Wheat Ears – Selected Poems

Limping Man

Breeze laughed between

his limping footsteps

nature’s unforgiving mistake

struggled out of the sea

in his eyes a kingdom of kindness

saintly irises captivating

a brave man’s graceful stature

with his unbalanced steps

he balances the Universe

he searches for justice

pain of the unlike

vainly danced

in the expression of man

who limped out of the light waves

glance approved the disproportional

victorious triumph

against the unjust chaos

unequal side but an unsung song

non-rhyming poem

deficient erotic verse

aching heart of a mortal

begging for analogy

in the syllable of his smile

in the word of his uplifting courage

limping man unwritten poem

ready to spring out of my mind

to complete the day’s

incompleteness

Good Lord, were you drunk

when you fathered him?

Good Lord, have mercy on us,

don’t drink again!

https://www.amazon.com/dp/B0BS8SNKXM

Michael Wyndham, Kate Sharpley

Το κόσκινο's avatarTo Koskino

kate-sharpley

1.
Φυλακισμένες μέρες χωρίς κατηγορία
σε ένα κελί βρώμικο
από τον ιδρώτα των μπάτσων
όπως με σφυροκοπούσαν
με γροθιές και ρόπαλα
μέχρι που η θέα του καθρέφτη γινόταν ένα σόου τρόμου
αλλά ο λοχίας χαμογέλασε
θα υπάρξουν περισσότερα απ’ τα ίδια
αν δει το «άσχημο αναρχικό μου πρόσωπο»
στους δρόμους ξανά.

2.
Γιατί περίμεναν να συμφωνήσω στη θλίψη
και στάθηκα περήφανα μπροστά στη βασίλισσα Μαίρη
καθώς μου καρφίτσωνε τα μετάλλιά της
για τον νεκρό πατέρα μου, τον αδελφό και τον εραστή μου
που τους περίμενα για πάντα
να είναι «εύθυμοι Tommies» κι εγκάρδιοι
να πεθαίνουν από σφαίρες σε πλήρη σύγχυση
παραμορφωμένοι από μίλια αγκαθωτού σύρματος
με μπράβο και χαμόγελα
για τον βασιλιά Γεώργιο που είναι δραστήριος
αγγλοποιώντας τους γερμανικούς τίτλους του.

3.
Έτσι πέταξα πίσω τα μετάλλια στο
κλαμένο πρόσωπο της Αυτής Μεγαλειότητος
που ήταν σαν κέρινο ομοίωμα:

“Αν σκέπτεστε τόσο πολύ γι’ αυτά, κρατήστε τα”.

Αλλά η Αγγλία η…

View original post 176 more words

Γιώργος Θέμελης, Αμίλητα πεθαίνουν

Βίκυ Παπαπροδρόμου's avatarΒίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)

Σταύρος Ξαρχάκος & Κώστας Κινδύνης, Γυρνάν αμίλητα παιδιά
(τραγούδι: Νίκος Ξυλούρης / δίσκος: Διόνυσε καλοκαίρι μας (1972))

[Ενότητα Στα ίχνη των πουλιών]

Αμίλητα πεθαίνουν

Αμίλητα πεθαίνουν τα φτωχά λουλούδια

Όπως τα καρπερά καλοκαίρια επάνω στα δέντρα
Τα χέρια που αφήνονται χωρίς να ραγίσουν

Αμίλητα πεθαίνουν τα φτωχά λουλούδια
Γαλήνια εγκατάλειψη πιο τρυφερή κι από μητέρα

Ύπνος βαραίνει τα δάση σκοτεινή βροχή
Τα εγκαταλελειμμένα σπίτια που κλείστηκαν στην ερημιά τους
Κι αν δακρύζει για μας –ποιος ξέρει– κάποιος άγγελος
Κι αν μας θυμάται κάποιος ουρανός
Είναι για τα λουλούδια που πεθαίνουν έτσι απλά
Για τα φτωχά λουλούδια που έχασαν τη μιλιά τους

Όμως η καρδιά τους ανοίγεται σαν ένα μυστικό
Η σιωπή τους βυθίζεται μέσα στη νύχτα μας

Γαλήνια εγκατάλειψη πιο τρυφερή κι από μητέρα

Από τη συλλογή Άνθρωποι και πουλιά (1947) του Γιώργου Θέμελη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιώργος Θέμελης

View original post

Yannis Ritsos – Poems, Selected Books, Volume II, Second Edition

TODAY

So much we gazed at the sea, the people and

          in our hearts

that our mouths got filled with silence and our eyes

          with tomorrow

even if nothing seemed certain for us

children will certainly have orchards and toys

in their pockets, all that we never played,

women will certainly have

the shade of a small lilac

in every step they take

during the spring mornings

old men will certainly have a staff

which will bloom in the corner of the house.

For this we could still sleep

although fear coiled itself in our boots.

The moon, in the opening of the tent,

resembled a yellow censored pamphlet

yet we could read

even what was erased

what was never written

what no one can utter

as we read a green leaf in the spring

as we read Fitso’s apology in the eyes of the man

next to us and Alice Tsoukala’s few words,

as, in our bitterness, read the Moscow red square

with the parades of representatives from all the democracies

           of the world. For this we sleep in peace, leaning on the side of our heart

a window was opened behind our sorrow

our fear

a little branch outside our window

the bread

and our oath.

We notice our growing beards, nails, and hope.

Sleep, my comrade

I’m near you

here is my hand.

The sun is near us.

https://www.amazon.com/dp/B09GZGTBC4

Neo-Hellene Poets, an Anthology of Modern Greek Poetry 1750-2018

POEM BY KATERINA GOGOU

25th of MARCH

One day I’ll open the door

to go out to the streets

just like yesterday

I won’t think but

a piece of my father

a piece of the sea

things they left to me

and the city. This city that they’ve turned rotten

and our friends who vanished

one day I’ll open the door

straight to the fire

and I’ll enter like yesterday

crying out fascists

putting up roadblocks

and throwing stones

holding a red banner

gleaming high up in the sunshine.

I’ll open the door

and this, not because I’m afraid,

but, I mean to say I had no time

and that you also have to learn

not to go down the streets

without weapons like I did

I had no time to grab them     

because you’ll get lost like I did

just like that vaguely

shuttered into pieces

of sea, years of childhood

and red banners.

One day I’ll open the door

and vanish

with the dream of revolution

in the wholesome loneliness

of the conflagrated streets

in the endless loneliness

of roadblocks made of carton paper

with the epithet — don’t believe in them —

Provocateur

https://www.amazon.com/dp/1926763513

Γιώργος Θέμελης, Κίρκη

Βίκυ Παπαπροδρόμου's avatarΒίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)

Σωκράτης Μάλαμας, Κίρκη
(τραγούδι: Νίκος Παπάζογλου / δίσκος: Παραμύθια (1995))

Συλλογή Ο γυρισμός (1948) του Γιώργου Θέμελη

Σχέδιο για μια λυρική εποποιία

Πόντον επ’ ατρύγετον δερκέσκετο δάκρυα λείβων
Οδύσσεια Ε 84

Τρίτη ραψωδία

Κίρκη

Δεν ήξερε να μιλήσει
Όπως μιλάει η γυμνή γυναίκα κρύβοντας το χέρι σου μέσα στον κόρφο της
Για να σου πει την αγάπη και να σου καρφώσει έναν ήλιο
Που μαραίνεται

Γινόταν μαύρη θλίψη και σε σκέπαζε σαν την ομίχλη που τρυπάει το πρόσωπο
Κι έριχνε στο ποτήρι σου πικρή αψιθιά φουχτιές μαράζι
Για να σου βγάλει την αρματωσιά στο στόμα της σπηλιάς
Για να κατέβει αργά συρτά τα σκαλοπάτια σου μες στην ψυχή σαν το χτικιό που μπαίνει και γεννάει τ’ αυγά του

Ένιωθες να σε σφάζει μια γλυκιά μαχαιριά
Σφάχτης ανήλεος μες στη γραμμή της πίκρας
Να σου λιανίζει τους αρμούς, να ξεκλειδώνει την απελπισιά
Για να σε κάμει ένα ήμερο ζώο
Ένα

View original post 231 more words

Η αρχαία Ήλιδα ξανά-αποκαλύπτεται από την Εφορεία Αρχαιοτήτων Ηλείας

ellas's avatarΕΛΛΑΣ

Σημαντικά ευρήματα που αποτελούν μέρος της «εικόνας» όπως αυτή περιγράφεται από τον Παυσανία στο έργο του «Περιήγηση της Ελλάδας», από το πέρασμά του από την Αρχαία Ήλιδα, έφερε στο φως η αρχαιολογική σκαπάνη, λίγο πριν κλείσει μια ενδιαφέρουσα και πλούσια σε αρχαιολογικό έργο και πολιτιστικές δράσεις χρονιά, για την Εφορεία Αρχαιοτήτων Ηλείας.

View original post 708 more words

Yannis Ritsos – Poems, Selected Books, Volume II, Second Edition

ΦΑΙΔΡΑ/PHAEDRA

(Απόσπασμα-Excerpt XV)


Άλλοτε πάλι
πεσμένος κατάχαμα, μπρουμυτισμένος, να ψάχνεις κάτω απ’ τις ντουλάπες,
βαθύς, ανήσυχος, διεισδυτικός σα να ’κανες έρωτα.
Κι ήμουν
εγώ το πάτωμα που πάνω του ριχνόσουν, και σ’ ένιωθα εντός μου
ενώ, ταυτόχρονα, ορθή, παρατηρούσα την κάθε κίνησή σου
εγγράφοντάς την στην αφή μου και στη γεύση μου. Δε βρήκαμε, βέβαια, την αλυσίδα —
αυτήν που την φορώ τις νύχτες στην κλίνη μου σαν λείπει ο Θησέας,
αυτήν που την σφίγγω στο στήθος μου.
Δε βλέπεις
τα χνάρια της, κρίκο τον κρίκο, χαραγμένα στη σάρκα μου; —
κι ένας μικρός Εσταυρωμένος, σκαμμένος
ανάμεσα στα στήθη μου, — θαρρώ, αν τον φιλούσες
θ’ ανασταινόταν πράγματι· παρότι
το ’χω καλά μαθημένο: η ανάσταση δεν είναι
παρά μια πράξη μοναχική της απάρνησης, κι όχι
μια πράξη της ένωσης.

Other times

on your knees, or lying face down, you searched under

the closets, concentrated, focused as if making love.

And I was

the floor on which you fell and I felt you inside me

while at the same time, standing I observe each of your

movement, engraving it in my touch and taste. We, of course,

didn’t find the chain, I have it on every night in bed, when

Theseus isn’t there, and I hold it tight on my chest.

Don’t you see

its marks, link after link, incised in my flesh? And the

crucified, dug between my breasts, I believe that

if you kiss it, the crucified will truly resurrect; although

I’ve learned it well, resurrection isn’t but a lone act

of denial, and not an act of unification. 

https://www.amazon.com/dp/B0851M9LTV

Wheat Ears – Selected Poems

Hills

Hills undulating euphoria

lungs like butterflies

extend and collapse

a country road filling your eyes

with endless beauty

of song rippling in the air

your favored Boccelli tune

and you touch my hand

as if to reaffirm your contention

this forever moment

at this stretch of the road

sunshine complementing

your lips with diamonds

https://www.amazon.com/dp/B0BKHW4B4S

Γιώργος Θέμελης, Κάτω απ’ τον θόλο

Βίκυ Παπαπροδρόμου's avatarΒίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)

Οδυσσέας Ελύτης & Μίκης Θεοδωράκης, Με το λύχνο του άστρου
(τραγούδι: Γρηγόρης Μπιθικώτσης & Μικτή Χορωδία της Θάλειας Βυζαντίου / έργο: Το άξιον εστί (1964))

[Ενότητα Κάτω απ’ τους αγγέλους]

Κάτω απ’ τον θόλο

Δεν ήτανε ζώα
Γιατί τα ζώα έχουν ψυχή
Γιατί τα ζώα έχουν αγάπη

Ανάγλυφα χαραγμένα
Με πυρωμένο σίδερο
Στην πλάκα της σάρκας

Κι όμως περπατούσανε σαν άνθρωποι
Καρφιά και σώματα κάτω απ’ τον θόλο
Κοιτάζοντας ίσια μπροστά τους
Ανάμεσα απ’ την πετρωμένη θλίψη τους

Είχαμε τα ίδια αστέρια
Την ίδια κρυμμένη συντριβή
Στο βάθος της σχισμένης σημαίας
Και μόνο που είχανε ξεχάσει
Και μόνο που δεν είχανε ψυχή

Την είχανε πνίξει στο αίμα
Την είχανε καρφώσει σ’ ένα ξύλο
Για να κρεμάσει τα φτερά της
Πάνω απ’ τη στέγνα της καρδιάς

Από τη συλλογή Άνθρωποι και πουλιά (1947) του Γιώργου Θέμελη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Γιώργος…

View original post 1 more word