:Poem by Chloe Koutsoubelis

ΕΝΟΧΗ

Ένοχη, το ομολογώ.
Το τελευταίο ποίημα το έγραψα για σένα.
Ελαφρυντικά μου η βροχή,
τα ατέλειωτα τσιγάρα, το αλκοόλ
ίσως και το κορμί σου
ως ανάμνηση αυτού που δεν υπήρξε.
Στην πραγματικότητα έγραφα για τα άλλα
για εκείνη την ιστορία με τον Κήπο,
για το ότι δεν τόλμησες
δεν έμαθες
δεν ρώτησες.
Κι έτσι χθες βράδυ, το ομολογώ
για σένα έγραψα έναν στίχο
γυμνό και λυπημένο
σ’ αυτό το μουτζουρωμένο πάντα ημιτελές

ποίημα της ζωής μου.

GUILTY

I’m guilty, I confess.

The last poem I wrote for you.

Mitigating circumstances: the rain

the endless cigarettes, alcohol

perhaps even your body

as memory of what never happened.

In reality I wrote about some other things

for that story in the Garden,

that you never took the courage

you never learned

you never asked.

And last night, I confess

I wrote a verse for you

sorrowful and naked

in this smudgy always half finished

poem of my life.

https://www.lulu.com/account/projects/n46dgd?page=1&pageSize=10

ΑΛΕΞΑΝΔΡΙΝΟΙ ΒΑΣΙΛΕΙΣ

Μαζεύτηκαν οι Αλεξανδρινοί

να δουν της Κλεοπάτρας τα παιδιά

τον Καισαρίωνα και τα μικρά του αδέρφια

Αλέξανδρο τον Πτολεμαίο, που πρώτη

φορά τα βγάζαν έξω στο Γυμνάσιο

εκεί να τα κηρύξουν βασιλείς

μες στη λαμπρή πατάταξι των στρατιωτών

Ο Αλέξανδρος—τον είπαν βασιλέα

της Αρμενίας, της Μηδίας, και των Πάρθων.

Ο Πτολεμαίος—τον είπαν βασιλέα

της Κιλικίας, της Συρίας, και της Φοινίκης.

Ο Καισαρίων στέκονταν πιο εμπροστά

ντυμένος σε μετάξι τριανταφυλλί

στο στήθος του ανθοδέσμη από υακίνθους

η ζώνη του διπλή σειρά σαπφείρων κι αμεθύστων

δεμένα τα ποδήματα του μ’ άσπρες

κορδέλλες κεντημένες με ροδόχροα μαργαριτάρια.

Αυτόν τον είπαν πιότερο από τους μικρούς

αυτόν τον είπαν Βασιλέα των Βασιλέων.

Οι Αλεξανδρινοί ένοιωθαν βέβαια

που ήσαν λόγια αυτά και θεατρικά.

Αλλά η μέρα ήτανε ζεστή και ποιητική

ο ουρανός ένα γαλάζιο ανοιχτό,

το Αλεξανδρινό Γυμνάσιον ένα

θριαμβικό κατόρθωμα της τέχνης

των αυλικών η πολυτέλεια έκτακτη

ο Καισαρίων όλο χάρις κ’ εμορφιά

(της Κλεοπάτρας υιός, αίμα των Λαγιδών)

κ’ οι Αλεξανδρινοί έτρεχαν πια στην εορτή

κ’ ενθουσιάζονταν, κ’ επευφημούσαν

ελληνικά, κ’ αιγυπτιακά, και ποιοί εβραίϊκα

γοητευμένοι με τ’ ωραίο θέαμα—

μ’ όλο που βέβαια ήξευραν τί άξιζαν αυτά

τί κούφια λόγια ήσανε αυτές η βασιλείες.

ALEXANDRIAN KINGS

The Alexandrians gathered

to see Cleopatra’s children,

Caesarion and his little brothers

Alexander and Ptolemy, who they

took for the first time to the Gymnasium

to proclaim them kings,

in front of the brilliant array of the soldiers.

They proclaimed Alexander king

of Armenia, Media, and of Parthia.

Ptolemy—they proclaimed king

of Cilicia, Syria, and Phoenicia.

Caesarion was standing more to the front,

dressed in a rose colored silk,

on his breast a bouquet of hyacinths,

his belt with a double row of sapphires and amethysts,

his shoes tied with white ribbons

embroidered with dawn pink pearls.

Him they proclaimed higher than the younger ones,

they called him King of Kings.

The Alexandrians knew perfectly well

that these were just theatrical words.

But the day was warm and poetic,

the sky was a vast light blue,

the Alexandrian Gymnasium a

triumphant artistic achievement,

the splendor of the courtiers superb,

Caesarion all grace and beauty

(son of Cleopatra, blood of the Lagidae);

and so the Alexandrians ran to the feast,

and they got enthusiastic and they cheered,

in Greek, and in Egyptian, and some in Hebrew,

captivated by the nice show—

knowing very well what all this meant,

what empty words these kingships were. 

https://www.lulu.com/account/projects/g745q6?page=1&pageSize=10

Newspaper

He opened the newspaper

under the light of the kitchen

he seek to brighten the news                                

of last night’s muggings,

break ins, murders.

After he took a deep breath

knowing he contributed

in beautifying the world

of this ugly modern city 

he put the coffee pot on

as if he had to go to war again

and needed his morning fix

https://www.lulu.com/account/projects/ryryjp?page=1&pageSize=10

YANNIS RITSOS-POEMS, Selected Books

Η Ελένη/Helen

Εγώ, όπως ξέρεις, διατηρούσα ακόμη την παλιά ομορφιά μου
σαν από θαύμα (αλλά και με βαφές, με βότανα και με πομάδες,
χυμούς λεμονιών κι αγγουρόνερο). Τρόμαζα μόνο να βλέπω στη μορφή τους
το πέρασμα και των δικών μου χρόνων. Έσφιγγα τότε τους μυώνες της κοιλιάς μου,
έσφιγγα μ’ ένα ψεύτικο χαμόγελο τα μάγουλά μου, σάμπως
να στέριωνα μ’ ένα φτενό δοκάρι δυο ετοιμόρροπους τοίχους.

And I as you know I still had my former beauty

as if by a miracle (but also with tints herbs and salves

lemon juice and cucumber water) Though I was just terrified

           to see in their faces

the passing of my own years At times like that I tightened

           my belly muscles

I tightened my cheeks with a false smile as if

steadying up two crumbling walls with a thin beam

https://www.lulu.com/account/projects/vzwr94?page=1&pageSize=10

Loneliness

And I showed Zeus my first verse

maze-like delicate quatrain

eyes that became epicenter

bell that chimed its aloofness

when flat-footed I stepped into

the fresh and shallow water

vague line of the horizon

merciless hymn hymning hymnal

vespers alike pathways of my mind

traversing my archaic depths

before my advent into this world

caustic gases that choked the soldiers

orders of generals decorated for valor

and death blessing the short years

of the unlucky, loneliness

residing in my primeval verse

https://www.lulu.com/account/projects/y26q9n?page=1&pageSize=10

II

One more well inside a cave.

At other times it was easy for us to draw up idols and

        ornaments

to please some friends who were still loyal to us.

Now the ropes are broken; only the grooves on the

        well’s lip

remind us of our past happiness

the fingers on the well’s lip, as the poet put it.

The fingers feel the coolness of the stone, a little

that the body’s heat prevails over it

and the cave gambles its soul and loses it

every moment, filled by silence, without a drop of water.

https://www.lulu.com/account/projects/m8zpy9?page=1&pageSize=10

ΜΟΝΟΤΟΝΙΑ

Την μια μονότονην ημέραν άλλη

μονότονη, απαράλλακτη ακολουθεί. Θα γίνουν

τα ίδια πράγματα, θα ξαναγίνουν πάλι —

η όμοιες στιγμές μας βρίσκουνε και μας αφίνουν.

Μήνας περνά και φέρνει άλλον μήνα.

Αυτά που έρχονται κανείς εύκολα τα εικάζει

είναι τα χθεσινά τα βαρετά εκείνα.

Και καταντά το αύριο πια σαν αύριο να μη μοιάζει.

MONOTONY

One monotonous day is followed by

another identical monotonous day.

The same things will happen, they

will happen again—

the same moments will find us and leave us.

A month goes by and brings another month.

It’s easy to see what’s coming next;

those boring things from the day before.

Till tomorrow doesn’t feel like tomorrow at all.

https://www.lulu.com/account/projects/g745q6?page=1&pageSize=10

Poem by George Theoharis

VISIBLE COMPLICATION

Eyes of people meet

sometimes.

It could happen March

on a road next to the sea

when strong emotions

flood the air

and the gathered people

that applaud the parade

are unable to explain

why from the shiny bayonets

of the parading soldiers

suddenly a flock

of birds in love appear

https://www.lulu.com/account/projects/n46dgd?page=1&pageSize=10

ΒΟΥΒΑ ΠΡΟΣΩΠΑ

     “Μή φεύγεις” του λέω, μα εκείνος είχε κιόλας ξεκινήσει με τους

άλλους καταδίκους, μου άφησε μόνο το χέρι του, που συχνά με

κράτησε στην άκρη της γέφυρας, ένα άρρωστο άλογο σάπιζε στην

άκρη του δρόμου, και τις νύχτες άκουγα τους ανεμοδείχτες που το

βοηθούσαν ν’ αλλάξει πλευρό,

      θυμήθηκα το πρώτο βράδυ που θάψαμε τον πατέρα — πως τον

μισούσα γι’ αυτόν το βρόμικο ρόλο του υπηρέτη που έπαιξε, ανοί-

γοντας την πόρτα μας στο μεγάλο σκοτάδι,

      ερημιά, και μόνο οι ραγισμένοι τοίχοι άφηναν να φαίνονται τα

φοβερά, βουβά πρόσωπα, που περνάμε κάποτε πλάι τους.

     Εκεί έζησα τόσο μονάχος, που άκουσα τις άλλες φωνές, κι όταν

νύχτωνε, οι νεκροί μου κλέβαν την κουβέρτα και πλάγιαζαν έξω

απ’ την πόρτα, ώσπου ξημέρωνε και σταυρωνόταν πάνω μου το

λάλημα του πετεινού.

SILENT FACES

    “Don’t go”, I say to him, but he had already started along with

the other convicts; he only left behind his hand that often held me

by the edge of the bridge; a sick horse was rotting away on the side

of the road and at night I would hear the weathervane helping it to

turn to the other side

     I remembered the first night when we buried father — oh, how

I hated him for the role of the servant he played, opening our door

to the great darkness

    forlornness and only the cracked walls made visible the horrible

silent faces we often pass by.

    There I lived so lonely that I heard the other voices and when

night came the dead stole my blanket and lied outside the door

until the new day broke and the rooster’s call was crucified

over my body.

https://www.lulu.com/account/projects/wmqjjg?page=1&pageSize=10

ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ

Συγκεντρώθηκαν απ’ το βορρά

κι από το νότο, απ’ την ανατολή

κι από τη δύση

των εθελοντών συνασπισμός

και συμφώνησαν

οι νεοκεφαλαιοκράτες να επιτεθούν

τη δυτική πλευρά

νεοφιλελεύθεροι να βομβαρδίσουν

τους προς τ’ ανατολικά αμμόλοφους

οι σοσιαλιστές ν’ ασφαλίσουν τα βόρεια

οι λάτρες της ελεύθερης οικονομίας

απ’ το νότο να προελάσουν

ούτε χιλιοστό της χώρας να μην

παρέμενε απόλυτα ελεύθερο

οι φιλάνθρωποι θα έριχναν βοήθεια

συσσίτια σε πλαστικά δοχεία

τηγανισμένο ρύζι, πουρέ

συντηρητικά και χρώμα

τα κράτη συνγκεντρώθηκαν

κι ομόφωνα συμφώνησαν

για των κατοίκων το καλό

τη χώρα έπρεπε να καθαρίσουν

απ’ τα ανεπιθύμητα στοιχεία

κι απ’ την ανέγκυρη ελευθερία της

COALITION

They assembled from north

and south, from eastern lands and

western territories they gathered

the coalition of the willing

and they reached a conclusion

neocons would attack the western flank

neo-liberals would bomb the eastern sand-dunes

the socialists would secure the north 

free marketers would advance from the south

no inch of this country should

be left free to freedom

humanitarians would drop rations

of food in plastic containers

fried rice, mashed potatoes

preservatives and ambience

nations assembled and in unison

they reached an agreement

for the good of the inhabitants

they had to cleanse the land

of undesirable pollutants

and its disallowed freedom

https://www.lulu.com/account/projects/y24zpj?page=1&pageSize=10