ΝΟΗΣΙΣ

Τα χρόνια της νεότητος μου, ο ηδονικός μου βίος—

πώς βλέπω τώρα καθαρά το νόημα των.

Τί μεταμέλειες περιττές, τί μάταιες…

Αλλά δεν έβλεπα το νόημα τότε.

Μέσα στον έκλυτο της νεότητός μου βίο

μορφόνονταν βουλές της ποιήσεως μου,

σχεδιάζονταν της τέχνης μου η περιοχή.

Γι’ αυτό κι η μεταμέλειες σταθερές ποτέ δεν ήσαν.

Κ’ η αποφάσεις μου να κρατηθώ, ν’ αλλάξω

διαρκούσαν δυο εβδομάδες το πολύ.

UNDERSTANDING

The years of my early adulthood, my sensual life—

how clearly I see their meaning now.

What useless repentance, what futile…

But then I could not see what they meant.

In the dissolute life of my early adulthood

designs of my poetry took form,

the scope of my art got outlined.

For that reason the repentance was never strong.

And my decisions to restrain myself, to change

most of the time lasted only two weeks.

https://www.lulu.com/account/projects/pv8qkn?page=1&pageSize=10

Υποβάθμιση

Πόσα καί πόσα πράγματα μαζεύτηκαν—ανθοδοχεία, σταχτοδοχεία,

πίνακες, πορσελάνες, μάσκες, αγαλμάτια, κρύσταλλα—τό `να σκεπάζει

         τ’ άλλο

κρύβονται, πνίγονται, πλημμύρισε τό σπίτι, κλείνουν

τίς πόρτες, τά παράθυρα ώς τή μέση, εμποδίζουν τή θέα,

εμποδίζουν τήν κίνηση, τόν ύπνο—καθρέφτες, ντουλάπες, μπαούλα

       βαλίτσες—

χαθήκαν καί τά πιότερα κλειδιά, μαζί κι η διάθεση νά τά ξανακοιτάξεις

νά τά συγκρίνεις, νά διαλέξεις κάποιο, νά τό βάλεις στό τραπέζι,

σέ πρώτο πλάνο, γιά μελέτη ή κι αναπόληση. Μονάχα

μιά λυπημένη επιείκεια γιά όλα καί όλους σού μένει

ιδίως τ’ απογεύματα, όταν βρέχει, κι ένα λευκό, μακρύ, στιλπνό σκουλήκι,

χωρίς μάτια καί στόμα, ανηφορίζει αργόπρεπα στό σταχτή τοίχο

καί δέν καταλαβαίνεις ποιό `ναι τό κεφάλι του καί ποιά η ουρά του. Κι

       όμως

απ’ τό πέρασμα αυτού τού σκουληκιού, όταν σβήνουν τά φώτα, φωσφορίζει

ψηλά στήν οροφή μιά μεγάλη ασημένια γραμμή πού συνεχίζεται κι έξω απ’

        τό σπίτι,

πιό πέρα απ’ τά τεράστια γκαράζ, πιό πέρα απ’ τήν πόλη, πιό πέρα κι απ’

         τό θάνατο ίσως.

Degradation

So many things gathered – flower vases, ashtrays, paintings,

porcelain masks, small statues, crystals – one covering

           the other –

they hide, they get choked, the house got flooded, the doors

are blocked, the windows to the middle; they obstruct the view,

they hinder the movement, the sleep – mirrors, closets, chests,

          suitcases –

the most important keys are lost along with the desire to look for them

to re-examine them, to choose one and place it on the table,

in a prominent place, to study it or for recollection. Only

a sorrowful leniency for everything and for everyone is left in you,

especially in the afternoons, when it rains and a white, long,

smooth worm, without eyes and mouth, goes up the gray wall

and you don’t discern which is its head and which its tail.

          Nevertheless

from this worm’s passing, when the lights go out, a long silver line

phosphorescence on the roof peak continuing beyond

          the house,

further away from the huge garages, further from the city, perhaps

further from death.

https://www.lulu.com/account/projects/ke2e82?page=1&pageSize=10

THE DRESSED AND THE NAKED

I don’t know whether you can laugh

or you can feel sorry for those

who have lost their power.

Perhaps sorrow fits better

as they go about miserable

trying to find something to put on

and cover their nakedness.

Or perhaps you need to always

be afraid of them, ready as they are,

soon as they take care of themselves

soon as they wear a suitable suit

they might grab the reigns again.

https://www.lulu.com/account/projects/n4e4qv?page=1&pageSize=10

Poem by Kiki Dimoula

VOID

With our sense a slingshot

we slaughter the possibility

of our salvation

the collected experience carries the sin

the past drizzles

the hatred of fleeting inside us

Now the unaccomplished falls upon us

like the tempest

and we bathe in melancholy

as we wake up

to the merciless stress of the need

https://www.lulu.com/account/projects/vznd2p?page=1&pageSize=10

YANNIS RITSOS-POEMS, Selected Books, Volume II

ΦΑΙΔΡΑ/PHAEDRA

(Απόσπασμα-Excerpt XIX)

Τότε
δε μου χρειάζεται διόλου να πετάξω,
εκεί, στο ύψος του ονείρου και της τελικής μου θέλησης, μόνη με μένα,
απαλλαγμένη από μένα, χωρισμένη
απ τα ξέχωρα δικά μου, ενωμένη με τον κόσμο. Και τα σκοινιά που με δέναν
στα χέρια, στα πόδια, στο λαιμό, κομμένα,
φτερά τώρα κι εκείνα, — να τ’ ακούω ν’ ανεμίζουν
και οι άκρες τους ν’ αγγίζουν μαλακά τον ουρανό και το χώμα —

Then, I don’t need to fly at all, there, to the height

of my last dream and my last wish, alone all alone,

freed of myself, separated from my special things

and united with the world. And the ropes that tied

my hands, legs, neck are cut, as if they were wings

too, and I hear them flutter and their edges touch

the sky and the soil softly.

https://www.lulu.com/account/projects/5pnz8y?page=1&pageSize=10