Ναι, ζήσαμε κάποτε στα μικρά κάτασπρα σπιτάκια

με την ασβεστωμένη μάντρα και της κληματαριάς

τον ίσκιο δίπλα στης λίμνης το τραγούδι, που όταν γυρίζαμε

απ’ έξω δεν βρίσκαμε μέσα στο σπίτι παρά των παιδικών μας

χρόνων την αγνότητα και στο διάδρομο ο καθρέφτης

με πρόσωπα που κοίταζαν αμήχανα σαν να `θελαν να βγούν

έξω απ’ τους τοίχους και να τρέξουν στο δρόμο.

     Αυτά τα πρόσωπα δεν τα γνωρίζαμε καθόλου κι όμως

πίσω απ’ την πόρτα το μυστικό που μοιραστήκαμε μας έγνεφε

διακριτικά, λες κι ήτανε αυτό ο μάρτυρας όλων μας των κρυφών

νοημάτων, των σκοτεινότερων σκέψεων που κολυμπούσαν

στο μυαλό μας: αβεβαιότητα και ατολμία νειότης, άσκοπη

θά `λεγα κι όμως το ξέραμε το μονοπάτι που αργότερα θα

παίρναμε και που θα μας έφερνε εδώ στ’ άσπιλο σκαλοπάτι.

~Μου αρέσουν εκείνοι που γίνονται ολόκληροι πνεύμα

 της αρετής γιατί μόνο έτσι θα μπορέσουν να περάσουν

 ανάλαφρα τη γέφυρα.


Yes, we lived, once, in the little white houses with

the whitewashed fence, the shade of the grapevine near

the lake’s song, though when we returned from faraway

we found inside the house nothing but our childhood

innocence and the hallway mirror with awkward

faces wanting to jump out and run to the streets

like wild animals. We knew none of these faces yet just

behind the door the secret we shared signaled to us

discreetly, as if it witnessed all our concealed messages,

our darkest thoughts, uncertainty and timidity of youth,

purposelessness I would say, yet since then we had known

the path we were to follow later which has led us here

before our mighty Hero.

I like those who become pneuma of virtue because only

thus they will be able to go as light as a feather over

the bridge.



Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s