Poem by George Theoharis
VISIBLE COMPLICATION
Eyes of people meet
sometimes.
It could happen March
on a road next to the sea
when strong emotions
flood the air
and the gathered people
that applaud the parade
are unable to explain
why from the shiny bayonets
of the parading soldiers
suddenly a flock
of birds in love appear
ΒΟΥΒΑ ΠΡΟΣΩΠΑ
“Μή φεύγεις” του λέω, μα εκείνος είχε κιόλας ξεκινήσει με τους
άλλους καταδίκους, μου άφησε μόνο το χέρι του, που συχνά με
κράτησε στην άκρη της γέφυρας, ένα άρρωστο άλογο σάπιζε στην
άκρη του δρόμου, και τις νύχτες άκουγα τους ανεμοδείχτες που το
βοηθούσαν ν’ αλλάξει πλευρό,
θυμήθηκα το πρώτο βράδυ που θάψαμε τον πατέρα — πως τον
μισούσα γι’ αυτόν το βρόμικο ρόλο του υπηρέτη που έπαιξε, ανοί-
γοντας την πόρτα μας στο μεγάλο σκοτάδι,
ερημιά, και μόνο οι ραγισμένοι τοίχοι άφηναν να φαίνονται τα
φοβερά, βουβά πρόσωπα, που περνάμε κάποτε πλάι τους.
Εκεί έζησα τόσο μονάχος, που άκουσα τις άλλες φωνές, κι όταν
νύχτωνε, οι νεκροί μου κλέβαν την κουβέρτα και πλάγιαζαν έξω
απ’ την πόρτα, ώσπου ξημέρωνε και σταυρωνόταν πάνω μου το
λάλημα του πετεινού.
SILENT FACES
“Don’t go”, I say to him, but he had already started along with
the other convicts; he only left behind his hand that often held me
by the edge of the bridge; a sick horse was rotting away on the side
of the road and at night I would hear the weathervane helping it to
turn to the other side
I remembered the first night when we buried father — oh, how
I hated him for the role of the servant he played, opening our door
to the great darkness
forlornness and only the cracked walls made visible the horrible
silent faces we often pass by.
There I lived so lonely that I heard the other voices and when
night came the dead stole my blanket and lied outside the door
until the new day broke and the rooster’s call was crucified
over my body.
ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ
Συγκεντρώθηκαν απ’ το βορρά
κι από το νότο, απ’ την ανατολή
κι από τη δύση
των εθελοντών συνασπισμός
και συμφώνησαν
οι νεοκεφαλαιοκράτες να επιτεθούν
τη δυτική πλευρά
νεοφιλελεύθεροι να βομβαρδίσουν
τους προς τ’ ανατολικά αμμόλοφους
οι σοσιαλιστές ν’ ασφαλίσουν τα βόρεια
οι λάτρες της ελεύθερης οικονομίας
απ’ το νότο να προελάσουν
ούτε χιλιοστό της χώρας να μην
παρέμενε απόλυτα ελεύθερο
οι φιλάνθρωποι θα έριχναν βοήθεια
συσσίτια σε πλαστικά δοχεία
τηγανισμένο ρύζι, πουρέ
συντηρητικά και χρώμα
τα κράτη συνγκεντρώθηκαν
κι ομόφωνα συμφώνησαν
για των κατοίκων το καλό
τη χώρα έπρεπε να καθαρίσουν
απ’ τα ανεπιθύμητα στοιχεία
κι απ’ την ανέγκυρη ελευθερία της
COALITION
They assembled from north
and south, from eastern lands and
western territories they gathered
the coalition of the willing
and they reached a conclusion
neocons would attack the western flank
neo-liberals would bomb the eastern sand-dunes
the socialists would secure the north
free marketers would advance from the south
no inch of this country should
be left free to freedom
humanitarians would drop rations
of food in plastic containers
fried rice, mashed potatoes
preservatives and ambience
nations assembled and in unison
they reached an agreement
for the good of the inhabitants
they had to cleanse the land
of undesirable pollutants
and its disallowed freedom
POEM BY KOSTIS PALAMAS
IMAGINATION
Come, oh maiden, imagination
and you too ringleader thought
bring all the tireless workers
fairies of the rhythm
and bring the depth of lust
the heights of vision
and bring the flowers
made of gold and marble
the gleaming words
to build a palace and erect
the idol of the Sun inside it
and make it exquisitely great
adorable like a sun ray
Duality
And I laughed at the comedian’s joke
as if grabbing onto the ship’s handrail
that I wouldn’t fall into the abysmal
mouth of the monstrous logic
many men appeared hungry for my flesh
easy it was to talk to the inexplicable
when suddenly I felt the fangs
of the inexorable clock ticking
their strange hymn lamenting
my descent to Erebus, where
I was greeted by family members and after
my uncle Antony’s funeral
we all walked to the proper celebration
surprising them all as I too attended
and they all understood the meaning
of the eagle flying over us as if to confirm
on this earth and under it that we once existed
YANNIS RITSOS-POEMS, Selected Books
Η Ελένη/Helen
Ναι, τόσο ανόητοι κι αυτοί σαν κι εμάς· μονάχα πιο ήσυχοι. Ένας άλλος
σηκώνει το χέρι του επίσημα, σα να ’ναι να ευλογήσει κάποιον,
κόβει ένα κρύσταλλο απ’ τον πολυέλαιο, το φέρνει στο στόμα του
απλά, σα γυάλινο καρπό, — θαρρείς θα το μασήσει, θα βάλει σε κίνηση πάλι
μια λειτουργία ανθρώπινη· — όχι· το κρατάει ανάμεσα στα δόντια
έτσι να λάμπει το κρύσταλλο με μάταιες λάμψεις. Μια γυναίκα
παίρνει απ’ το στρογγυλό λευκό βαζάκι την κρέμα του προσώπου
με έμπειρη κίνηση των δύο δακτύλων της, και γράφει
στο τζάμι του παράθυρου δυο παχιά κεφαλαία —κάτι σαν Ε και Θ·—
ο ήλιος ζεσταίνει το τζάμι, η κρέμα λιώνει, στάζει στον τοίχο —
κι αυτό δε θέλει να σημαίνει τίποτα — δυο λιπαρά, σύντομα αυλάκια.
Yes they are as foolish as we are more quiet Someone
else
lifts his arm solemnly as if to bless someone
he pulls off a crystal piece of the chandelier brings it to his mouth
simply like a glass fruit – you think he will chew on it or he will
start
a human function again – no he keeps it between his teeth
so the crystal shines with futile flashes A woman
takes her face cream from the small round jar
with the expert movement of her two fingers and writes
two thick capital letters on the windowpane – something like H
and D –
the sun warms up the glass the cream melts drips down the wall –
and this doesn’t mean anything – two greasy short furrows
Pancakes
My good old friend Raphael was standing enigmatically
in front of the window flooded by the sea’s reflection and
the old lost things, “Raphael don’t bother yourself with
the beyond, let it be” I said to him as I was recuperating
from a long illness and I had such strange thoughts: to
extol a star, to love humanity or to become successful as
a poet of short tombstone verses. Until night came, time
when the street boys lick their lips under the full moon
that reminds them of auntie Thecla’s pancakes in the asylum
and the sea infiltrates God’s secrets because after each
difficult day a night comes no one knows how to spend.
Blood
Most people don’t understand
whether the sun rises
from behind the mountain or
is shot out of the pistol’s barrel
it always burns you.
For this so many of our dreams
remained unrealized
inexplicably happiness was laid
in the display window
of the department store and
loneliness was again eulogized
in churches, while as the years went by
him, the one with the severed arm,
kept on other people’s discolored
walls, truth always decorates
the cement, one word written
with fiery red letters:
blood, blood, blood.
Poem by Dimitris Liantinis
SHIELD
When the shield of the sun
descended to the careenage of the west
the face of day melted
mummy thrown into the light.
Trees set traps for the birds
where they bury their height
a ship sinks into the soil
and the beasts of the forest
have gone astray to the mountainous
goat paths.
The procurement of the stars reveals
blood in the ravine
that buzzes naked
slashing the skin of water
the flesh of things
can’t find refuge
in basil.
Linos’ skinned body hangs
over the midnight mast
Η ΠΟΛΙΣ
Είπες «Θα πάγω σ’ άλλη γη, θα πάγω σ’ άλλη θάλασσα.
Μιά πόλις άλλη θά βρεθεί καλλίτερη από αυτή.
Κάθε προσπάθεια μου μιά καταδίκη είναι γραφτή
κ’ είν’ η καρδιά μου—σάν νεκρός—θαμένη.
Ο νούς μου ώς πότε μές στόν μαρασμό αυτόν θά μένει.
Όπου τό μάτι μου γυρίσω, όπου κι άν δώ
ερείπια μαύρα τής ζωής μου βλέπω εδώ,
πού τόσα χρόνια πέρασα καί ρήμαξα καί χάλασα.»
Καινούριους τόπους δέν θά βρείς, δέν θάβρεις άλλες θάλασσες.
Η πόλις θά σέ ακολουθεί. Στούς δρόμους θά γυρνάς
τούς ίδιους. Καί στές γειτονιές τές ίδιες θά γερνάς
καί μές στά ίδια σπίτια αυτά θ’ ασπρίζεις.
Πάντα στήν πόλι αυτή θά φθάνεις. Γιά τά αλλού—μήν ελπίζεις—
δέν έχει πλοίο γιά σέ, δέν έχει οδό.
Έτσι πού τή ζωή σου ρήμαξες εδώ
στήν κώχη τούτη τήν μικρή, σ όλην τήν γή τήν χάλασες.
THE CITY
You said: “I’ll go to another land, to another sea;
I’ll find another city better than this one.
Every effort I make is ill-fated, doomed;
and my heart —like a dead thing—lies buried.
How long will my mind continue to wither like this?
Everywhere I turn my eyes, wherever they happen to fall
I see the black ruins of my life, here
where I’ve squandered, wasted and ruined so many years.”
New lands you will not find, you will not find other seas.
The city will follow you. You will return to the same streets.
You will age in the same neighborhoods; and in these
same houses you will turn gray. You will always
arrive in the same city. Don’t even hope to escape it,
there is no ship for you, no road out of town.
As you have wasted your life here, in this small corner
you’ve wasted it in the whole world.
Manolis Aligizakis 