Η ENΑPΞH της μεγάλης ανασκαφής στους Δελφούς αντιδόνησε τον παλμό μιας αρχαίας κοινωνίας με καταλυτικό ρόλο στην ιστορία του πολιτισμού. Συνδυάζοντας τη συγκλονιστική ομορφιά του φυσικού τοπίου με την καλλιτεχνική δημιουργία και τα χειροπιαστά ανασκαφικά ευρήματα, που αποτελούν σταθμό στην ιστορία τέχνης και τεχνολογίας, το ιερό του Φοίβου Απόλλωνα και της Αθηνάς Προναίας κηρύχθηκε από την UNESCO Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς.
View original post 1,744 more words
Imagination
I read the cereal box label
absentmindedly
closing my eyes
your face stood before me
smiling lips
I craved to kiss here now
in the supermarket isle
your image came
to keep me company
then my glance left
the cereal box and I imagined
I saw you walking
on the other side of the store
hurriedly and with box in hand
I ran to your apparition
only to find out it was another
woman and closing my eyes
I demanded to see you here
next to me and with
an ironic smile on your lips
AFTER THE FIRE
When morning came a great silence was left among
the smoky ruins.
The firefighters who battled the fire during the night
were tired and asleep in their sweet submission and
some with a smile of a vague and futile battle.
Only he alone, was not asleep. He even avoided sleep
without knowing whether he was the victor or the defeated,
guessing only vaguely that perhaps, indeed perhaps,
the only victory was his decision to understand which.
Norwegian Wood (This Bird Has Flown)
Μουσική & στίχοι:John Lennon & Paul McCartney
Τραγούδι:The Beatles (1965)
I sat on a rug, drinking her wine, biting my time
We talked until two and then she said, “It’s time for bed”
She told me she worked in the morning and started to laugh
I told her I didn’t and crawled off to sleep in the bath
And when I awoke, I was alone, this bird had flown
So I lit a fire, isn’t it good, Norwegian wood.
Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΔΡΑΣ ΤΟΥ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΣΤΙΣ ΣΕΛΙΔΕΣ ΤΟΥ «ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟΥ ΜΟΥΣΕΙΟΥ ΠΕΛΛΑΣ»
Απόδραση τώρα στην Πέλλα πάνω σε ένα ψηφιδωτό χαλί, με το μαρμάρινο πορτραίτο του Μεγάλου Αλεξάνδρου να σε υποδέχεται στις πρώτες σελίδες του νέου λευκώματος, του 13ου της σειράς «Κύκλος των Μουσείων» του Ιδρύματος Ιω.Λάτση και της Eurobank EFG, που μόλις δημοσιεύθηκε.
«Το Αρχαιολογικό Μουσείο Πέλλας», με τον τεράστιο πλούτο των εκθεμάτων του από ψηφιδωτά δάπεδα, τοιχογραφίες, γλυπτά, αγγεία, κοσμήματα, περικεφαλαίες μέχρι χρυσές μάσκες, παρόμοιες με εκείνες που κατασχέθηκαν πρόσφατα σε χέρια αρχαιοκαπήλων, παρουσιάζεται αυτή τη φορά όχι από έναν, αλλά από τέσσερις εκλεκτούς αρχαιολόγους: Τη Μαρία Λιλιμπάκη-Ακαμάτη, τον Ιωάννη Ακαμάτη, τον Παύλο Χρυσοστόμου και την Αναστασία Χρυσοστόμου.
View original post 557 more words
Poem by Maria Polydouris
DOUBT
The young man you expected
won’t come tonight.
What would you had told him? Why?
Let futility vanish
sever the unfortunate sprout.
Don’t let the endless
cunning desire
fool your heart
a secret sadness flows
over this spring evening.
Yet you don’t listen to advice
enchantment has strong hold on you
he’ll never come tonight
and tomorrow will turn
even more painful.
Absence will shine
light into his darkened eyes;
with reserved ardor
a secret grief
will kiss his awkward hands
that I shall see spread
timid in victory
sweet as if they can
the caressing waves that pull me
like a pebble into the depth
https://www.lulu.com/account/projects/vznd2p?page=1&pageSize=10 https://www.amazon.com/dp/1926763513
Χορευτής
Ο χορευτής εκτινάχθηκε σαν ελατήριο, υπέροχες
γραμμές ζωγράφισε στο κενό σαν να μάθαινε το νόημα
του σ’ αγαπώ. Το άγαλμα έμεινε ακίνητο, να εκτιναχθεί
ήταν αδύνατο μέσα στη μαρμαρένια φορεσιά του, οι επαίτες
είπαν γνώριζαν όλες της πόλης τις γωνιές, τους σοβάδες
και τους τσιμεντόλιθους, η έλλειψη συμπόνιας ήταν κιόλας
αισθητή απ’ το πέταγμα των περιστεριών ενώ παιδάκια
δίδασκαν τους δασκάλους τους σχοινάκι, παραμυθάκια
που έμαθαν στο πρόγραμμα τηλεόρασης, του Αισώπου μύθους
ξαναειπωμένους, ανακυκλωμένους, ξαναχρησιμοποιημένους,
λέξεις που είχαν αξιολογηθεί απ’τα πανάρχαια χρόνια.
Τα μάτια των παιδιών μάρτυρες μύθων που ακόμα
δεν είχε διηγηθεί κανείς κι ο χορευτής εκτινάχθηκε
και σαν ελατήριο στο κενό επέγραψε το σ’ αγαπώ.
Κάποτε μου είπε κάποιος ν’ αγαπώ και τελικά κατάλαβα
πως κληρονόμησα τη στάχτη.
~Μου αρέσουν αυτοί που επιθυμούν την ύπαρξή τους
και πάντα τη δωρίζουν.
Dancer
The dancer recoiled his body like a spring and inscribed
beautiful lines in the void as if teaching it the meaning
of love. The statue remained motionless, impossible
to recoil in its marble robe. Beggars knew every corner
of the big city, the bricks and mortar, lack of compassion
was already felt from the flight path of the pigeons while
children taught their teachers to skip rope and fairy-tales
they learned on TV: Aesop’s fables retold, reused, recycled,
words re-evaluated. Eyes of the children witnesses of myths
not yet narrated and the dancer recoiled his body like a spring
that inscribed the beautiful line: I love you. Once I was told
to love and finally it came to me that misery was all
I had inherited.
I like those who like their lives and they always give it
away as a gift.
[Ενότητα Κάτω απ’ τους αγγέλους]
Χωρίς χέρια
Νύχτα θολή κουφώνοντας τη σκιά μας
Φθορά της πέτρας μοναξιά του ατέλειωτου πάγου
Έμεινε πίσω η ανοιχτή καρδιά που αγκάλιαζε τον άνεμο
Που κινούσε τα σώματα σαν ένα δάσος
Τα μαραμένα σύμβολα από κάποια λουλούδια
Λείψανα των χεριών στα χιονισμένα κοιμητήρια
Έμεινε πίσω μελανή δροσιά στη σάρκα της χλόης
Στην άσπιλη παρθενικότητα της ημέρας
Ο άνεμος δε θρηνεί πια δεν μπορεί να μιλήσει
Έχει χλωμιάσει ως την κοκάλινη κοίτη, την κόμη του ύψους,
Στόμα κατάπληχτο σαν πληγωμένο αηδόνι
Φωνή ματωμένη ως τις στεφανωμένες σιωπές
Τα ζώα θα γδυθούν το παλιό πεθαμένο ντύμα
Τα πουλιά θ’ ανοίξουν τις παγωμένες πτυχές τους
Για να φωτίσουν την άφθαρτη παρουσία
Παιδιά και λουλούδια θα ’χουν την ίδια βροχή
Τις άλλες στάλες τα ίδια αστέρια μέσα στα μάτια
Δείχνοντας το χρώμα της αγνότητας τον ουρανό της αγάπης
Ένας άνθρωπος χίλια σώματα ένα σώμα χίλιες ψυχές
***
Όμως…
View original post 49 more words
Οι γυναίκες είναι καλές για βοηθοί, για δακτυλογράφοι, διοικητικό προσωπικό, σύζυγοι, ερωτικοί σύντροφοι, σιωπηλές θεραπαινίδες, αλλά όχι και ισάξιες των ανδρών επιστήμονες – συνάδελφοι, συνερευνητές, ακόμα και στη γοητευτικά ανθρωπιστική επιστήμη της αρχαιολογίας.
View original post 943 more words
I truly wonder why all these since one can be lost with
a lot less things.
I remember one who’s hunger pushed him to desire a street
organ, which he sat down and ate, there, at the corner
only spitting out the crutch of the soldier, and the fat ugly
woman had revealed her big breasts over the balcony
“don’t feel sorry for me” she said “I’m very clever” and
she was staring at the end of the road;
then we sat on the grass of the dark cemetery and helped
the dead child.
Then slavery again, tetanus, the longest sun downs;
the escapee didn’t know where to cry and the fence
looked motherly
“tyrannize me” the limping woman said to me “I just
want to escape”; poor woman where can you go?
I truly knew a family of blind; none of them had seen
anything for years
and when their house caught fire people said they put
the fire out with the power of not been able to see. I’ll
narrate the rest later.
For now, I want to finish my face with pieces of fabric,
horseshoes, grasshoppers
but who can say what exists at the dark end of the store
behind that last carton?
Manolis Aligizakis 