
*Από τη συλλογή “Σκάρτη πραμάτεια”, εκδ. Οσελότος, Φεβρουάριος 2023.
The Right Fellow
They had the bone dice in
the empty matchbox.
Why you shake the dice? He asked
4, 3
5, 4
pair of 6es of the death.
Look here.
We’re human beings, he said
in other words fellow humans.
That fellow is everything
opposite death
opposite every evil.
Roll the dice now.
Manolis Aligizakis 