Ψώνια

     Η ξανθιά κοπέλα στο ταμείο με κοίταξε καχύποπτα

και περίμενε να πληρώσω το λογαριασμό. Την τελευταία

φορά που εξομολογήθηκες πόσο σου ζήτησε ο παπάς,

αναρωτήθηκα κι αφήνοντας τις δυο σακούλες με τα ψώνια

άρχισα νευρικά τις τσέπες μου να ψάχνω ενώ ο γέρος

πίσω μου γέλασε μια μπόχα κρασιού ανακατεμένη με

καλοσύνη που η ματιά της ξανθιάς με είχε κιόλας

αναλύσει και μ’ είχε βρει πτωχό. Κι εγώ συνέχισα

το ψάξιμο λέγοντας στον γέρο πίσω μου,

‘κάθε φορά το ίδιο μου συμβαίνει’, τόσο απλό χαμόγελο

κι απλή η δυσωδία αλκοόλ κι η καλωσύνη και καν

δεν ήξερα ο άνθρωπος πίσω μου πως ήτανε κωφάλαλος

όμοια με τη συννεφιασμένη μέρα.

~Μου αρέσουν όλοι όσοι περιφρονούν τα πάντα, γιατί αυτοί

  λατρεύουν και ποθούν το πέρασμα στην άλλη όχθη.

Shopping

The blonde female cashier looked at me suspiciously

and waited for me to pay my bill; how much

the priest charged you when you had your last

confession, I mentally questioned, while I placed

the two bags on the counter nervously searching

my pockets while the old man behind me smiled,

stench of his breath reminded me of wine mixed

with compassion and the blonde cashier had already

figured I was as poor as a door nail. While carrying on

with my search I said to the old man, ‘it happens to me

every time’, so simple, his smile, the alcohol stench,

the compassion I returned the smile no idea the man

behind me was as deaf as my somber day.

https://www.lulu.com/account/projects/7pnp6z?page=1&pageSize=10

Poem by Tasos Livaditis

ΟΤΑΝ, τέλος, ήρθαν οι αγγελιοφόροι, τους βάλαμε να διηγηθούν

      καταλεπτώς τα πράγματα

δε χωρούσε αμφοιβολία, όλα είχαν χαθεί. Δεν είχαμε ούτε σπίτι πια

      ούτε τιμή.

Οι γυναίκες έκλαψαν, όπως πάντα, κι όπως πάντα οι άντρες

σκυμμένοι κοίταζαν το χώμα. Και μόνον ο τυφλός χαμογελούσε

καθώς το ραβδί του, σοφό, τον πήγαινε πέρα απ’ τη ματαιότητα

μες στο σκοτάδι.

WHEN finally the messengers came we asked them to narrate

     the events in detail;

there was no doubt everything was lost. We had neither home

     nor honor.

The women cried, as always, and as always men stooped and

gazed the earth. And only the blind man smiled as his wise

staff led him into the darkness and beyond futility.

https://www.lulu.com/account/projects/vznd2p?page=1&pageSize=10

Dawn

Nauseated with the littleness

of city non-living

the savage humdrum

mind grasping splinters

on the surface of nowhere

never sated with

the neck-down delights

all carnal pleasures

I embark on a quest for that

special conifer, the sequoia,

that special flower in the midst

of the impassable thicket

the man who sees man as man.

Many a time with tenderness

I shared a soft pillow with

a hardened, suspicious Death.

Many a time I took Him

by the hand when He felt left

behind, when He felt abandoned.

In the noise of the marketplace

I glanced at Him.

He smiled at me.

Usually.

I dared Him to a jog once

perhaps twice and

with a sardonic laugh

He declined.

With His perennial laughter

He shares with me a non-fat latte

at the neighborhood Starbucks.

Usually.

Many a time I challenged Him

and always with a short giggle

He walked away gracefully saying

Not yet

Not yet . . . I

have things for you to do

My spirit I summon from the

realms of the void

to descend in the roots

and trace a course

I dive deep past all

sunlit gates of consciousness

looking for a sign

straight sign like a blue spruce

with duty marked on

its fresh bark.

I search for a beacon

as the lyre slices the air

in pieces of silver

I dive deep past all

golden gates of my roots

I summon the humble plow and

the path I carve

on the tired face of

mother Earth

a path I design

I plow a course towards

the light of a beacon

the man who sees

things like a man.

https://www.lulu.com/account/projects/ryryjp?page=1&pageSize=10

:Poem by Chloe Koutsoubelis

ΕΝΟΧΗ

Ένοχη, το ομολογώ.
Το τελευταίο ποίημα το έγραψα για σένα.
Ελαφρυντικά μου η βροχή,
τα ατέλειωτα τσιγάρα, το αλκοόλ
ίσως και το κορμί σου
ως ανάμνηση αυτού που δεν υπήρξε.
Στην πραγματικότητα έγραφα για τα άλλα
για εκείνη την ιστορία με τον Κήπο,
για το ότι δεν τόλμησες
δεν έμαθες
δεν ρώτησες.
Κι έτσι χθες βράδυ, το ομολογώ
για σένα έγραψα έναν στίχο
γυμνό και λυπημένο
σ’ αυτό το μουτζουρωμένο πάντα ημιτελές

ποίημα της ζωής μου.

GUILTY

I’m guilty, I confess.

The last poem I wrote for you.

Mitigating circumstances: the rain

the endless cigarettes, alcohol

perhaps even your body

as memory of what never happened.

In reality I wrote about some other things

for that story in the Garden,

that you never took the courage

you never learned

you never asked.

And last night, I confess

I wrote a verse for you

sorrowful and naked

in this smudgy always half finished

poem of my life.

https://www.lulu.com/account/projects/n46dgd?page=1&pageSize=10

ΑΛΕΞΑΝΔΡΙΝΟΙ ΒΑΣΙΛΕΙΣ

Μαζεύτηκαν οι Αλεξανδρινοί

να δουν της Κλεοπάτρας τα παιδιά

τον Καισαρίωνα και τα μικρά του αδέρφια

Αλέξανδρο τον Πτολεμαίο, που πρώτη

φορά τα βγάζαν έξω στο Γυμνάσιο

εκεί να τα κηρύξουν βασιλείς

μες στη λαμπρή πατάταξι των στρατιωτών

Ο Αλέξανδρος—τον είπαν βασιλέα

της Αρμενίας, της Μηδίας, και των Πάρθων.

Ο Πτολεμαίος—τον είπαν βασιλέα

της Κιλικίας, της Συρίας, και της Φοινίκης.

Ο Καισαρίων στέκονταν πιο εμπροστά

ντυμένος σε μετάξι τριανταφυλλί

στο στήθος του ανθοδέσμη από υακίνθους

η ζώνη του διπλή σειρά σαπφείρων κι αμεθύστων

δεμένα τα ποδήματα του μ’ άσπρες

κορδέλλες κεντημένες με ροδόχροα μαργαριτάρια.

Αυτόν τον είπαν πιότερο από τους μικρούς

αυτόν τον είπαν Βασιλέα των Βασιλέων.

Οι Αλεξανδρινοί ένοιωθαν βέβαια

που ήσαν λόγια αυτά και θεατρικά.

Αλλά η μέρα ήτανε ζεστή και ποιητική

ο ουρανός ένα γαλάζιο ανοιχτό,

το Αλεξανδρινό Γυμνάσιον ένα

θριαμβικό κατόρθωμα της τέχνης

των αυλικών η πολυτέλεια έκτακτη

ο Καισαρίων όλο χάρις κ’ εμορφιά

(της Κλεοπάτρας υιός, αίμα των Λαγιδών)

κ’ οι Αλεξανδρινοί έτρεχαν πια στην εορτή

κ’ ενθουσιάζονταν, κ’ επευφημούσαν

ελληνικά, κ’ αιγυπτιακά, και ποιοί εβραίϊκα

γοητευμένοι με τ’ ωραίο θέαμα—

μ’ όλο που βέβαια ήξευραν τί άξιζαν αυτά

τί κούφια λόγια ήσανε αυτές η βασιλείες.

ALEXANDRIAN KINGS

The Alexandrians gathered

to see Cleopatra’s children,

Caesarion and his little brothers

Alexander and Ptolemy, who they

took for the first time to the Gymnasium

to proclaim them kings,

in front of the brilliant array of the soldiers.

They proclaimed Alexander king

of Armenia, Media, and of Parthia.

Ptolemy—they proclaimed king

of Cilicia, Syria, and Phoenicia.

Caesarion was standing more to the front,

dressed in a rose colored silk,

on his breast a bouquet of hyacinths,

his belt with a double row of sapphires and amethysts,

his shoes tied with white ribbons

embroidered with dawn pink pearls.

Him they proclaimed higher than the younger ones,

they called him King of Kings.

The Alexandrians knew perfectly well

that these were just theatrical words.

But the day was warm and poetic,

the sky was a vast light blue,

the Alexandrian Gymnasium a

triumphant artistic achievement,

the splendor of the courtiers superb,

Caesarion all grace and beauty

(son of Cleopatra, blood of the Lagidae);

and so the Alexandrians ran to the feast,

and they got enthusiastic and they cheered,

in Greek, and in Egyptian, and some in Hebrew,

captivated by the nice show—

knowing very well what all this meant,

what empty words these kingships were. 

https://www.lulu.com/account/projects/g745q6?page=1&pageSize=10

Newspaper

He opened the newspaper

under the light of the kitchen

he seek to brighten the news                                

of last night’s muggings,

break ins, murders.

After he took a deep breath

knowing he contributed

in beautifying the world

of this ugly modern city 

he put the coffee pot on

as if he had to go to war again

and needed his morning fix

https://www.lulu.com/account/projects/ryryjp?page=1&pageSize=10

YANNIS RITSOS-POEMS, Selected Books

Η Ελένη/Helen

Εγώ, όπως ξέρεις, διατηρούσα ακόμη την παλιά ομορφιά μου
σαν από θαύμα (αλλά και με βαφές, με βότανα και με πομάδες,
χυμούς λεμονιών κι αγγουρόνερο). Τρόμαζα μόνο να βλέπω στη μορφή τους
το πέρασμα και των δικών μου χρόνων. Έσφιγγα τότε τους μυώνες της κοιλιάς μου,
έσφιγγα μ’ ένα ψεύτικο χαμόγελο τα μάγουλά μου, σάμπως
να στέριωνα μ’ ένα φτενό δοκάρι δυο ετοιμόρροπους τοίχους.

And I as you know I still had my former beauty

as if by a miracle (but also with tints herbs and salves

lemon juice and cucumber water) Though I was just terrified

           to see in their faces

the passing of my own years At times like that I tightened

           my belly muscles

I tightened my cheeks with a false smile as if

steadying up two crumbling walls with a thin beam

https://www.lulu.com/account/projects/vzwr94?page=1&pageSize=10

Loneliness

And I showed Zeus my first verse

maze-like delicate quatrain

eyes that became epicenter

bell that chimed its aloofness

when flat-footed I stepped into

the fresh and shallow water

vague line of the horizon

merciless hymn hymning hymnal

vespers alike pathways of my mind

traversing my archaic depths

before my advent into this world

caustic gases that choked the soldiers

orders of generals decorated for valor

and death blessing the short years

of the unlucky, loneliness

residing in my primeval verse

https://www.lulu.com/account/projects/y26q9n?page=1&pageSize=10

II

One more well inside a cave.

At other times it was easy for us to draw up idols and

        ornaments

to please some friends who were still loyal to us.

Now the ropes are broken; only the grooves on the

        well’s lip

remind us of our past happiness

the fingers on the well’s lip, as the poet put it.

The fingers feel the coolness of the stone, a little

that the body’s heat prevails over it

and the cave gambles its soul and loses it

every moment, filled by silence, without a drop of water.

https://www.lulu.com/account/projects/m8zpy9?page=1&pageSize=10

ΜΟΝΟΤΟΝΙΑ

Την μια μονότονην ημέραν άλλη

μονότονη, απαράλλακτη ακολουθεί. Θα γίνουν

τα ίδια πράγματα, θα ξαναγίνουν πάλι —

η όμοιες στιγμές μας βρίσκουνε και μας αφίνουν.

Μήνας περνά και φέρνει άλλον μήνα.

Αυτά που έρχονται κανείς εύκολα τα εικάζει

είναι τα χθεσινά τα βαρετά εκείνα.

Και καταντά το αύριο πια σαν αύριο να μη μοιάζει.

MONOTONY

One monotonous day is followed by

another identical monotonous day.

The same things will happen, they

will happen again—

the same moments will find us and leave us.

A month goes by and brings another month.

It’s easy to see what’s coming next;

those boring things from the day before.

Till tomorrow doesn’t feel like tomorrow at all.

https://www.lulu.com/account/projects/g745q6?page=1&pageSize=10