Poem by Sophia Kolotouros
HEAVENLY ATTRACTION
I revolve around you
or you around me
the attraction
isn’t but mutual
yet I’m afraid
that the complete return to yourself
is of more importance to you
I have no other solution
I become a meteorite and I destroy you
I only wanted to come near you
Αδικαιολογήτως παρών
Σ’ ακούω και γράφω
με το ’να χέρι ανήμπορο και τ’ άλλο πεινασμένο
μ’ ένα σωρό τρελούς να με σηκώνουν στα χέρια
από αγάπη ή οργή πράγμα αδιάφορο
σ’ ένα σώμα δαρμένο και χιλιοφιλημένο η κατοικία μου
με τα πολλά μικρά παράθυρα απουσίας
και τη φθαρμένη σκεπή
θα μπορούσα να ζω αναπνέοντας τα συνήθη
ή να πεθαίνω κάθε φορά που απελευθερώνω πελαργούς
μα πώς να ζεις με ελάσσονα βαθμό δυσκολίας
στη νυχτερινή αναφορά των φαντασμάτων
αδικαιολογήτως παρών;
και το κορμί μου κρεμασμένο στο κενό
πώς να χρεωθεί τόση ανάγκη σε μια στιγμή ανυπαρξίας
αυτή η αδιαπραγμάτευτη εξουσία των ειδώλων
οι άλλοι μέσα μου οι ορεσίβιοι αντάρτες
να διαμαρτύρονται
για μια εξέγερση που πνίγηκε σε αφρώδη οίνο
και στων βουβώνων τους ιριδισμούς
σ’ ακούω κι αντιγράφω απ’ τους τοίχους
τα ωραία ασήμαντα
με κρυφακούς εντοπίζω τις ιδιοφωνίες
αναπνέω τα συνήθη
σ’ ακούω και γράφω λες και δε χόρτασα
λευκές…
View original post 327 more words
ABSENCE
He held the shadow of his hands in his hands.
It was a calm night, others couldn’t see that he was holding
his shadow.
He empowered the night. He was careful. He paid more
attention to others than to himself.
The sea still searched for his eyes. He was absent.
A little girl was buttoning her coat slowly;
he was looking elsewhere as he enjoyed the great
distance.
Perhaps a skylight was opened up high in the starlight which
was flooding the olive tree grove and the burnt up houses.
He was listening to the butterfly that returned into the glass
of the All Souls Saturday
and to the fisherman’s daughter who was grinding the quietness
of the coffee.
Second Canto
As the new language of despair
formulates new gothic phrases
I start filling my canvas with dark
red carts carrying cadavers
lonely crosses to the mountain peak
remainders of her flattened breast
finches firmly discolored amid the
shadow of magnolia leaves
orphan sound of a lyre’s suffering
scolds dawn when quietness
amplifies the petty and stingy Where
in hell is a grand goal to be followed?
Where in hell is a maimed soldier
to be consoled? Who the devil will keep a
black-veiled widow company
through dark hours of her
soul’s nightmare? Nothing reveals
a snip of shredded light other than
indifference of the neighbor who
trims junipers with a deep
satisfaction of sedentary life stitched
on his t-shirt’s nonsense logo and
what’s left for old Death to do
but toy with the ladybug
on His hand and enjoy
a disjointed farce of the eminent
teen who thinks He knows
everything? Are they not all alike?
The last hurrah comes from hedging
trees and withering hibiscus asserting:
we can do better
Μες στου Αιγαίου τα νερά (παραδοσιακό Δωδεκανήσου με τη Μαρίζα Κωχ)
[Ενότητα Τρία ποιήματα (1947-1948)]
Ραψωδία στη θάλασσα του Αιγαίου
Εδώ ξυπνάει κάθε πρωί
Ανάμεσα σ’ ελληνικά γλυπτά κι ιωνικά κοντύλια
Πάνω σε φαγωμένες απ’ το πάθος του γλαυκού πέτρες που βαθαίνουν τα έλκη τους
Ανεβαίνει και παίρνει βασιλικό και σπαρτολούλουδο
Χτυπώντας το πέταλο ψηλά ψηλά να φιλήσει τα στέφανα του νεκρού χιονιού
Και ξεπεζεύει, περπατάει γυμνόποδη σε μαρμαρένιες γούρνες
Σκαλίζοντας αχιβάδες και ρόδακες στις πλάκες των αετών,
Τυλίγοντας με άχνη κι αφράλατο τα παγωμένα περιστέρια.
***
Ασπίλωτη,
Γαλαζοαίματη,
Αγναντεμένη.
Πο’ ’χεις τα παραθύρια σου σχιστά πανιά,
Τα μάτια μου κλειστά λιμάνια γεμάτα νεκρούς κι άσπρα χαλίκια.
Που ηχείς και σαλεύεις με ηχώ χίλιων πουλιών στις κρύπτες του ύπνου μου
Σκεπάζοντας τους τοίχους μου με τα σεντόνια της κρυφής σου αυγής
Και τα θαμμένα ζώα μου που κρατούν τους κήπους μου σαν υπνωτισμένες γυναίκες.
Με τι όνομα να σε…
View original post 251 more words
Waking Up
Who was the one who slept early and just woke up
floating amid the hanging plane tree branches,
between two big wide open windows and the cicadas,
beyond time, forgotten, forgetting
listening to the sudden thud of the bucket in the courtyard
looking at the cart-man, with his horse, climbing up the sky?
The voice of the hotel woman down below is stiffened
by the loud chirps of birds. The sound of the broom pushing
the leaves off the marble stairs. They all move higher, higher:
doors, water pitchers, baskets. Hands have the first startle
of Adam and Eve. Children, born today, have one
light-blue eyebrow and one golden.
Ο μοναδικός ζωντανός οργανισμός που επιβιώνει από τη Ναυμαχία της Σαλαμίνας μέχρι σήμερα!
Στη Σαλαμίνα, στην Κοινότητα Αιαντείου, υπάρχει μια γέρικη, πολύ μεγάλη ελιά, γνωστή ως «Ελιά της Όρσας». Πρόσφατα το δέντρο χρονολογήθηκε από τους ειδικούς του Ινστιτούτου Klorane, στα πλαίσια της αναζήτησης και βράβευσης των αρχαίων ελαιοδένδρων στην Ελλάδα, οι οποίοι υπολόγισαν πως η ηλικία του είναι 2.500 χρόνια. Ο φιλόλογος-λαογράφος κ. Παναγιώτης Βελτανισιάν και ο Αναπληρωτής Καθηγητής της Φαρμακευτικής Σχολής Αθηνών κ. Προκόπης Μαγιάτης μας μίλησαν για την ιστορία της.
View original post 1,154 more words
ΥΠΟΠΤΕΣ ΓΝΩΡΙΜΙΕΣ
Ίσως όμως και να `ταν ένα πρόσωπο φανταστικό, γι’ αυτό
και περισσότερο επικίνδυνο, τον συναντούσα στο διάδρομο ή
πίσω απ’ τα νοσοκομεία, την πρωτη φορά έκανε πως δε με γνώριζε
“Ιωάννη” του λέω “δεν κρεμαστήκαμε μαζί;” — από τότε έχω πά-
ντα μιαν άλλη ηλικία απ’ την αληθινή,
όπως εκείνο που θα μας συντρίψει είναι μια λεπτομέρεια που
πέρασε απαρατήρητη — και θα `ρθει η ώρα κάποτε να τη θυμη-
θούμε.
SUSPICIOUS ENCOUNTERS
Perhaps he was an imaginary person and for this reason more
dangerous; I would meet him in the hallway or behind the hospitals;
the first time he pretended he didn’t know me “John” I said to him,
“didn’t we get hanged together?”— since then I am of a different
than my true age
like what will shutter us is a detail that has gone unnoticed —
and time will come when we’ll remember of it.
Συλλογή Ο γυρισμός (1948) του Γιώργου Θέμελη
Σχέδιο για μια λυρική εποποιία
Πόντον επ’ ατρύγετον δερκέσκετο δάκρυα λείβων
Οδύσσεια Ε 84
Έκτη ραψωδία
Ο γυρισμός
Κάβοι και κόλποι
Της πρωινής χαράς που ακούω να με καλωσορίζουν και να με φωνάζουν με τ’ όνομά μου
Που βλέπω τον εαυτό μου να σηκώνεται και να περπατεί
Μαζί με τα δέντρα, μαζί με τους γλάρους που φωνάζουν ψαρεύοντας με ανεμότρατα
Το πατρογονικό μου σπίτι είναι γυρτό και σκύβει τρίζοντας σαν ένας γέροντας
Φορτωμένος χρόνια, γεμάτος γενιές και πεθαμένους που κάθονται και πίνουν τα τσιμπούκια τους
Και σιγοκουβεντιάζουνε για τη ζωή που πάει και πάει και δεν τελειώνει
Μαζί γεννηθήκαμε μαζί μεγαλώναμε
Κάτω απ’ τους ίδιους αστερισμούς Ιχθύς και Παρθένο
Γράφοντας μες στη μεγάλη κάμαρα της φωτιάς μια γραφή και μια τοιχογραφία
Με ψηλά φορέματα, γαλήνια πρόσωπα πεζούς και καβαλάρηδες
Να πορεύονται
Και κάτι καράβια με πλώρες όρθιες κατά τα μάτια της αυγής
Και…
View original post 158 more words
Θέλω να βρεθούμε
για να μη ξεχάσω πως κάποτε υπήρξαμε
κάτω από τον ίδιο ουρανό
μάρτυρες σε αυτή τη μαζική λιγοθυμία
των δύο χιλιάδων κάτι χρόνων
στους ίδιους δρόμους της πόλης που στενάζει.
Θέλω να βρεθούμε στα στενά που φοβάμαι να διασχίσω
στα σπίτια από κάτω των εξαντλημένων γυναικών, των επαναλαμβανόμενων ανδρών,
μπροστά από πόρτες που δεν θα ανοίξουν ποτέ για να φανερωθούν
τα πρόσωπα των έμφυλων άφυλων με την υπόθεση –τι θα γινόταν αν- καρφωμένη στο κούτελο
τρέξε να βρεθούμε στο στενό με τους κινέζους που δουλεύουν για λευκούς
εκεί που μαζεύονται οι άραβες και μιλάνε πολύ και δεν καταλαβαίνουμε τι λένε
στα μαγικά σημεία που συχνάζουν
τα γατιά που έχουν βρει το νόημα της ζωής
και είναι πάντα ζεστά με τη γούνα τους μέσα στη γούνα τους
χωρίς οθόνες
όλα όμορφα πίσω από όμορφα ακόμα κι αν είναι άσχημα,
στις πίσω πόρτες ακριβών εστιατορίων
όπου οι σερβιτόρες κάνουν…
View original post 2,415 more words
Manolis Aligizakis 