Yannis Ritsos – Poems, Selected Books, Volume II, Second Edition


(Απόσπασμα-Excerpt XV)

Άλλοτε πάλι
πεσμένος κατάχαμα, μπρουμυτισμένος, να ψάχνεις κάτω απ’ τις ντουλάπες,
βαθύς, ανήσυχος, διεισδυτικός σα να ’κανες έρωτα.
Κι ήμουν
εγώ το πάτωμα που πάνω του ριχνόσουν, και σ’ ένιωθα εντός μου
ενώ, ταυτόχρονα, ορθή, παρατηρούσα την κάθε κίνησή σου
εγγράφοντάς την στην αφή μου και στη γεύση μου. Δε βρήκαμε, βέβαια, την αλυσίδα —
αυτήν που την φορώ τις νύχτες στην κλίνη μου σαν λείπει ο Θησέας,
αυτήν που την σφίγγω στο στήθος μου.
Δε βλέπεις
τα χνάρια της, κρίκο τον κρίκο, χαραγμένα στη σάρκα μου; —
κι ένας μικρός Εσταυρωμένος, σκαμμένος
ανάμεσα στα στήθη μου, — θαρρώ, αν τον φιλούσες
θ’ ανασταινόταν πράγματι· παρότι
το ’χω καλά μαθημένο: η ανάσταση δεν είναι
παρά μια πράξη μοναχική της απάρνησης, κι όχι
μια πράξη της ένωσης.

Other times

on your knees, or lying face down, you searched under

the closets, concentrated, focused as if making love.

And I was

the floor on which you fell and I felt you inside me

while at the same time, standing I observe each of your

movement, engraving it in my touch and taste. We, of course,

didn’t find the chain, I have it on every night in bed, when

Theseus isn’t there, and I hold it tight on my chest.

Don’t you see

its marks, link after link, incised in my flesh? And the

crucified, dug between my breasts, I believe that

if you kiss it, the crucified will truly resurrect; although

I’ve learned it well, resurrection isn’t but a lone act

of denial, and not an act of unification. 



Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s